Εύη Ζουρούδη στο TLIFE: Η εσωτερική αναζήτηση, η ευτυχία και η λέξη «ΓΡΑΨΕ» που άλλαξε τη ζωή της

Η Εύη Ζουρούδη ανήκει στους ανθρώπους που τόλμησαν να στρέψουν το βλέμμα προς τα μέσα, ακόμη κι όταν εξωτερικά όλα έμοιαζαν να βρίσκονται στη σωστή τους θέση.

Με μια επιτυχημένη επαγγελματική πορεία στον χώρο της Εκπαίδευσης και μια ευτυχισμένη οικογένεια, το 2001 ήρθε αντιμέτωπη με ένα εσωτερικό κενό και ένα ερώτημα που έμελλε να αλλάξει τη Διαδρομή της: «Ποια ήμουν εγώ χωρίς όλα αυτά;».

Σήμερα, έπειτα από πέντε βιβλία και χρόνια προσωπικής αναζήτησης και ουσιαστικής επαφής με εκατοντάδες ανθρώπους, μιλά στο TLIFE για την ευτυχία που συχνά αναζητούμε έξω από εμάς, την ανάγκη να έχουμε πάντα δίκιο, την αυθεντικότητα στην εποχή των social media και τη βαθιά, δύσκολη αλλά λυτρωτική συμφιλίωση με τον αληθινό μας εαυτό.

Διάβασε παρακάτω τη συνέντευξη στο TLIFE:

-Στον πρόλογο του βιβλίου σας γράφετε πως, πριν αρχίσετε να γράφετε, «κλείνετε τα μάτια» και αφήνετε την καρδιά και το μυαλό να οδηγήσουν το χέρι σας. Πώς γεννήθηκε αυτό το προσωπικό τελετουργικό;

Γεννήθηκε μέσα από τη μεγάλη μου ανάγκη να γράψω, αλλά και μέσα από μια ταυτόχρονη συστολή. Αναρωτιόμουν: Τι είχα εγώ να γράψω που δεν είχε ήδη γραφτεί; Τι θα μπορούσε να ενδιαφέρει τον κόσμο; Πώς θα εξέφραζα όλα όσα ήθελα να πω; Πώς θα γίνονταν κατανοητά;

Όλες αυτές οι σκέψεις με κρατούσαν πίσω. Μέχρι που κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι ήμουν στραμμένη προς τα έξω, ενώ αυτό που πραγματικά χρειαζόταν ήταν να στραφώ προς τα μέσα μου. Να ακούσω την εσωτερική μου φωνή και να γράψω για μένα.

Έτσι ξεκίνησα. Έκλεισα τα μάτια, πήρα μια βαθιά αναπνοή, συνδέθηκα με μένα, έπιασα μολύβι και χαρτί και άρχισα να γράφω. Να γράφω για μένα, μέσα από μένα.

Και τότε συνειδητοποίησα, για μια ακόμη φορά, πόσο βαθιά συντονισμένη ήμουν και είμαι με τους ανθρώπους. Κατάλαβα ότι αυτά που έγραφα ήταν τελικά εκείνα που και άλλοι άνθρωποι είχαν ανάγκη να ακούσουν, να διαβάσουν ή να δεχτούν.

-Αναφέρετε ότι την ώρα που γράφετε δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε στόχος ούτε προσδοκία. Είναι μια κατάσταση που έχετε κατακτήσει ή συνεχίζετε να τη διεκδικείτε καθημερινά;

Αυτή είναι η πιο συνηθισμένη κατάσταση στην οποία βρίσκομαι όταν γράφω. Τη βιώνω χωρίς να χρειάζεται να την κατακτήσω κάθε φορά. Είναι κομμάτι του εαυτού μου, ένας τρόπος ύπαρξης.

Νιώθω πως κάθε αποτέλεσμα είναι μια μορφή επίτευξης. Δεν ξεκινώ με συγκεκριμένες προσδοκίες. Βιώνω και απολαμβάνω τη διαδικασία, την κάθε στιγμή. Αυτό που κάνω δεν είναι απλώς ένας στόχος. Είναι κάτι ιερό για μένα. Είναι σκοπός.

-Από μια επιτυχημένη πορεία στη διοίκηση επιχειρήσεων, περάσατε στον δρόμο της εσωτερικής αναζήτησης. Υπήρξε κάποιο γεγονός που άλλαξε οριστικά την πορεία της ζωής σας;

Δεν υπήρξε ένα συγκλονιστικό γεγονός που άλλαξε απότομα την πορεία μου.

Η εσωτερική αναζήτηση δεν ξεκίνησε ξαφνικά. Δεν σταμάτησα την επαγγελματική μου ενασχόληση στον χώρο της Εκπαίδευσης λέγοντας «τώρα ξεκινώ κάτι άλλο». Ήταν πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου, απλώς εκφραζόταν με διαφορετικό τρόπο σε κάθε περίοδο.

Συνειδητά, όμως, άρχισα να εμβαθύνω από το 2001. Τότε, έχοντας ολοκληρώσει ανώτατες σπουδές, έχοντας καταξιωθεί επαγγελματικά στον χώρο της Εκπαίδευσης, έχοντας δημιουργήσει με τον σύζυγό μου μια ευτυχισμένη οικογένεια και έχοντας πετύχει όλα όσα θεωρούνται σημαντικά, ένιωθα μέσα μου ένα κενό και έναν φόβο.

Ποια ήμουν εγώ χωρίς όλα αυτά;

Με αναζητούσα και δεν με έβρισκα. Μέχρι τότε είχα προσπαθήσει πολύ να είμαι η τέλεια εκδοχή αυτού που πίστευα ότι περίμεναν οι άλλοι από εμένα. Χωρίς απαραίτητα να μου το έχει ζητήσει κανείς. Εγώ με είχα ξεχάσει μέσα στους πολλούς και σημαντικούς ρόλους που είχα αναλάβει.

Έτσι ξεκίνησα, σιγά σιγά, να με ανακαλύπτω από την αρχή. Να με ξαναθυμάμαι. Να βρίσκω και να συνδέω όλες τις πτυχές του εαυτού μου και να συμφιλιώνομαι μαζί τους.

Σε αυτή τη Διαδρομή βρήκα αλήθειες καλά κρυμμένες μέσα μου και, βέβαια, έναν τεράστιο θησαυρό: εσωτερική δύναμη και γνώση.

Το 2011, όλη αυτή η προσωπική Διαδρομή Αυτογνωσίας, μαζί με την ικανότητά μου να συνδέομαι με τους ανθρώπους και να τους συναισθάνομαι, άνοιξαν μια νέα πορεία: να βοηθώ τους ανθρώπους γύρω μου, με πρακτικό και απλό τρόπο, στη δική τους Διαδρομή εξέλιξης.

Από τότε, αυτή η πορεία συνεχίζεται, διευρύνεται διαρκώς και αποτελεί για μένα σκοπό ζωής.

-Ξεκινήσατε αυτό το ταξίδι το 2001. Αν συναντούσατε σήμερα την Εύη εκείνης της εποχής, τι θα της λέγατε;

Θα της έλεγα: Αξίζει!

Αυτή η Διαδρομή που ξεκινάς μπορεί να φαίνεται μεγάλη και δύσκολη. Μπορεί να περιλαμβάνει αλήθειες που πονάνε και αλλαγές που δεν φαντάζεσαι ακόμη. Αλλά αξίζει η κάθε της στιγμή.

Θα της έλεγα: Μπράβο σου που τολμάς. Το ταξίδι μόλις αρχίζει και είναι βαθιά ανταποδοτικό.

Και κάτι πιο μεταφυσικό, αλλά πολύ αληθινό για μένα: «Είμαι δίπλα σου, από το μέλλον».

-Στο βιβλίο μιλάτε για «μηνύματα» που έρχονται τη στιγμή που τα χρειαζόμαστε. Πιστεύετε ότι οι συμπτώσεις δεν είναι τελικά καθόλου συμπτώσεις;

Θα χρησιμοποιήσω την κλασική πλέον φράση: «Τίποτα δεν είναι τυχαίο». Όχι ως θεωρία, αλλά ως βίωμα ζωής.

Πιστεύω ότι αυτό που συχνά ονομάζουμε «σύμπτωση» μπορεί να είναι ένας συντονισμός, μια συγχρονικότητα. Συντονιζόμαστε μεταξύ μας όταν εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος.

Και εδώ θα προσθέσω ακόμη μία λέξη: πρόθεση.

Η δική μου πρόθεση είναι να φτάσει το κείμενό μου, το μήνυμά μου, σε όσους και όσες το χρειάζονται. Αν ένας άνθρωπος, την ίδια στιγμή, βιώνει την ανάγκη να βοηθηθεί, ακόμη και υποσυνείδητα, τότε δημιουργείται ένας συντονισμός μεταξύ μας.

Και αυτή η συγχρονικότητα «δίνει το μήνυμα».

Γι’ αυτό λέω συχνά ότι ακόμη και το ίδιο κείμενο μπορεί να το διαβάσει κάποιος σε διαφορετική χρονική στιγμή και να λάβει διαφορετικό μήνυμα. Ανάλογα με το σημείο στο οποίο βρίσκεται μέσα του.

-Ζούμε σε μια εποχή γεμάτη πληροφορία αλλά με ελάχιστη ουσιαστική σύνδεση με τον εαυτό μας. Πιστεύετε ότι έχουμε ξεχάσει να ακούμε την εσωτερική μας φωνή;

Σε πολύ μεγάλο βαθμό, ναι. Έχουμε ξεχάσει να την ακούμε. Αλλά ακόμη κι αν την ακούμε, δεν της δίνουμε την ανάλογη σημασία. Την αμφισβητούμε, την αγνοούμε, την ακυρώνουμε.

Έχουμε μάθει να ζητάμε αποδείξεις για όλα. Έχουμε χάσει την πίστη μας, την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Ζητάμε συνεχώς επιβεβαίωση και έγκριση από το περιβάλλον γύρω μας. Πολλές φορές μετράει περισσότερο η γνώμη των άλλων παρά το δικό μας ένστικτο ή αυτό που μας λέει η καρδιά μας.

Οι πολλές σκέψεις, τα αμέτρητα εξωτερικά ερεθίσματα και η φλυαρία του μυαλού έρχονται και σκεπάζουν την εσωτερική φωνή.

Κι όμως, είναι τόσο σημαντικό να την ακούμε, να την εμπιστευόμαστε και να την ενισχύουμε. Και την ενισχύουμε ακριβώς όταν την ακούμε και την εμπιστευόμαστε!

-Ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι άνθρωποι στην προσπάθειά τους να γίνουν ευτυχισμένοι;

Προσπαθούν πολύ και, κυρίως, αναζητούν την ευτυχία έξω από τον εαυτό τους. Την προσδιορίζουν με προδιαγραφές, προσδοκίες, κανόνες και με το «κοινώς αποδεκτό»: τι πρέπει να είμαι, τι πρέπει να έχω και τι πρέπει να κάνω για να είμαι ευτυχισμένος;

Όμως η ευτυχία είναι πολύ προσωπική υπόθεση. Δεν συγκρίνεται, δεν καθορίζεται και δεν μετριέται με βάση την ευτυχία των άλλων ή με συγκεκριμένα μέτρα και σταθμά.

Η ευτυχία είναι βίωμα. Είναι το βίωμα του ανθρώπου που ζει σύμφωνα με την αλήθεια του, τις αξίες του και τον βαθύτερο σκοπό του. Είναι μια βαθιά, ουσιαστική αίσθηση πληρότητας, νοήματος και εσωτερικής αρμονίας.

-Μέσα από τις προσωπικές συνεδρίες σας, υπάρχει κάποιο κοινό μοτίβο που βλέπετε να επαναλαμβάνεται στους περισσότερους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την ηλικία ή την επαγγελματική τους πορεία;

Υπάρχουν τόσα πολλά κοινά, όσα και διαφορετικά. Αν όμως χρειαζόταν να ξεχωρίσω μόνο ένα μοτίβο, θα έλεγα την ανάγκη μας να αποδείξουμε στον εαυτό μας και στους άλλους ότι είμαστε σωστοί.

Δεν αντέχουμε εύκολα να μην είμαστε σωστοί. Μας πονάει. Πολλές φορές προτιμάμε να έχουμε δίκιο, να είμαστε σωστοί, παρά να είμαστε ευτυχισμένοι ή χαρούμενοι.

Και τότε κατασκευάζουμε απίστευτες δικαιολογίες, για να πείσουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους γύρω μας ότι έχουμε δίκιο.

Είναι ένα από τα θέματα που συναντώ πολύ συχνά και δουλεύω βιωματικά στα σεμινάριά μου.

-Έχετε πει ότι σκοπός της ζωής σας είναι να βοηθάτε τους ανθρώπους να συμφιλιωθούν με τον αληθινό τους εαυτό. Πόσο δύσκολη είναι τελικά αυτή η συμφιλίωση;

Είναι εξαιρετικά δύσκολη, αλλά βαθιά λυτρωτική όταν αρχίζει να συμβαίνει.

Και ξέρετε γιατί το λέω αυτό; Γιατί συνήθως προσπαθούμε να «φτιάξουμε» τον εαυτό μας. Να φτάσουμε σε ένα υψηλό σημείο, όποιο κι αν είναι αυτό για τον καθένα μας. Αλλά πώς μπορούμε να φτάσουμε κάπου, αν δεν ξέρουμε από πού ξεκινάμε;

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να μας γνωρίσουμε. Να ανακαλύψουμε και να δεχτούμε όλες τις πτυχές του εαυτού μας, ακόμη και εκείνες που δεν μας αρέσουν. Αυτό είναι και το δύσκολο μέρος της συμφιλίωσης.

Πολλές φορές επιδιώκουμε να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε, αντί να δεχτούμε αυτό που είμαστε και να το εξελίξουμε.

-Υπήρξε περίοδος στη δική σας ζωή που αισθανθήκατε αποκομμένη από τον εαυτό σας; Και πώς επιστρέψατε σε εκείνον;

Υπήρξε περίοδος που δεν θα έλεγα ότι ήμουν αποκομμένη από τον εαυτό μου, αλλά σίγουρα ήμουν περισσότερο στραμμένη στους ρόλους μου και στις απαιτήσεις που είχα θέσει εγώ η ίδια.

Προσπαθούσα να ανταποκριθώ, να είμαι σωστή, να είμαι δυνατή, να είμαι όπως πίστευα ότι έπρεπε να είμαι.

Κι όμως, ακόμη και τότε, υπήρχε μέσα μου μια βαθύτερη σύνδεση. Σαν μια εσωτερική φωνή να με κρατούσε κοντά στην αλήθεια μου, ακόμη κι όταν εγώ δεν την άκουγα καθαρά.

Η επιστροφή έγινε σιγά σιγά. Μέσα από την αυτογνωσία, την παρατήρηση, την αποδοχή, τη θεραπευτική εργασία και κυρίως μέσα από τις αλήθειες που έλεγα στον εαυτό μου.

-Στο τέλος του προλόγου γράφετε ότι μια λέξη μπορεί να γίνει βίωμα και φως. Υπάρχει μια λέξη που άλλαξε τη δική σας ζωή;

Η αλήθεια είναι ότι αγαπώ τις λέξεις. Πολλές λέξεις έχουν συμβάλει σε αλλαγές στη ζωή μου και στη Διαδρομή μου. Μία από αυτές είναι η λέξη «Διαδρομή». Άλλες είναι η Αγάπη, η Πίστη, η Αλήθεια, η Χαρά, η Γνώση.

Όμως νιώθω πως θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό με μια λέξη που στάθηκε το έναυσμα για να ξεκινήσω να γράφω.

Κάποια στιγμή στη ζωή μου έθεσα στον εαυτό μου το ερώτημα: «Ποιο είναι το επόμενο βήμα μου; Τι χρειάζεται να κάνω για να νιώσω ολοκληρωμένη;»

Αναζητούσα την απάντηση. Πέρασαν μία-δύο μέρες και, καθώς διάβαζα ένα άρθρο στα αγγλικά, έπεσα πάνω στη λέξη grace. Υπέροχη λέξη. Συντονίστηκα αμέσως μαζί της. Θέλησα να δω πώς ακριβώς μεταφράζεται στα ελληνικά και την αναζήτησα στο διαδίκτυο.

Το πληκτρολόγιό μου, όμως, ήταν γυρισμένο στα ελληνικά και στα κεφαλαία. Έτσι, καθώς πληκτρολόγησα τη λέξη grace, εμφανίστηκε μπροστά μου η λέξη ΓΡΑΨΕ.

Αυτό ήταν το μήνυμα.

Χρειαζόταν να γράψω για να νιώσω ολοκληρωμένη. Και νομίζω ότι αυτό απαντά και στην ερώτησή σας για τις συμπτώσεις και τα μηνύματα.

-Στην εποχή των social media, όπου όλοι δείχνουν την καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους, πώς μπορούμε να παραμείνουμε αυθεντικοί χωρίς να εγκλωβιζόμαστε στις προσδοκίες των άλλων;

Οι προσδοκίες των άλλων πολύ συχνά επηρεάζουν και τις δικές μας προσδοκίες ως προς τον εαυτό μας. Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αρχίζουμε να ζούμε με βάση την εικόνα που θέλουμε να έχουν οι άλλοι για εμάς.

Μένουμε αυθεντικοί όταν λέμε αλήθειες στον εαυτό μας. Όταν δεν «χαρίζουμε τη δύναμή μας» στην άποψη που θέλουμε να έχουν οι άλλοι για εμάς. Όταν αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πόσο πολύ έχουμε υπερεκτιμήσει τη γνώμη των άλλων και έχουμε επιτρέψει να καθορίσει τη ζωή μας.

Ας θυμόμαστε λοιπόν, πως για αυτούς τους άλλους, οι άλλοι είμαστε εμείς!

-Αν μπορούσατε να δώσετε ένα μόνο μήνυμα σε κάποιον που αυτή τη στιγμή νιώθει ότι έχει χάσει τον δρόμο του, ποιο θα ήταν;

Σταμάτα ακριβώς εκεί που είσαι.

Δέξου αυτό το σημείο: πού βρίσκεσαι, πώς νιώθεις, τι σκέφτεσαι, τι κατάσταση βιώνεις, πώς ενεργείς.

Και έπειτα ξεκίνα τη Διαδρομή προς την Αλήθεια σου, κάνοντας το πρώτο βήμα. Το πρώτο βήμα είναι πάντα προς τα μέσα μας.

Ένα μικρό βήμα προς τα μέσα μπορεί να μας χαρίσει τεράστια βήματα μπροστά.

-Μετά από πέντε βιβλία και εκατοντάδες ανθρώπους που έχετε συναντήσει μέσα από το έργο σας, τι είναι αυτό που συνεχίζει να σας συγκινεί περισσότερο;

Πολύ απλά και ξεκάθαρα, αυτό που με συγκινεί περισσότερο είναι η ζωή. Με συγκινεί η κάθε της στιγμή.

Αγαπώ τη ζωή και τιμώ το μεγαλείο της. Είναι για μένα θείο δώρο.

-Αν αυτή τη στιγμή μπορούσατε να γράψετε μία μόνο φράση αποκλειστικά για τους αναγνώστες του TLIFE, ποιο θα θέλατε να είναι το μήνυμα που θα τους ακολουθεί όταν κλείσουν αυτή τη συνέντευξη;

Αυτό που, κλείνοντας τα μάτια, ακούω από μέσα μου είναι το εξής:

«Σε ποιο σημείο βρίσκεσαι; Πού θέλεις να πας;

Ξεκίνα, ακόμη κι αν νομίζεις ότι τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο μέσα σου.

Μην περιμένεις κάποιον ή κάτι άλλο να σου δώσει το έναυσμα.

Ξεκίνα τώρα και ακολούθησε την εσωτερική σου πυξίδα.»