Σοφία Πρωίμου: «Είδα 118 κιλά και σοκαρίστηκα» – Η παχυσαρκία, το Wegovy και η ζωή πέρα από τη ζυγαριά

Η Σοφία Πρωίμου μιλά για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά στο TLIFE και στην Ταϋγέτη Λάζου για τη σχέση της με το σώμα της, τη χονδροφοβία που επικρατεί στον κόσμο, τα σχόλια που την πλήγωσαν, το σοκ των 118 κιλών, την απόφαση να ζητήσει ιατρική βοήθεια και τη διαδρομή μέσα από την οποία έχει ήδη χάσει 23 κιλά μέσω της θεραπείας Wegovy.

Μια εξομολόγηση που δεν αφορά μόνο τη ζυγαριά. Αφορά κάθε γυναίκα που κάποτε πίστεψε ότι πρέπει να αλλάξει για να αξίζει να ακουστεί.

 «Μην αφήνεις ένα 24ωρο να περάσει χωρίς να έχεις κάνει κάτι για σένα». Η φράση ακούγεται απλή. Σχεδόν αυτονόητη. Πόσες γυναίκες, όμως, μπορούν πραγματικά να πουν ότι την εφαρμόζουν; Πόσες δεν έχουν περάσει ολόκληρα εικοσιτετράωρα φροντίζοντας τους άλλους, κυνηγώντας υποχρεώσεις, μετρώντας εκκρεμότητες, προσπαθώντας να ανταποκριθούν σε όλα όσα η ζωή (και συχνά η κοινωνία) περιμένει από εκείνες;

Η Σοφία Πρωίμου δεν μιλά σαν άνθρωπος που έχει όλες τις απαντήσεις. Δεν προσπαθεί να παρουσιάσει μια αψεγάδιαστη εικόνα ούτε να αφηγηθεί μια εύκολη ιστορία «μεταμόρφωσης». Μιλά όπως ακριβώς είναι: με χιούμορ, αμεσότητα, ένταση, ευαισθησία και μια σπάνια ειλικρίνεια απέναντι στις αντιφάσεις της.

View this post on Instagram

A post shared by Sofia Proimou (@sofia_proimou)

Το μότο της είναι να περνάμε πάντα καλά. Να μη χάνεται καμία ημέρα. Κι όμως, μέσα στην ίδια της την αφήγηση υπάρχει μια φράση που έρχεται να ανατρέψει τα πάντα: «Δεν περνούσα καλά». Αυτή είναι, η πραγματική αρχή της ιστορίας της.

Όχι η στιγμή που ανέβηκε στη ζυγαριά. Όχι η ημέρα που ξεκίνησε τη θεραπεία. Ούτε τα 23 κιλά που έχει ήδη αφήσει πίσω της. Η ιστορία αρχίζει όταν μια γυναίκα που είχε μάθει να γελά, να τραγουδά, να μιλά δυνατά και να γεμίζει έναν χώρο με την ενέργειά της, παραδέχτηκε ότι μέσα της δεν ήταν καλά. Και αποφάσισε να κάνει κάτι δραστικό για αυτό!

Το κορίτσι που είχε φωνή, αλλά φοβόταν να φανεί

Πριν το σώμα γίνει θέμα, πριν τα κιλά μπουν στη ζωή της ως αριθμός, υπήρχε η φωνή. «Το τραγούδι είναι μια μορφή έκφρασης, μια μορφή ψυχοθεραπείας», μου λέει.

Κι όμως, το κορίτσι που ήξερε μέσα του ότι θα γίνει τραγουδίστρια δεν μπορούσε να τραγουδήσει μπροστά σε κανέναν. «Ήξερα ότι θα είμαι τραγουδίστρια στη ζωή μου, αλλά δεν τραγούδησα ποτέ σε κόσμο. Περίμενα να φύγουν όλοι από το σπίτι».

Η αντίφαση είναι συγκινητική. Ένα παιδί με φωνή που περιμένει να αδειάσει το σπίτι για να ακουστεί. Μια γυναίκα που αργότερα θα ανέβαινε στη σκηνή, αλλά στα πρώτα της χρόνια δεν είχε βρει ακόμη το θάρρος να σταθεί μπροστά στους άλλους.

Η πρώτη της εμφάνιση έγινε στις 14 Φεβρουαρίου του 2007. Θυμάται τον κόμπο στο στομάχι, το τρέμουλο, το άγχος. Θυμάται και τη στιγμή που κάποιος της είπε: «Μα, τραγουδάς κανονικά». Η απάντησή της ήταν σχεδόν προφητική: «Τραγουδάω κανονικά. Απλώς δεν το ξέρετε». Εκείνη την ημέρα γύρισε σπίτι και έγραψε ένα γράμμα στον εαυτό της, ξεκινώντας με την φράση «τα κατάφερες». Από τότε δεν σταμάτησε να τραγουδά ποτέ.

Όταν το σώμα προπορεύεται της φωνής

Η σκηνή της έδωσε χώρο. Ταυτόχρονα, όμως, την έφερε αντιμέτωπη με ένα από τα πιο σκληρά βλέμματα: το βλέμμα που δεν ακούει πρώτα μια γυναίκα, αλλά τη μετρά.

«Αντιλαμβανόμουν οπτικά ότι δεν μοιάζω με τις άλλες τραγουδίστριες», παραδέχεται. Δεν ένιωσε ποτέ ότι δεν κάνει για τη δουλειά της. Άκουγε όμως τα σχόλια. Και κάποια από αυτά έμεναν. «Ακόμη και θαμώνες μπορεί να είχαν πει ατάκες του τύπου: “Δεν θέλετε μία πιο όμορφη;”».

Είναι από εκείνες τις φράσεις που δείχνουν πώς ένα σώμα μπορεί να μπει μπροστά από ένα ταλέντο. Πριν τραγουδήσει, είχε ήδη κριθεί. Πριν ακουστεί, είχε ήδη συγκριθεί. Στη μουσική, στην πίστα, στη δισκογραφία, στην τηλεόραση, η εικόνα συχνά γίνεται φίλτρο μέσα από το οποίο περνούν όλα τα υπόλοιπα.

Η Σοφία το ξέρει. Ξέρει ότι στη δισκογραφία, ειδικά όταν ο άλλος δεν σε γνωρίζει, η εικόνα παίζει ρόλο. Ξέρει επίσης ότι η ίδια δεν υπήρξε ποτέ η «κλασική φιγούρα» που κάποιοι περίμεναν να δουν στα μπουζούκια.

Αυτό, όμως, δεν την εξαφάνισε. Την πείσμωσε. Στη σκηνή πείραζε τα μαλλιά της, γελούσε, χοροπηδούσε, έκανε όσα την έκαναν να νιώθει ωραία. Δεν χωρούσε στην εικόνα που είχαν φτιάξει οι άλλοι για εκείνη. Είχε φτιάξει τη δική της.

Τα 96 κιλά και το πρώτο σοκ

Η σχέση της με το σώμα της δεν ήταν πάντα δύσκολη. «Σαν παιδί δεν είχα κιλά, οπότε είχα πολλή αυτοπεποίθηση», λέει. Η αλλαγή ήρθε στην εφηβεία, μαζί με ορμονικές μεταβολές και ένα σώμα που άρχισε να αλλάζει γρήγορα. Η ίδια δεν το αντιλήφθηκε αμέσως. Δεν είχε βιώσει bullying, ήταν κοινωνική, δυναμική, loud, όπως λέει. Μέχρι που μια μέρα πήγε γυμναστήριο με μια φίλη της, ανέβηκε στη ζυγαριά και είδε τον αριθμό. 96! «Πάθαινω σοκ. Δεν το είχα καταλάβει ότι είχε συμβεί αυτό».

Από εκείνη τη στιγμή, η σχέση της με το σώμα της άλλαξε. Ο αριθμός δεν ήταν απλώς αριθμός. Ήταν η στιγμή που ένα κορίτσι είδε το σώμα του σαν κάτι ξένο, σαν κάτι που είχε αλλάξει χωρίς να το προλάβει.

Χρόνια αργότερα, η ζυγαριά έγραψε έναν ακόμη αριθμό. Ακόμα μεγαλύτερο. 118! «Έφτασα πέρυσι σε ένα σημείο που δεν μου άρεσε καθόλου. Είδα τον αριθμό 118 και λίγο με σόκαρε».

Δεν ήταν μόνο τα κιλά. Ήταν η ψυχολογία, η εικόνα, η αίσθηση ότι δεν πήγαινε άλλο… Ήταν η κούραση από προηγούμενες προσπάθειες και ο φόβος μιας ακόμη απογοήτευσης. «Εκεί είπα ότι πρέπει να κάνεις κάτι πιο δραστικό και να μη σε απογοητεύσει πάλι». Αυτή η φράση λέει πολλά. Δεν είπε απλώς «θέλω να αδυνατίσω». Είπε «δεν θέλω να απογοητευτώ ξανά».

Η θεραπεία Wegovy ήταν η υποστήριξη που έψαχνα

Για πολλούς ανθρώπους που ζουν με παχυσαρκία, το πιο δύσκολο δεν είναι μόνο η προσπάθεια. Είναι όλες οι προσπάθειες που έχουν προηγηθεί. Οι δίαιτες που ξεκίνησαν με ελπίδα και τελείωσαν με ενοχή. Οι Δευτέρες που θα ήταν «νέα αρχή». Οι φορές που η αποτυχία μεταφράστηκε σε προσωπική αδυναμία. Η Σοφία το αρνείται αυτό. «Δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι που έχουν τόσα κιλά είναι απλώς πιο λιχούδηδες».

Η φράση της είναι από τις πιο σημαντικές της συνέντευξης. Γιατί σπάει το στερεότυπο ότι η παχυσαρκία είναι θέμα τεμπελιάς, λαιμαργίας ή έλλειψης χαρακτήρα. Η ίδια μιλά για ορμονικά θέματα, για μεταβολισμό, για γονίδια, για διαφορετικούς τρόπους λειτουργίας. Μιλά επίσης με ειλικρίνεια για την πειθαρχία.

«Στη δουλειά μου είμαι αρρωστημένα πειθαρχημένη. Σε κάποια άλλα πράγματα όμως δεν μπορώ». Και αυτό δεν την κάνει αδύναμη. «Το ότι ένας άνθρωπος είναι λίγο πιο αδύναμος σε κάποιες συνθήκες δεν τον κάνει αδύναμο σαν άνθρωπο».

Όταν αποφάσισε να ζητήσει ιατρική βοήθεια, δεν ξεκίνησε απροετοίμαστη. Ρώτησε τα πάντα τον γιατρό της. Για μελέτες, αντενδείξεις, εξετάσεις, ορμόνες, παρακολούθηση. Ήθελε να ξέρει τι κάνει και γιατί το κάνει. Μόνο όταν ένιωσε ασφαλής, προχώρησε. Με την ενέσιμη θεραπεία Wegovy, υπό ιατρική καθοδήγηση, η εμπειρία της ήταν διαφορετική από προηγούμενες προσπάθειες.

«Ένιωθα ένα χέρι που πήγαμε λίγο μαζί». Δεν το περιγράφει σαν μαγικό κουμπί. Το περιγράφει σαν στήριγμα. Σαν έναν τρόπο να μη νιώθει πάλι μόνη μέσα στην προσπάθεια. Σαν μια βοήθεια που έκανε τη διαδρομή πιο ανεκτή, χωρίς το γνωστό αίσθημα απογοήτευσης. «Ο καθένας κάνει αυτό που μπορεί και το φέρνει στα μέτρα του. Και είναι okay».

Η ιατρική θεραπεία δεν αντικαθιστά τη φροντίδα του εαυτού. Χρειάζεται να συνδυάζεται με σωστή διατροφή, σωματική δραστηριότητα, καλή καθημερινότητα, επαρκή πρόσληψη θρεπτικών συστατικών και, όπου χρειάζεται, ψυχολογική υποστήριξη. Δεν είναι “κάνω μια ένεση και τελείωσε”. Είναι μια συνολική διαδρομή υγείας.

Η (παγκόσμια) χονδροφοβία και το δικαίωμα να μην απολογείσαι

Η Σοφία μιλά ανοιχτά για κάτι που πολλοί αποφεύγουν να πουν τόσο καθαρά. «Υπάρχει μια χονδροφοβία στον πλανήτη». Περιγράφει το επικριτικό βλέμμα που ακολουθεί έναν άνθρωπο με παραπάνω κιλά ακόμη και στις πιο απλές στιγμές. «Είσαι ένα τίποτα, έφαγες μια τυρόπιτα. Εντάξει, δεν σκότωσες άνθρωπο».

Το χιούμορ της κάνει τη φράση πιο αιχμηρή, όχι πιο ελαφριά. Γιατί πίσω από αυτή υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια: Η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το βάρος σαν ηθικό χαρακτηριστικό. Σαν να μπορείς να καταλάβεις την αξία, τη δύναμη, την πειθαρχία ή την αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου από το σώμα του.

Η ίδια έχει ακούσει και την άλλη πλευρά: τα κομπλιμέντα που αυξάνονται όταν το σώμα μικραίνει. Τις παρατηρήσεις, τις συμβουλές, τις φράσεις που μοιάζουν καλοπροαίρετες αλλά κουβαλούν πίεση. Το πιο δύσκολο ωστόσο δεν είναι χάσεις τα κιλά είναι: «Να τα διατηρήσεις. Αυτή είναι λίγο η κατάρα του ανθρώπου που έχει παραπάνω κιλά. Θα ζει πάντα με αυτό».

Γιατί μετά την απώλεια έρχεται ένας νέος φόβος. Να μη γυρίσεις πίσω. Να μη σε ξαναδούν όπως πριν. Να μην αποτύχεις δημόσια. Η ζυγαριά μπορεί να δείχνει μικρότερο αριθμό, αλλά το βάρος του βλέμματος δεν φεύγει πάντα τόσο εύκολα.

Αυτό είναι ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της παχυσαρκίας. Ακόμη κι όταν το σώμα αλλάζει, η σχέση με το σώμα χρειάζεται χρόνο για να αλλάξει μαζί του. Δεν αρκεί να κατέβει ένας αριθμός. Πρέπει να θεραπευτεί και ο τρόπος που έμαθες να κοιτάς τον εαυτό σου.

Να χάνεις κιλά χωρίς να χάνεις τη χαρά σου. Ο στόχος δεν είναι μόνο ένας αριθμός!

Η Σοφία δεν θέλει να παρουσιάσει μια νέα ζωή στερητική, αυστηρή, άχαρη. Αγαπά το φαγητό, τα καλά εστιατόρια, το μαγείρεμα για τους φίλους της.

Μιλά όμως και για την ανάγκη η διατροφή να παραμένει σωστή και ουσιαστική. Όχι απλώς «να τρως λιγότερο», αλλά να τρως σωστά. Να υπάρχει διατροφική καθοδήγηση, επαρκής πρωτεΐνη, φυτικές ίνες, θρεπτικά στοιχεία, γιατί όταν οι ποσότητες μειώνονται, η ποιότητα όσων τρως γίνεται ακόμη πιο σημαντική.

Έχει ήδη χάσει περίπου 30 κιλά και δεν κρύβει ότι θέλει να συνεχίσει. «Θα ήθελα να δω ένα οχταράκι έτσι όμορφο στη ζυγαριά μου», λέει γελώντας. Έχει ακόμη έναν αριθμητικό στόχο. Γνωρίζει, όμως, ότι η πραγματική πρόκληση δεν είναι μόνο να φτάσει εκεί. Είναι να διατηρήσει την αλλαγή χωρίς να μετατρέψει τη ζωή της σε διαρκή έλεγχο. Να παραμείνει συγκεντρωμένη χωρίς να γίνει εμμονική. Να βάλει όρια σε έναν χαρακτήρα που, όπως παραδέχεται, συχνά λειτουργεί χωρίς όρια – όχι μόνο στο φαγητό, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις, στον χρόνο, στην ανάγκη να μιλά, να προσφέρει και να είναι παρούσα.

Η άσκηση, η κίνηση, το περπάτημα, η φροντίδα της καθημερινότητας δεν μπαίνουν στη ζωή της ως τιμωρία για τα κιλά, αλλά ως κομμάτι μιας πιο σταθερής σχέσης με το σώμα. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι μόνο να μικρύνει το σώμα. Είναι να δυναμώσει η ζωή γύρω του.

Δεν έγινε άλλη επειδή αδυνάτισε. Δεν απέκτησε ξαφνικά φωνή, αξία, προσωπικότητα ή ταλέντο. Όλα αυτά υπήρχαν ήδη. Αυτό που αλλάζει είναι η σχέση της με το σώμα, με τη βοήθεια, με το βλέμμα των άλλων, με τον εαυτό της.

Το νέο της τραγούδι, «Όροι και Προϋποθέσεις», που κυκλοφορεί από την Panic Records, μοιάζει σχεδόν προφητικό για τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής της. Δεν μπορούσα λοιπόν να μην τη ρωτήσω ποιοι είναι οι όροι και ποιες οι προϋποθέσεις σε μια τέτοια προσπάθεια.

«Όρος είναι να προσπαθήσεις να μείνεις συγκεντρωμένος στον στόχο σου. Προϋπόθεση είναι να διασκεδάζουμε τη διαδρομή. Αν δεν υπάρχει διασκέδαση, θεωρώ ότι δεν υπάρχει ζωή», ήταν η αφοπλιστική απάντησή της στην ερώτησή μου.

Αυτή είναι η ουσία της ιστορίας της. Δεν θέλει να χάσει κιλά χάνοντας μαζί τους τη χαρά της. Δεν θέλει να φτάσει στον προορισμό έχοντας τιμωρήσει τον εαυτό της σε όλη τη διαδρομή. Δεν θέλει να γίνει μια διαφορετική γυναίκα. Θέλει να αισθάνεται καλύτερα μέσα στη γυναίκα που ήταν πάντα.

«Μας λένε να κυνηγάμε το τέλειο σώμα»

Στο τέλος, η εξομολόγηση της Σοφίας Πρωίμου ξεπερνά το προσωπικό της βίωμα. Γίνεται ένα μήνυμα για όλες τις σύγχρονες γυναίκες που έχουν εκπαιδευτεί να κυνηγούν ασταμάτητα κάτι. Το τέλειο σώμα. Τους κοιλιακούς. Την ιδανική σχέση. Τον γάμο. Τα παιδιά. Την επιτυχία. Την αποδοχή. Τη σωστή εικόνα.

«Και ξεχνούν να μας πουν: “Ρε παιδιά, χαρούμενος είσαι με τις επιλογές σου;”». Αυτή την ερώτηση αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε. Όχι πόσα κιλά είσαι. Όχι τι νούμερο φοράς. Όχι αν μοιάζεις με τις άλλες γυναίκες. Όχι αν η διαδρομή σου ήταν αρκετά δύσκολη ώστε να θεωρηθεί «άξια». Αλλά αν είσαι καλά. Αν η ζωή που ζεις σου ανήκει. Αν μέσα σε κάθε εικοσιτετράωρο υπάρχει έστω μία στιγμή που έχεις κρατήσει για εσένα.

Η Σοφία Πρωίμου δεν παρουσιάζει την απώλεια βάρους ως ευτυχισμένο τέλος. Δεν υπάρχει τελεία στη ζυγαριά. Υπάρχει συνέχεια, προσπάθεια, φόβος, στόχος, χαρά, απόλαυση, βοήθεια και αποδοχή.

Υπάρχει μια γυναίκα που παραμένει η ίδια – «λίγο πιο compressed», όπως λέει γελώντας. Μια γυναίκα που κάποτε περίμενε να αδειάσει το σπίτι για να αφήσει τη φωνή της να ακουστεί. Σήμερα δεν περιμένει να φύγει κανείς. Τραγουδά. Μιλά. Διεκδικεί. Και συνεχίζει.

«Είμαι από αυτούς που είναι του ταξιδιού και όχι τόσο πολύ του προορισμού. Με ενδιαφέρει πολύ το ταξίδι». Ίσως τελικά αυτό να είναι η πραγματική ανάσα. Όχι το σώμα που αλλάζει. Αλλά η στιγμή που σταματάς να κρατάς την αναπνοή σου, περιμένοντας να γίνεις κάτι διαφορετικό για να επιτρέψεις στον εαυτό σου να ζήσει.

Η παχυσαρκία δεν χρειάζεται ντροπή. Χρειάζεται γνώση, φροντίδα, υποστήριξη, ιατρική καθοδήγηση και έναν άνθρωπο που να πιστέψει ότι αξίζει να ζει καλύτερα. Όχι όταν φτάσει στον στόχο, αλλά από την πρώτη μέρα της διαδρομής.

Το παρόν άρθρο είναι καθαρά ενημερωτικό Η λήψη οποιουδήποτε φαρμάκου γίνεται αποκλειστικά με συνταγή και παρακολούθηση ιατρού.