Ο ενθουσιασμός του dopamine decor είχε τη στιγμή του. Έντονα χρώματα, μοτίβα που διεκδικούσαν προσοχή, σπίτια που έμοιαζαν πάντα έτοιμα για φωτογράφιση. Κάπου εκεί όμως, χωρίς φανφάρες, άρχισε να φαίνεται μια κόπωση. Δεν είναι ότι ξαφνικά βαρέθηκες το χρώμα, είναι ότι το σπίτι σταμάτησε να λειτουργεί ως καταφύγιο. Αν η καθημερινότητα είναι ήδη γεμάτη ειδοποιήσεις, θόρυβο και ταχύτητα, ο χώρος σου δεν χρειάζεται να σου ζητά κι άλλο input. Έτσι, το βλέμμα στρέφεται αλλού. Πιο χαμηλά, πιο ήσυχα, πιο γειωμένα. Το νέο ζητούμενο δεν είναι να εντυπωσιάζεις, αλλά να ηρεμείς. Να μπαίνεις στο σπίτι και να νιώθεις ότι το σώμα σου κατεβάζει ρυθμούς, χωρίς να το σκέφτεσαι.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Λιγότερα ερεθίσματα, περισσότερη φροντίδα
Αυτό που έρχεται στη θέση του dopamine decor δεν είναι απλώς μια αισθητική αλλαγή, είναι αλλαγή νοοτροπίας. Ο χώρος αντιμετωπίζεται σαν εργαλείο ευεξίας. Χρώματα πιο μαλακά, γήινες αποχρώσεις, υλικά που αναπνέουν. Λινά, βαμβάκι, μαλλί, ξύλο χωρίς υπερβολικό φινίρισμα. Όλα αυτά δεν μπαίνουν για να δείχνουν ωραία μόνο, αλλά για να λειτουργούν. Ρυθμίζουν τη θερμοκρασία, απορροφούν τον ήχο, κάνουν το σώμα να χαλαρώνει σχεδόν αυτόματα. Δεν χρειάζεται να ξέρεις θεωρία wellness για να το νιώσεις. Το καταλαβαίνεις όταν κοιμάσαι καλύτερα, όταν κάθεσαι στον καναπέ και δεν έχεις την ανάγκη να αλλάξεις κάτι. Είναι ο χώρος που δεν σε διεγείρει, αλλά σε φροντίζει.
Γιατί τα φυσικά υλικά κάνουν όλη τη διαφορά
Τα φυσικά υλικά επιστρέφουν δυναμικά γιατί κουβαλούν κάτι που τα συνθετικά δεν μπορούν να αντιγράψουν. Αίσθηση, βάρος, μικρές ατέλειες. Το λινό δεν είναι ποτέ απόλυτα ίσιο, το ξύλο έχει νερά, το βαμβάκι τσαλακώνει. Και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Σε έναν κόσμο που όλα προσπαθούν να είναι τέλεια, το σπίτι γίνεται ο χώρος που επιτρέπεται να είναι ανθρώπινος. Αυτές οι υφές σε φέρνουν πιο κοντά στο σώμα σου, σε κάνουν να ακουμπάς, να κάθεσαι, να μένεις. Δεν βλέπεις απλώς τον χώρο, τον βιώνεις. Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλες δηλώσεις, η χαλάρωση γίνεται μέρος της καθημερινότητας.
Λιγότερο στημένο, πιο προσωπικό
Μαζί με το dopamine decor φεύγει και η ανάγκη για τέλειο, ασορτί αποτέλεσμα. Οι χώροι γίνονται πιο προσωπικοί, πιο στρωμένοι στον χρόνο. Δεν χρειάζεται όλα να ταιριάζουν μεταξύ τους, χρειάζεται να έχουν λόγο που υπάρχουν. Ένα πάπλωμα που θυμίζει κάτι από το πατρικό, ένα τραπεζάκι που έχει σημάδια, ένα ύφασμα που δεν είναι της μόδας αλλά σου αρέσει. Αυτό το λιγότερο στημένο περιβάλλον δεν κουράζει το μάτι, γιατί δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Σου αφήνει χώρο να αναπνεύσεις. Και αυτό είναι τεράστια διαφορά από τα σπίτια που φτιάχτηκαν για να προκαλούν ενθουσιασμό, αλλά τελικά σε έκαναν να θες διάλειμμα από το ίδιο σου το σαλόνι.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η στροφή δεν μοιάζει με τάση που θα περάσει γρήγορα. Όταν αρχίζεις να επιλέγεις χώρους που σε ηρεμούν αντί να σε εντυπωσιάζουν, δύσκολα επιστρέφεις πίσω. Δεν ψάχνεις πια το επόμενο δυνατό χρώμα ή το statement κομμάτι. Ψάχνεις πώς θα νιώθεις το πρωί που ξυπνάς και το βράδυ που κλείνεις τα φώτα. Το σπίτι γίνεται λιγότερο σκηνικό και περισσότερο σύμμαχος. Και αυτό, τελικά, είναι η πιο ουσιαστική αντικατάσταση του dopamine decor. Δεν αλλάζει απλώς η εικόνα, αλλά ο τρόπος που ζεις μέσα σε αυτήν.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ