Η Νίκη Λυμπεράκη στο TLIFE: Η «Μεγάλη Εικόνα», η μητρότητα και η «πολυτέλεια» που δεν θα θυσίαζε για καμία επιτυχία

Η Νίκη Λυμπεράκη επιστρέφει με τη «Μεγάλη Εικόνα» για ακόμη μία σεζόν, σε μια περίοδο έντονης πολιτικής επικαιρότητας. Με 25 χρόνια στη δημοσιογραφία, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κάθε εκπομπή ως ένα νέο στοίχημα, παραμένοντας πιστή σε έναν τρόπο ενημέρωσης που βάζει την ουσία πάνω από την προσωπική προβολή.

Στη συνέντευξή μας στο TLIFE μιλά για το κυνήγι του viral και την πόλωση στην ενημέρωση, τον σεξισμό που έχει αντιμετωπίσει ως εργαζόμενη γυναίκα, αλλά και για τη μητρότητα και τη ζωή της μακριά από τις κάμερες. Παράλληλα, αποκαλύπτει ποια είναι η μία «πολυτέλεια» που δεν θα θυσίαζε για καμία επαγγελματική επιτυχία.

Η «Μεγάλη Εικόνα» επιστρέφει για ακόμη μία σεζόν. Μετά από τόσα χρόνια, εξακολουθεί να αποτελεί ένα προσωπικό στοίχημα για εσάς; Τι θέλετε να κάνετε διαφορετικά φέτος;

Κάθε χρονιά και κάθε εκπομπή είναι στοίχημα. Αλίμονο αν χαθεί το στοιχείο της πρόκλησης, γιατί αυτό θα σήμαινε πως μάλλον έχει έρθει η ώρα να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου… Φέτος αρχίζουμε νωρίς λόγω της πολιτικής επικαιρότητας και με δεδομένο πως οδεύουμε σε εκλογές τους επόμενους μήνες, η προσοχή μας θα είναι σταθερά στραμμένη σε αυτό το κομμάτι καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν.  

Πότε θεωρείτε ότι μια συνέντευξη είναι πραγματικά επιτυχημένη; Όταν βγάζει είδηση ή όταν καταφέρνει να αποκαλύψει κάτι βαθύτερο για τον άνθρωπο που έχετε απέναντί σας;

Εξαρτάται από τη φύση της συνέντευξης και την ιδιότητα του καλεσμένου νομίζω. Σε μια πολιτική συζήτηση για παράδειγμα, ο στόχος ειναι ο δημοσιογραφικός έλεγχος και η είδηση. Από την άλλη, όταν πρόκειται για μια συζήτηση με μία προσωπικότητα από τον χώρο της τέχνης ή της επιστήμης, σκοπός δεν είναι η είδηση, αλλά να δοθεί χώρος στον καλεσμένο να μας δείξει πλευρές του που πιθανόν οι περισσότεροι να μην γνωρίζαμε. Δεν κυνηγάω την αποκάλυψη σε συνεντεύξεις εκτός πολιτικής. Θα σας έλεγα μάλιστα πως πολλές φορές, σκόπιμα αποφεύγω και ερωτήσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κάτι τέτοιο. Δεν μπαίνω σε προσωπικά και ευαίσθητα θέματα των καλεσμένων μας, παρά μόνον αν οι ίδιοι “ανοίξουν την πόρτα”. Μένω σε όσα οι ίδιοι αισθάνονται άνετα και θέλουν να μοιραστούν.  

Υπήρξε συνέντευξη στη «Μεγάλη Εικόνα» που σας έκανε να φύγετε από το πλατό διαφορετική απ’ ό,τι μπήκατε;

Υπήρξαν καλεσμένοι που με τις απαντήσεις τους με έβαλαν σε διαδικασία αναστοχασμού. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα που μου έρχεται στον νου ήταν η εκπομπή που κάναμε με τον ψυχίατρο και ψυχοθεραπευτή Σάββα Σαββόπουλο. Αρκετά από όσα είπε τα κράτησα και τα επεξεργάστηκα για καιρό. Νομίζω πως ήταν από τις συζητήσεις που με επηρέασαν βαθιά και με έκαναν να ξανασκεφτώ πολλά σε σχέση με τον τρόπο που αντιμετωπίζω τη ζωή ή και τον ρόλο μου ως γονιού. 

Ζούμε σε μια εποχή όπου ένα απόσπασμα λίγων δευτερολέπτων μπορεί να γίνει μεγαλύτερη είδηση από μια ολόκληρη συνέντευξη. Πόσο σας προβληματίζει αυτό ως δημοσιογράφο;

Μιλάτε προφανώς για τα viral. Είναι σημείο των καιρών μας και έτσι το αντιμετωπίζω. Με δύο αστερίσκους βεβαια, που μοιάζουν αυτονόητοι, αλλά δεν είναι: Πρώτον, το κομμάτι που απομονώθηκε να είναι πραγματικό και όχι προϊόν επεξεργασίας, όπως έχουμε δει να συμβαίνει αρκετές φορές και δεύτερον το απόσπασμα που προβάλλεται να μην είναι έτσι επιλεγμένο ώστε- αποκομμένο από το πλαίσιο της συζήτησης- να δίνει μια τελείως διαφορετική εντύπωση, από όσα πραγματικά ειπώθηκαν. Κι αυτό, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά, ενίοτε οδηγώντας ακόμη και σε δολοφονία χαρακτήρα. Ε τότε, μιλάμε για τον ορισμό της παραπληροφόρησης.

Υπάρχει χώρος σήμερα για ψύχραιμη και ουσιαστική ενημέρωση ή η τηλεόραση έχει παρασυρθεί από την ταχύτητα, την πόλωση και το κυνήγι του viral;

Νομίζω πως χώρος υπάρχει, αλλά αυτό εξαρτάται πολλές φορές κι από το φίλτρο του τηλεθεατή. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει εκείνος που παρακολουθεί, πότε κάποιος κυνηγάει το viral ή την προσωπική του προβολή, παραπάνω από όσο υπηρετεί την ενημέρωση. 

Ως προς την πόλωση τώρα, δεν έχετε άδικο. Από την αρχή της οικονομικής κρίσης έως και σήμερα, διανύουμε περίοδο ακραίας πόλωσης κι αυτό προφανώς δίνει τον τόνο και στις πολιτικές συζητήσεις, επισκιάζοντας πολλές φορές την ουσία. Η ταχύτητα, τώρα, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Πράγματι, αυτός ο εξαντλητικός ρυθμός που έχει επιβληθεί στην ενημέρωση, καμιά φορά μπορεί να οδηγήσει και σε εκπτώσεις ή λάθη. Είναι κι αυτά, σημεία των καιρών μας.

Έχετε αισθανθεί ποτέ πίεση να γίνετε περισσότερο «τηλεοπτική» από όσο πραγματικά είστε; Υπήρξε στιγμή που χρειάστηκε να υπερασπιστείτε τον τρόπο με τον οποίο θέλετε να κάνετε τηλεόραση;

Κάνω αυτή τη δουλειά 25 χρόνια τώρα και σας ομολογώ πως δεν έχω ακόμη καταλάβει τι κάνει έναν άνθρωπο περισσότερο ή λιγότερο “τηλεοπτικό”. Σε ότι με αφορά, δεν έχω μπει ποτέ σε αυτή τη διαδικασία, ίσως γιατί ποτέ δεν ονομάτισα τη δουλειά μου ως τηλεοπτική. Είτε είμαι στο ραδιόφωνο, είτε γράφω για την εφημερίδα, είτε βγαίνω μπροστά σε μία κάμερα, για μένα η δουλειά είναι η ίδια. Αρχίζει και τελειώνει στην ιδιότητα του δημοσιογράφου. 

Η ενημέρωση έχει γίνει αρκετά προσωποκεντρική. Πιστεύετε ότι υπάρχει ο κίνδυνος ο δημοσιογράφος να γίνει τελικά μεγαλύτερος από την ίδια την είδηση;

Αν εννοείτε ότι στο τέλος της ημέρας μπορεί στον τηλεθεατή να μην έχει μείνει η είδηση, αλλά μία αντίδραση του δημοσιογράφου που την παρουσιάζει, ναι. Αυτό μπορεί να συμβαίνει ενίοτε και είναι ίσως, κάποιες φορές, αναπόφευκτο. Προσωπικά, είμαι οπαδός μιας πιο “αποστειρωμένης” προσέγγισης, που μπορεί να είναι πολλές φορές και λιγότερο ελκυστική στον τηλεθεατή. Από την άλλη, είμαστε άνθρωποι με συναισθήματα, εντάσεις και απόψεις. Κανείς δεν ξεφεύγει 100% από αυτό, όσο κι αν το προσπαθεί. 

Έχετε νιώσει ποτέ ότι χρειάστηκε να αποδείξετε περισσότερα επειδή είστε γυναίκα στον χώρο της ενημέρωσης; Έχετε αντιμετωπίσει σεξισμό στην επαγγελματική σας διαδρομή;

Υπάρχει εργαζόμενη γυναίκα στη χώρα μας που δεν έχει έρθει ποτέ αντιμέτωπη με μια τέτοια αντίληψη στον έναν ή τον άλλο βαθμό; Σεξισμό αντιμετώπιζα και στα 15 μου που δούλευα τα καλοκαίρια σε συνοικιακό φούρνο. Νομίζω δεν περιορίζεται μόνο σε κάποιον συγκεκριμένο κλάδο το πρόβλημα. Πάνε βέβαια πολλά χρόνια απ’ όταν ξεκίνησα και πιστεύω πως έχουν αλλάξει τα πράγματα πια, αλλά και πάλι, η χώρα έχει να διανύσει μεγάλη απόσταση μέχρι να κλείσει η ψαλίδα. 

Η μητρότητα άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τις ειδήσεις και ιδιαίτερα τις ανθρώπινες ιστορίες που καλείστε να διαχειριστείτε;

Όσο αλλάζει για κάθε άνθρωπο που γίνεται γονιός πιστεύω. Όταν στο πρόσωπο κάθε παιδιού που βρίσκεται να “πρωταγωνιστεί” σε υποθέσεις φρίκης, έστω και στιγμιαία βάζεις την εικόνα του δικού σου παιδιού, αρρωσταίνεις. 

Ποια Νίκη συναντά κανείς στο σπίτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί βλέποντας τη Νίκη Λυμπεράκη στην τηλεόραση;

Μια βασική διαφορά υπάρχει στην εικόνα. Στη ζωή μου εκτός δουλειάς δεν βάφομαι και σπανίως βγάζω τη φόρμα, το τζιν και τα αθλητικά. Και σε επίπεδο διάθεσης ή ύφους, προφανώς αλλιώς είναι κανείς σε μια πολιτική συζήτηση με κάμερες κι αλλιώς χαλαρός στο σπίτι ή με την οικογένεια και τους φίλους. Αλίμονο αν δεν υπήρχε διαφορά! Στο σπίτι κάνω ό,τι κάνουμε όλες οι εργαζόμενες μαμάδες. Από μαγείρεμα και πλυντήρια μέχρι ατελείωτες ώρες lego και παζλ. Δεν ξέρω αν το φαντάζεται κανείς ή όχι βλέποντας την εκπομπή στην τηλεόραση, αλλά μου φαίνεται κάπως αυτονόητο.  

Έχει υπάρξει περίοδος στην καριέρα σας που σκεφτήκατε σοβαρά «δεν θέλω άλλο τηλεόραση»; Και τι ήταν αυτό που σας έκανε να συνεχίσετε;

Όπως το λέτε, δηλαδή ως άρνηση για την τηλεόραση συγκεκριμένα, όχι. Από την άλλη βέβαια, με δεδομένο ότι δουλεύω ασταμάτητα από τα 18 μου και κοντεύω τα 45, εννοείται, ότι, όπως όλοι οι εργαζόμενοι, περνάω φάσεις που η ενέργεια πέφτει και η κούραση σε κάνει να λες, “ωραία θα ήταν να κέρδιζα το τζόκερ και να μη χρειάζεται να δουλέψω άλλο”. Μου φαίνεται όμως κάπως βλάσφημο για την περίπτωσή μου, γιατί δεν ξεχνώ ποτέ ότι έχω την τύχη να βιοπορίζομαι από κάτι που επέλεξα και αγαπώ κι αυτό δεν είναι καθόλου δεδομένο και αυτονόητο. Οπότε, αυτές τις στιγμές, τις προσπερνώ άμεσα και επανέρχομαι… 

Τι δεν θα θυσιάζατε σήμερα για καμία επαγγελματική επιτυχία;

Την αφάνταστα ανακουφιστική πολυτέλεια του να κοιμάμαι κάθε βράδυ ήσυχη με τη συνείδησή μου.