Μαξιλάρια εξωτερικού χώρου: Τι να κοιτάξεις για να μη ξεθωριάσουν σε ένα καλοκαίρι

Το ξέρεις το σενάριο. Αγοράζεις τον Μάιο μαξιλάρια για τον κήπο ή το μπαλκόνι, τα φωτογραφίζεις κιόλας γιατί ταιριάζουν τέλεια με τις γλάστρες, και μέχρι τα μέσα Αυγούστου το βαθύ μπλε έχει γίνει ένα κουρασμένο γκριζογάλαζο που θυμίζει τζιν του 1998. Δεν φταις εσύ, ούτε έχει ο ήλιος κάτι προσωπικό μαζί σου. Φταίει ότι τα περισσότερα μαξιλάρια που πωλούνται ως εξωτερικού χώρου, δεν είναι φτιαγμένα να ζήσουν έξω. Είναι φτιαγμένα να δείχνουν ωραία στο ράφι. Η καλή είδηση είναι ότι η διαφορά ανάμεσα σε ένα ύφασμα που αντέχει τρία καλοκαίρια και σε ένα που αντέχει δέκα, κρύβεται σε τέσσερις πέντε πληροφορίες που μπορείς να ελέγξεις πριν πληρώσεις.

Βαμμένο στη μάζα ή απλώς βαμμένο απ’ έξω

Εδώ παίζεται το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού. Στα φθηνά υφάσματα το χρώμα μπαίνει πάνω στην έτοιμη ίνα, σαν βαφή σε τοίχο. Ο ήλιος τρώει σιγά σιγά αυτή τη λεπτή επιφάνεια και από κάτω εμφανίζεται το άχρωμο υπόστρωμα. Στα ακρυλικά που είναι βαμμένα στη μάζα, το χρώμα μπαίνει μέσα στο υγρό πολυμερές πριν καν σχηματιστεί η ίνα, οπότε διαπερνά ολόκληρη την κλωστή. Την κόβεις στη μέση και είναι χρωματιστή μέχρι μέσα. Αν θέλεις κάτι μετρήσιμο, ζήτα τη φωτοσταθερότητα σε κλίμακα blue wool, από 1 έως 8. Το 7 ή το 8 σημαίνει σοβαρή αντοχή, το 4 σημαίνει ότι θα ξαναβρεθείς στο κατάστημα πολύ σύντομα.

Το αδιάβροχο ακούγεται ωραία, το γρήγορο στέγνωμα είναι καλύτερο

Πολύς κόσμος κυνηγά την ταμπέλα αδιάβροχο και καταλήγει με ένα μαξιλάρι που κρατά το νερό μέσα του σαν σφουγγάρι σε κλειστό σακουλάκι. Αυτό που θέλεις είναι ύφασμα υδροαπωθητικό που ταυτόχρονα αναπνέει, γιατί η υγρασία της νυχτερινής δροσιάς πρέπει να μπορεί να φύγει. Αλλιώς παίρνεις μούχλα, μυρωδιά κλειστού και λεκέδες που δεν βγαίνουν με τίποτα. Κοίτα λοιπόν και το εσωτερικό, όχι μόνο το ύφασμα. Αφρός γρήγορου στεγνώματος με ανοιχτούς πόρους, ή ίνα πολυεστέρα που δεν ρουφάει νερό, κάνουν τεράστια διαφορά στη διάρκεια ζωής. Και ένα μικρό μυστικό, τα καλά μαξιλάρια έχουν διάτρητο ύφασμα ή κρυφές τρύπες αποστράγγισης στον πάτο.

Ραφές, φερμουάρ και το βάρος που δεν κοιτάει κανείς

Έχω δει εξαιρετικό ύφασμα να διαλύεται επειδή κάποιος το έραψε με κοινή κλωστή πολυεστέρα. Η υπεριώδης ακτινοβολία καταστρέφει την κλωστή πολύ πριν πειράξει το ύφασμα, οπότε ανοίγουν οι ραφές ενώ το μαξιλάρι δείχνει ακόμα καινούριο. Ψάξε κλωστή ανθεκτική σε UV, ιδανικά PTFE, και φερμουάρ από νάιλον ή πλαστικό αντί για μεταλλικό που σκουριάζει και λεκιάζει το ύφασμα γύρω του. Το βάρος επίσης μιλάει, κάτι γύρω στα 250 με 300 γραμμάρια ανά τετραγωνικό μέτρο δείχνει σοβαρή κατασκευή. Και πάντα, μα πάντα, αφαιρούμενο κάλυμμα με φερμουάρ, γιατί ένα μαξιλάρι που δεν πλένεται είναι μαξιλάρι μίας σεζόν.

Αν κρατήσεις κάτι από όλα αυτά, κράτα ότι το μαξιλάρι εξωτερικού χώρου δεν είναι διακοσμητικό αντικείμενο, είναι υλικό που δουλεύει. Παίρνει ήλιο δέκα ώρες τη μέρα, υγρασία τη νύχτα, αλάτι αν είσαι κοντά στη θάλασσα και σκόνη πάντα. Το κόστος ανά χρόνο χρήσης λέει την αλήθεια πολύ πιο καθαρά από την τιμή της ετικέτας, και συνήθως το ακριβό ακρυλικό βγαίνει φθηνότερο από τρία φθηνά πολυεστερικά. Δώσε του και λίγη βοήθεια, τίναξέ το, άσε το να στεγνώνει όρθιο, μάζεψέ το τον χειμώνα. Δεν χρειάζεται τελετουργικό, χρειάζεται απλώς να μην το ξεχνάς έξω τον Νοέμβριο. Τα υλικά ανταποδίδουν τη φροντίδα, με τρόπο σταθερό και αρκετά αμείλικτο.

Κεντρική εικόνα και εικόνες άρθρου: iStock