Νίκη Κεραμέως: Η εξομολόγηση για τον θάνατο της μητέρας της – «Ήταν πολύ μεγάλη βλάβη στον εγκέφαλο από την αιμορραγία»

Η Νίκη Κεραμέως παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην Κατερίνα Παναγοπούλου και στη διαδικτυακή εκπομπή των Νέων, Face2Face. Μεταξύ άλλων, η Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης μίλησε για την απώλεια της πολυαγαπημένης της μητέρας, πριν από περίπου έναν χρόνο.

Η Νίκη Κεραμέως είπε χαρακτηριστικά: «Πρέπει να σας πω ότι αυτές τις μέρες, συμπληρώνουμε σε λίγο τον ένα χρόνο και ενώ κατά διαστήματα νιώθω λίγο καλύτερα, παίρνω μια απόσταση από τα πράγματα, ο ένας χρόνος είναι πολύ βαρύς. Είναι πολύ βαρύς. Με έχει ξαναβάλει πάρα πολύ σε σκέψεις. Δεν ξέρω αν το ξεπερνάς ποτέ πραγματικά, την απώλεια της μητέρας ειδικά.

Ή αν μαθαίνεις να ζεις. Ναι, και με έναν τρόπο κάπως μου λέγανε τότε και μου φαινόταν λίγο κλισέ να σας πω την αλήθεια ότι πάντα ζει μέσα σου και της μιλάς κτλ. Η αλήθεια είναι ότι το νιώθεις αυτό. Δηλαδή και τώρα που το λέω λίγο ανατριχιάζω, αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε πρωί έχω, έχω μια πολύ ωραία φωτογραφία. Έτσι τη βλέπω κάθε πρωί και μου δίνει πολύ δύναμη αυτό».

Η Νίκη Κεραμέως ρωτήθηκε για τη δωρεά οργάνων που έκανε μετά τον θάνατο της μητέρας της. «Όταν σκέφτομαι πίσω τα σαράντα πέντε χρόνια της ζωής μου, πρέπει να σας πω ότι εκείνες οι δεκατρείς μέρες που περάσαμε στο νοσοκομείο, όπου η μητέρα μου είχε υποστεί ένα αιμορραγικό εγκεφαλικό, είναι από τις ημέρες που με έχουν χαράξει το περισσότερο.

Πρώτα από όλα για την απώλεια. Και η απώλεια είναι δυσβάσταχτη. Τολμώ να πω ότι η μόνη παρηγοριά στη θλίψη, η μόνη πραγματικά, ήταν το γεγονός ότι μέσα από τη δική της ζωή μπόρεσε να δώσει ζωή σε πέντε συνανθρώπους μας. Πέντε συνανθρώπους μας, οι οποίοι περίμεναν για χρόνια δίπλα από ένα τηλέφωνο. Σκεφτείτε λίγο την εικόνα. Κάνεις αιμοκάθαρση κάθε μέρα, πηγαίνεις κάθε μέρα στο νοσοκομείο γιατί έχεις ζήτημα με τους νεφρούς σου. Πηγαίνεις κάθε μέρα στο νοσοκομείο και περιμένεις να χτυπήσει ένα τηλέφωνο στο οποίο θα σου πει έχει έρθει η σειρά σου. Έχουμε βρει κατάλληλο δότη. Αλλάζει η  ζωή σου.

Στην περίπτωσή μας το τηλέφωνο χτύπησε πέντε φορές για τα πέντε όργανα της μητέρας μου, τα οποία δωρίσαμε από κοινού με τον αδερφό μου, όταν πλέον διαπιστώθηκε ο εγκεφαλικός θάνατος της μητέρας μας. Και η αλήθεια είναι ότι για δεκατρείς μέρες που ήμασταν στο νοσοκομείο, στην εντατική, ζούσαμε με την ελπίδα ότι κάτι, κάτι, κάποιο θαύμα θα γίνει. Θα πάμε στο νοσοκομείο και θα μας πούνε “ξέρεις τι; Σου έχουμε νέα, ξύπνησε”.

Κάθε μέρα, πηγαίναμε κάθε μέρα, κάθε μέρα με αυτή την ελπίδα. Μετά από ένα σημείο όμως διαπιστώθηκε ο εγκεφαλικός θάνατος. Ήταν πολύ μεγάλη βλάβη στον εγκέφαλο από την αιμορραγία που είχε υποστεί ξαφνικά, όπως σας περιέγραψα, και τότε είναι που αναδύεται ένα ερώτημα. Μπορείς μέσα από αυτήν την τραγωδία, την απώλεια, τη θλίψη, να βοηθήσεις κάποιους συνανθρώπους σου, οι οποίοι ταλαιπωρούνται φοβερά; Δωρήσαμε λοιπόν».