Μαμά VS μπαμπάς – Πώς σταματά αυτή η «μάχη» στην ανατροφή των παιδιών;

Δεν υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος να ανέβει η ένταση στο σπίτι από το να πεις «άστο, θα το χειριστώ εγώ» μπροστά στο παιδί. Εκείνη τη στιγμή δεν μιλάς μόνο στον σύντροφό σου, μιλάς και σε ένα μικρό αυτί που καταγράφει τα πάντα. Και κάπου εκεί ξεκινάει ένα αόρατο παιχνίδι εξουσίας που δεν αφορά το ποιος έχει δίκιο, αλλά το ποιος θα επικρατήσει. Αν είσαι γονιός, το έχεις ζήσει. Διαφορετικές απόψεις για το φαγητό, τον ύπνο, τα όρια, την πειθαρχία. Δεν είναι ότι δεν αγαπάτε το παιδί με τον ίδιο τρόπο, είναι ότι το βλέπετε μέσα από διαφορετικά φίλτρα. Το θέμα δεν είναι να συμφωνείτε σε όλα, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Το θέμα είναι να μη μετατρέπεται κάθε διαφωνία σε μικρή σύγκρουση που αφήνει πίσω της ένταση, απογοήτευση και ένα παιδί που προσπαθεί να καταλάβει τι ισχύει τελικά.

Δεν είστε αντίπαλοι, είστε σύμμαχοι

Όταν διαφωνείς με τον σύντροφό σου για το παιδί, είναι εύκολο να ξεχάσεις ότι βρίσκεστε στην ίδια πλευρά. Μπαίνεις σε μια διαδικασία να υπερασπιστείς τη θέση σου, να αποδείξεις ότι η δική σου προσέγγιση είναι πιο σωστή, πιο λογική, πιο αποτελεσματική. Μόνο που η ανατροφή δεν είναι debate για να κερδίσεις επιχειρήματα. Είναι μια κοινή ευθύνη που χρειάζεται συντονισμό. Αν αλλάξεις λίγο οπτική και δεις τον άλλον όχι σαν αντίπαλο αλλά σαν συνεργάτη που απλώς έχει άλλη εμπειρία, άλλες ανησυχίες, άλλη ιδιοσυγκρασία, τότε η συζήτηση αλλάζει τόνο. Δεν προσπαθείς να επιβληθείς, προσπαθείς να καταλάβεις. Και κάπως έτσι, αντί να απομακρύνεστε, αρχίζετε να χτίζετε κάτι κοινό, που δεν είναι τέλειο, αλλά είναι σταθερό και λειτουργικό.

Οι κανόνες δεν φτιάχνονται την ώρα της κρίσης

Τα περισσότερα ζευγάρια προσπαθούν να συμφωνήσουν την ώρα που το παιδί κλαίει, αντιδρά ή ζητάει κάτι. Εκείνη τη στιγμή, όμως, δεν υπάρχει χώρος για σκέψη, υπάρχει μόνο ένταση. Αν θέλεις πραγματικά να μειώσεις τις συγκρούσεις, χρειάζεται να έχετε μιλήσει πριν, σε μια ήρεμη στιγμή, για τα βασικά. Τι κάνετε με τον ύπνο, τι στάση κρατάτε στα όρια, πώς διαχειρίζεστε τις οθόνες, τι θεωρείτε αποδεκτή συμπεριφορά. Δεν χρειάζεται να συμφωνείτε σε κάθε λεπτομέρεια, αλλά να υπάρχει μια κοινή γραμμή που δεν αλλάζει ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής. Αυτή η προετοιμασία λειτουργεί σαν εσωτερικός οδηγός, που σε βοηθά να μην αντιδράς παρορμητικά και να μην αφήνεις το παιδί να κινείται μέσα σε αντικρουόμενα μηνύματα.

Μπροστά στο παιδί υπάρχει ενιαία στάση

Όσο κι αν διαφωνείς, όσο κι αν μέσα σου βράζεις, μπροστά στο παιδί χρειάζεται να υπάρχει μια εικόνα συνέπειας. Όχι γιατί πρέπει να δείχνετε τέλειοι, αλλά γιατί το παιδί έχει ανάγκη να νιώθει ασφάλεια. Όταν βλέπει δύο διαφορετικές απαντήσεις για το ίδιο θέμα, δεν ξέρει πού να σταθεί. Και τότε αρχίζει να δοκιμάζει, να πιέζει, να ελέγχει τα όρια. Όχι από πονηριά, αλλά από ανάγκη να καταλάβει τι ισχύει. Αντί να ακυρώνεις τον άλλον εκείνη τη στιγμή, κράτα τη διαφωνία για μετά. Μπορείς πάντα να επιστρέψεις σε μια απόφαση, να τη συζητήσεις, να την αλλάξεις αν χρειάζεται. Αυτό που δεν μπορείς να πάρεις πίσω εύκολα είναι η αίσθηση ότι οι γονείς δεν έχουν κοινή κατεύθυνση.

Δεν υπάρχει ένα σωστό μοντέλο ανατροφής που να ταιριάζει σε όλους. Υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο ουσιαστικό, η ικανότητα να ακούς, να προσαρμόζεσαι και να δέχεσαι ότι δεν χρειάζεται να έχεις πάντα τον έλεγχο. Μερικές φορές θα κάνεις πίσω, άλλες φορές θα επιμείνεις, και αυτό είναι μέρος της διαδικασίας. Το ζητούμενο δεν είναι να εξαφανιστούν οι διαφωνίες, αλλά να μη γίνονται ρήγματα στη σχέση σας. Γιατί το παιδί δεν χρειάζεται τέλειους γονείς που συμφωνούν σε όλα, χρειάζεται γονείς που μπορούν να διαφωνούν με σεβασμό και να βρίσκουν τον δρόμο τους ξανά ο ένας προς τον άλλον.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock