Το πρόβλημα στη σχέση δεν είναι ότι δεν μοιάζετε

Μπαίνεις σε μια σχέση και κάπου στην πορεία αρχίζεις να μετράς διαφορές. Εσύ θέλεις ησυχία, ο άλλος κόσμο. Εσύ αγχώνεσαι εύκολα, ο άλλος το βλέπει χαλαρά. Και κάπου εκεί γεννιέται η σκέψη ότι ίσως αν μοιάζατε περισσότερο, όλα θα ήταν πιο εύκολα. Είναι μια ιδέα παλιά, σχεδόν ρομαντική, ότι η συμβατότητα χτίζεται πάνω στην ομοιότητα. Ότι αν έχετε ίδιο ταμπεραμέντο, ίδιες αντιδράσεις, ίδιο ρυθμό, τότε η σχέση θα κυλάει χωρίς τριβές. Μόνο που η πραγματικότητα στις σχέσεις είναι πιο σύνθετη και λιγότερο «ταιριαστή» απ’ όσο θα θέλαμε. Και αυτό δεν είναι κακό. Γιατί το πραγματικό βάρος στη σχέση δεν πέφτει τόσο στο ποιον έχεις απέναντί σου, αλλά στο πώς στέκεσαι εσύ μέσα σε αυτή.

Η προσωπικότητά σου μπαίνει πρώτη στο παιχνίδι

Όσο κι αν σου φαίνεται άβολο, η σχέση κουβαλάει πρώτα απ’ όλα εσένα. Τον τρόπο που σκέφτεσαι, που αγχώνεσαι, που ερμηνεύεις τα λόγια και τις σιωπές. Αν είσαι άνθρωπος που φαντάζεται εύκολα σενάρια, που βλέπει απειλές εκεί που δεν υπάρχουν, που φορτίζεται συναισθηματικά με το παραμικρό, αυτό θα μπει στη σχέση πριν προλάβει να μπει ο άλλος. Δεν φταίει ο σύντροφος αν εσύ κουβαλάς μια μόνιμη ανησυχία ή μια εσωτερική ένταση. Αυτά επηρεάζουν τη σχέση ανεξάρτητα από το ποιος είναι απέναντι. Το ίδιο ισχύει και αντίστροφα. Αν είσαι άνθρωπος που λειτουργεί με συνέπεια, που αγαπά τη σταθερότητα και τις ξεκάθαρες συνεννοήσεις, είναι πιο πιθανό να νιώσεις ασφάλεια και ικανοποίηση μέσα στη σχέση, χωρίς αυτό να έχει να κάνει με το αν μοιάζετε χαρακτήρα.

Η ομοιότητα δεν εγγυάται την ευτυχία

Είναι παρηγορητικό να πιστεύεις ότι αν βρεις κάποιον «σαν εσένα», όλα θα στρώσουν. Όμως η ομοιότητα από μόνη της δεν σε προστατεύει από απογοητεύσεις, παρεξηγήσεις ή συναισθηματική φθορά. Δύο άνθρωποι μπορεί να έχουν παρόμοιο χαρακτήρα και παρ’ όλα αυτά να δυσκολεύονται εξίσου. Γιατί η σχέση δεν είναι μαθηματική πράξη. Δεν λειτουργεί με ίδιες μεταβλητές. Αυτό που φαίνεται να μετράει περισσότερο είναι το πόσο καλά διαχειρίζεσαι εσύ τον εαυτό σου. Πώς μιλάς όταν κάτι σε ενοχλεί, πώς αντέχεις τη ματαίωση, πώς ζητάς αυτά που χρειάζεσαι. Αν αυτά λείπουν, καμία ομοιότητα δεν σώζει τη σχέση. Αν υπάρχουν, τότε ακόμα και οι διαφορές μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά και όχι διαλυτικά.

Δεν σε χαλάει ο άλλος, σε δυσκολεύει ο τρόπος σου

Είναι πιο εύκολο να δείχνεις τον χαρακτήρα του άλλου ως πηγή των προβλημάτων. Να λες ότι αν ήταν λιγότερο αυτό ή περισσότερο εκείνο, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Όμως πολλές φορές η δυσαρέσκεια δεν έρχεται από τον σύντροφο, αλλά από το πώς φιλτράρεις εσύ τη σχέση. Άνθρωποι με έντονη εσωτερική ένταση, άγχος ή ανάγκη ελέγχου τείνουν να βιώνουν τις σχέσεις πιο βαριά. Όχι επειδή οι σχέσεις τους είναι χειρότερες, αλλά επειδή τις ζουν με περισσότερη πίεση. Από την άλλη, άνθρωποι πιο οργανωμένοι και σταθεροί συχνά νιώθουν πιο άνετα μέσα στη μακροχρόνια συνύπαρξη. Όχι επειδή έχουν τέλειο σύντροφο, αλλά επειδή ο τρόπος τους ταιριάζει καλύτερα στη δομή μιας σχέσης.

Η παρηγοριά σε όλο αυτό είναι ότι η προσωπικότητα δεν είναι πέτρα. Δεν γεννήθηκες έτσι και τελείωσε. Μπορείς να δουλέψεις τον τρόπο που σκέφτεσαι, που αντιδράς, που επικοινωνείς. Μπορείς να γίνεις λίγο πιο ήρεμος, λίγο πιο συνεπής, λίγο πιο συνειδητός μέσα στη σχέση. Και αυτό έχει μεγαλύτερη δύναμη από το να ψάχνεις κάποιον που να σου μοιάζει απόλυτα. Η σχέση δεν ζητά καθρέφτες, ζητά ανθρώπους που έχουν επίγνωση του εαυτού τους. Και εκεί ξεκινά η πραγματική αλλαγή.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock