Υπάρχει μια στιγμή που κοιτάς έναν χώρο και δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί λειτουργεί, παρότι τίποτα δεν ταιριάζει «σωστά». Διαφορετικά έπιπλα, έντονα χρώματα, αντικείμενα από άλλες ζωές και άλλες εποχές, κι όμως κάτι σε τραβάει. Εκεί κάπου μπαίνει το shambolism. Όχι ως μόδα για φωτογραφία, αλλά ως στάση ζωής μέσα στο σπίτι. Είναι η απάντηση στην κούραση της τέλειας συμμετρίας και του ασφαλούς μπεζ. Δεν προσπαθείς να εντυπωσιάσεις, προσπαθείς να πεις μια ιστορία. Τη δική σου. Το shambolism δεν σου ζητά να αγοράσεις καινούρια πράγματα, σου ζητά να δεις αλλιώς αυτά που ήδη έχεις και να τα αφήσεις να συνυπάρξουν χωρίς ενοχές. Είναι διακόσμηση για ανθρώπους που βαριούνται τους κανόνες αλλά σέβονται τη συνοχή.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η λογική πίσω από το «χάος»
Το shambolism δεν είναι τυχαία ακαταστασία, είναι επιλεγμένη ασυμμετρία. Η βασική γνώση εδώ είναι ότι ο εγκέφαλος αγαπά τα μοτίβα, ακόμα κι όταν δεν είναι προφανή. Ένας χώρος μπορεί να φαίνεται χαοτικός, αλλά να στηρίζεται σε αόρατες ισορροπίες, επαναλήψεις χρώματος, υλικών ή όγκων. Όταν συνδυάζεις ένα παλιό ξύλινο τραπέζι με μια σύγχρονη καρέκλα, δεν το κάνεις για την πρόκληση αλλά γιατί μοιράζονται βάρος, υφή ή χαρακτήρα. Το shambolism δουλεύει όταν υπάρχει συνείδηση επιλογής. Δεν βάζεις τα πάντα παντού, αφήνεις χώρο να αναπνεύσουν. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις το προσωπικό από το τυχαίο και αυτό είναι γνώση που σε ακολουθεί σε κάθε χώρο, όχι μόνο στο σαλόνι.
Χρώμα και αντίθεση χωρίς φόβο
Εδώ ξεχνάς τις παλέτες που τελειώνουν στο τέταρτο χρώμα. Το shambolism βασίζεται στη σύγκρουση, αλλά όχι στην κούραση. Έντονα χρώματα μπορούν να συνυπάρξουν αν υπάρχει ρυθμός. Μια δυνατή απόχρωση στον τοίχο, μια επανάληψη σε ένα μαξιλάρι, μια μικρή αναφορά σε ένα έργο τέχνης. Δεν χρειάζεται όλα να φωνάζουν, αρκεί να μιλάνε μεταξύ τους. Το σημαντικό είναι να καταλάβεις πότε το χρώμα λειτουργεί ως σύνδεσμος και πότε ως θόρυβος. Αν κάτι σε αγχώνει, πιθανότατα περισσεύει. Αν σε ενεργοποιεί, κράτα το. Η γνώση εδώ δεν είναι θεωρητική, είναι βιωματική. Μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι το μάτι σου και αυτό σε κάνει πιο ελεύθερο διακοσμητικά.
Υλικά, τέχνη και αντικείμενα με ιστορία
Το shambolism αγαπά τις επιφάνειες που έχουν ζήσει. Ξύλο με σημάδια, μέταλλο που δεν γυαλίζει τέλεια, υφάσματα που δείχνουν χρήση. Η ουσία είναι το layering, όχι για εντύπωση αλλά για βάθος. Ένας χώρος γίνεται ενδιαφέρων όταν συνδυάζεις μαλακό με σκληρό, παλιό με καινούριο, απλό με περίπλοκο. Το ίδιο ισχύει και για την τέχνη. Δεν χρειάζεται συμμετρία, χρειάζεται αφήγηση. Κορνίζες διαφορετικές, έργα σε διαφορετικά ύψη, αντικείμενα που έχουν συναισθηματική αξία. Το shambolism σε μαθαίνει ότι το σπίτι δεν είναι showroom αλλά αρχείο ζωής. Και αυτή η γνώση αλλάζει τον τρόπο που καταναλώνεις, επιλέγεις και κρατάς πράγματα.
Το shambolism δεν είναι για όλους και αυτό είναι απολύτως εντάξει. Είναι όμως απελευθερωτικό να ξέρεις ότι υπάρχει ένας τρόπος διακόσμησης που δεν σε στριμώχνει σε κανόνες και τάσεις. Αν σου ταιριάζει, θα σου δώσει έναν χώρο ζωντανό, ανθρώπινο και αληθινό. Έναν χώρο που δεν προσπαθεί να δείξει κάτι, απλώς είναι. Και αυτό, τελικά, είναι το πιο δύσκολο και το πιο ουσιαστικό κομμάτι της διακόσμησης.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ