Υπάρχει μια λέξη που για μένα είναι ιερή. Μια λέξη που όσο περνούν τα χρόνια αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία στη ζωή μου.
Ευγνωμοσύνη.
Αυτό το καλοκαίρι, στις διακοπές μου, αποφάσισα να τη βάλω συνειδητά σε προτεραιότητα. Να μην είναι απλώς μια σκέψη που περνάει στιγμιαία από το μυαλό μου, αλλά το συναίσθημα με το οποίο θα ξεκινάω κάθε μέρα μου.
Κάθε πρωί, μετά τη ζεστή καλημέρα στην οικογένεια μου, έλεγα μέσα μου ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Πρώτα απ’ όλα για το σημαντικότερο: για την υγεία της οικογένειάς μου. Όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
Και ότι όταν οι άνθρωποι που αγαπάς είναι καλά, έχεις ήδη τον σημαντικότερο λόγο για να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη. Αυτό το καλοκαίρι όμως είχα και έναν ακόμη.
Καταφέραμε να κάνουμε διακοπές με τα παιδιά μας.
Μπορεί σε κάποιον να ακούγεται απλό. Για τους γονείς όμως που έχουν παιδιά στις ηλικίες των δικών μας 22, 27 και 30 ετών, ξέρω ότι δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Τα παιδιά μεγαλώνουν. Ανοίγουν τα φτερά τους. Έχουν τις δουλειές τους, τις σχέσεις τους, τους φίλους τους, τις υποχρεώσεις τους, τη δική τους ζωή. Και έτσι πρέπει να είναι.
Ξαφνικά όμως εκείνα τα καλοκαίρια που κάποτε θεωρούσες δεδομένο ότι θα είστε όλοι μαζί, γίνονται μια μικρή πολυτέλεια. Και φέτος εμείς την είχαμε. Υπήρχαν στιγμές που τους κοιτούσα όλους μαζί και προσπαθούσα σχεδόν να αποθηκεύσω την εικόνα μέσα μου. Να την κρατήσω. Γιατί ξέρω ότι αυτές οι στιγμές δεν είναι πια αυτονόητες. Μία από τις πιο δυνατές ήταν τα γενέθλια του γιου μου.
Μετά από επτά ολόκληρα χρόνια κατάφερα να γιορτάσω ξανά μαζί με τον Νικόλα τα γενέθλιά του.
Ο Νικόλας, μετά τις σπουδές του, ζει και εργάζεται μόνιμα στη Μεγάλη Βρετανία. Η ζωή του είναι πια εκεί. Και γι’ αυτό, το να τον έχουμε κοντά μας, να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι, να γελάμε, να σβήνει τα κεράκια του δίπλα μας, ήταν για μένα μια τεράστια πολυτέλεια. Από αυτές που δεν αγοράζονται.
Κοιτούσα το παιδί μου, που βέβαια μόνο παιδί δεν είναι πια, και σκεφτόμουν πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια. Κάποτε οργανώνεις τα γενέθλιά τους, τις τούρτες, τα παιδικά πάρτι, τα κεράκια. Και ξαφνικά έχουν μεγαλώσει, ζουν σε άλλη χώρα και συνειδητοποιείς ότι αυτό που κάποτε ήταν μια συνηθισμένη οικογενειακή στιγμή έχει μετατραπεί σε δώρο.
Αυτό είναι για μένα ευγνωμοσύνη.
Να αναγνωρίζεις την αξία μιας στιγμής την ώρα που τη ζεις. Όχι όταν έχει περάσει. Ευγνωμοσύνη ένιωθα και τα πρωινά που ξυπνούσα πολύ νωρίς και έβλεπα την αυγή να χαράζει πάνω στη θάλασσα. Αυτή η στιγμή λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, όταν ο ουρανός αλλάζει συνεχώς χρώματα και η θάλασσα τα καθρεφτίζει, με συνεπαίρνει κάθε φορά.
Καθόμουν και κοιτούσα. Χωρίς να χρειάζομαι τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή. Και σκεφτόμουν πόση ομορφιά υπάρχει γύρω μας, την οποία μέσα στην ταχύτητα της ζωής μας έχουμε σχεδόν ξεχάσει να παρατηρούμε. Ένιωθα ευγνωμοσύνη για την οικογένεια που δημιούργησα. Για όσα καταφέραμε στη ζωή μας. Για τις χαρές, αλλά και για τις δυσκολίες που ξεπεράσαμε. Κυρίως όμως ευγνωμοσύνη για την κάθε στιγμή που ζω.
Και κάθε φορά που το μυαλό μου ξέφευγε από αυτό το συναίσθημα, με μάλωνα. Γιατί το μυαλό μας έχει μια εκπληκτική ικανότητα να ξεχνά μέσα σε δευτερόλεπτα εκατό καλά πράγματα και να επικεντρώνεται σε ένα κακό. Μια κουβέντα που μας ενόχλησε. Μια συμπεριφορά. Μια μικρή αναποδιά. Κάτι που δεν έγινε όπως ακριβώς το θέλαμε. Και ξαφνικά αφήνουμε το ασήμαντο να επισκιάσει το σημαντικό.
ΟΧΙ λοιπόν.
Αυτό έλεγα στον εαυτό μου. Δεν θα αφήσω κάτι μικρό να μου χαλάσει κάτι τόσο μεγάλο. Δεν θα επιτρέψω στην γκρίνια, στην άρνηση ή στην αρνητική ενέργεια να μου κλέψουν ούτε μία από αυτές τις στιγμές. Γιατί, πείτε μου αλήθεια, η αρνητική ενέργεια δεν βρίσκεται παντού γύρω μας; Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τι θα πουν οι άλλοι. Πώς θα συμπεριφερθούν. Τι θα συμβεί μέσα στην ημέρα μας. Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε πόσο χώρο θα τους δώσουμε μέσα μας.
Και κάπου εδώ μπορώ ήδη να φανταστώ ορισμένους από εσάς να σκέφτεστε: «Εύκολο να μιλάς για ευγνωμοσύνη όταν έχεις την οικονομική δυνατότητα να κάνεις τις διακοπές που κάνεις». Και το καταλαβαίνω. Δεν θα προσποιηθώ ότι η οικονομική ασφάλεια δεν κάνει τη ζωή ευκολότερη. Την κάνει. Ούτε θα συγκρίνω τη δική μου καθημερινότητα με εκείνη ενός ανθρώπου που αγωνιά για το πώς θα πληρώσει το νοίκι, τους λογαριασμούς ή πώς θα στηρίξει τα παιδιά του. Θα ήταν άδικο.
Είμαι ευγνώμων και για όσα κατάφερα επαγγελματικά στη ζωή μου και για τις δυνατότητες που αυτά μου προσέφεραν. Αλλά στα τόσα χρόνια της ζωής και της δουλειάς μου έχω γνωρίσει ανθρώπους με τεράστια οικονομική δύναμη και έχω δει από κοντά να συνοδεύεται ο πλούτος με βαθιά μοναξιά και δυστυχία.
Γιατί τα χρήματα μπορούν να σου προσφέρουν άνεση, εμπειρίες, ταξίδια, επιλογές. Και ναι, μπορούν να σου αφαιρέσουν από τους ώμους προβλήματα που για άλλους ανθρώπους είναι δυσβάσταχτα. Δεν μπορούν όμως να σου εξασφαλίσουν την αγάπη, την τρυφερότητα, το δέσιμο της οικογένειας. Δεν μπορούν να σου εξασφαλίσουν ότι τα παιδιά σου θα θέλουν να περάσουν και κάποιες μέρες μαζί σου και με τα αδέλφια τους, όταν θα είναι 30 ετών.
Τα λεφτά δεν αγοράζουν έναν άνθρωπο που από τα βάθη της καρδιάς του χαίρεται να κάθεται δίπλα σου. Δεν αγοράζουν τη χαρά που ένιωσα εγώ βλέποντας τον γιο μου να σβήνει τα κεράκια του ύστερα από επτά χρόνια. Και, κυρίως, δεν αγοράζουν την ικανότητα να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για όλα αυτά.
Αυτό είναι mindset.
Το ποτήρι μπορείς να επιλέξεις να το βλέπεις μισοάδειο ή μισογεμάτο. Και πιστεύω ότι είναι πανεύκολο να το βλέπεις μισοάδειο. Να εστιάζεις σε αυτό που λείπει. Να γκρινιάζεις. Να δραματοποιείς τα μικρά και τα ασήμαντα. Να αφήνεις μια άσχημη στιγμή να δηλητηριάσει ολόκληρες ημέρες. Το δύσκολο είναι να εκπαιδεύσουμε το μυαλό μας να εστιάζει στο φως και όχι στο σκοτάδι. Σε αυτά που έχουν πραγματική αξία. Να δούμε σε πρώτο πλάνο αυτά που έχουμε και όχι αυτά που μας λείπουν.
Γιατί τελικά το mindset μας δεν καθορίζει μόνο τη φιλοσοφία με την οποία αντιμετωπίζουμε τη ζωή. Καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο ζούμε την κάθε μικρή στιγμή της. Δεν μπορούμε να έχουμε πάντα αυτό που επιλέγουμε ως ιδανικό, ούτε μπορούμε να επιλέξουμε τι θα συμβεί γύρω μας.
Τη μοίρα μας δεν την ορίζουμε.
Μπορούμε όμως να επιλέξουμε τι θα αφήσουμε να συμβεί μέσα μας.
Κι εγώ επιλέγω την ευγνωμοσύνη. Εσύ;
Σας γλυκοφιλώ με την αύρα του Ιονίου που άφησα πίσω μου.
Τατιάνα
Ακολουθήστε το tlife.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα.
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232164