Florence & The Machine: Η ξυπόλητη «ιέρεια» της μουσικής μάγεψε 25.000 θεατές στο ΟΑΚΑ

Μια συναυλία που έμοιαζε περισσότερο με μυσταγωγική τελετουργία παρά με μια συνηθισμένη μουσική εμφάνιση χάρισαν οι Florence + The Machine στο αθηναϊκό κοινό.

Το βράδυ της Τρίτης 14 Ιουλίου, η Florence Welch επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέβηκε στη σκηνή του EJEKT Festival 2026, στον περιβάλλοντα χώρο του ΟΑΚΑ. Περίπου 25.000 θεατές βρέθηκαν εκεί για να παρακολουθήσουν από κοντά μία από τις πλέον ιδιαίτερες performers της διεθνούς μουσικής σκηνής. 

Πριν από την πολυαναμενόμενη εμφάνιση των Florence + The Machine, στη σκηνή ανέβηκαν η Έλενα Λεώνη, η Holly Humberstone και οι Suede. Ο Brett Anderson, με τη χαρακτηριστική θεατρικότητα και την αστείρευτη ενέργειά του, προετοίμασε το κοινό με τραγούδια που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στη βρετανική μουσική σκηνή.

Όταν, όμως, η Florence Welch έκανε την εμφάνισή της, το σκηνικό άλλαξε. Ξυπόλητη, με ένα αέρινο, σχεδόν διάφανο φόρεμα και τα κόκκινα μαλλιά της να κινούνται ελεύθερα στον αέρα, έμοιαζε με σύγχρονη ιέρεια. Έτρεχε από τη μία άκρη της σκηνής στην άλλη, χόρευε και άπλωνε τα χέρια της προς το κοινό, μετατρέποντας κάθε τραγούδι σε μια προσωπική εξομολόγηση.

Από νωρίς, άλλωστε, είχε γίνει φανερό πως αυτή η βραδιά είχε τη δική της αισθητική ταυτότητα. Λουλούδια στα μαλλιά, στεφάνια και αέρινα φορέματα συνέθεταν την εικόνα ανάμεσα στους θεατές, σαν μια ολόκληρη κοινότητα να είχε ντυθεί με τους κώδικες του ονειρικού κόσμου της Florence.

Η συναυλία άνοιξε με το «Everybody Scream» και συνεχίστηκε με το «Shake It Out». Από το πρόγραμμα δεν έλειψαν αγαπημένες επιτυχίες όπως τα «Spectrum», «Rabbit Heart», «Hunger», «King», «What Kind of Man», «Never Let Me Go» και «Dog Days Are Over», αλλά και η διασκευή του «You Got the Love».

Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές ήρθε στο «Never Let Me Go», όταν η Florence Welch τραγούδησε ένα μέρος χωρίς μουσική συνοδεία και στη συνέχεια άφησε το κοινό να συνεχίσει τους στίχους. Λίγο αργότερα, κατά τη διάρκεια του «Sympathy Magic», περπάτησε ανάμεσα στους θεατές, καταργώντας για ακόμη μία φορά την απόσταση ανάμεσα στη σκηνή και την πλατεία. 

Η ίδια δεν παρέλειπε να απευθύνεται στους θαυμαστές της, λέγοντας συχνά «Ευχαριστώ, Αθήνα» στα ελληνικά. Με τη χαρακτηριστική αμεσότητά της, τους κάλεσε να αφήσουν για λίγο τα κινητά τους και να ζήσουν τη στιγμή χωρίς την παρεμβολή μιας οθόνης. Μια μικρή αλλά ουσιαστική υπενθύμιση σε μια εποχή κατά την οποία συχνά καταγράφουμε τις εμπειρίες μας περισσότερο από όσο τις βιώνουμε.

Το φινάλε γράφτηκε με το «Free», το τραγούδι μέσα από το οποίο η Florence Welch έχει μιλήσει για τη μάχη της με το άγχος και τις κρίσεις πανικού, αλλά και για την αίσθηση ελευθερίας που μπορεί να προσφέρει η μουσική. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με τον ουρανό πάνω από το ΟΑΚΑ να φωτίζεται από πυροτεχνήματα, αφήνοντας στους θεατές την αίσθηση πως είχαν συμμετάσχει σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη καλοκαιρινό live. 

Φωτογραφίες: NDP/Θωμάς Δασκαλάκης