Μπορεί να νόμιζες ότι τα ’70s ανήκουν σε άλλες εποχές, σε σπίτια με βαριά μοκέτα και υπερβολικά patterns που σήμερα θα απέφευγες. Κι όμως, κάτι αλλάζει. Δεν είναι απλώς μια τάση που γυρίζει, είναι μια ολόκληρη ανάγκη να κάνεις το σπίτι σου πιο ζωντανό, πιο προσωπικό, πιο αληθινό. Μετά από χρόνια «καθαρών» χώρων και αυστηρού μινιμαλισμού, αρχίζεις να βαριέσαι την τελειότητα. Θες κάτι που να έχει ψυχή, που να λέει μια ιστορία, που να μην μοιάζει με showroom. Εκεί ακριβώς μπαίνει αυτή η νέα εκδοχή των ’70s. Δεν είναι αντιγραφή, είναι επανερμηνεία. Παίρνεις τα στοιχεία που είχαν συναίσθημα, ζεστασιά και ελευθερία και τα φέρνεις στο σήμερα με πιο ισορροπημένο τρόπο. Το αποτέλεσμα δεν είναι υπερβολή, είναι ένα σπίτι που σε εκφράζει χωρίς να προσπαθεί υπερβολικά.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ξέχνα το «σωστό» και βάλε προσωπικότητα
Το πιο σημαντικό που κρατάς από αυτή την αισθητική είναι η ελευθερία. Στα ’70s δεν υπήρχαν κανόνες όπως τους ξέρεις σήμερα, υπήρχε τόλμη. Αυτό μεταφράζεται τώρα σε ένα σπίτι που δεν φοβάται να δείξει χαρακτήρα. Μπορείς να συνδυάσεις διαφορετικά στυλ, υλικά και αντικείμενα χωρίς να αγχώνεσαι αν «ταιριάζουν» τέλεια. Το θέμα δεν είναι να είναι όλα αρμονικά με την έννοια του περιοδικού, αλλά να έχουν συνοχή μέσα από εσένα. Ένα έντονο σκαμπό στην κουζίνα, ένα περίεργο φωτιστικό, ένα pattern που δεν είναι safe, όλα αυτά δίνουν ζωή στον χώρο. Ο κόσμος κουράστηκε από σπίτια που μοιάζουν μεταξύ τους. Τώρα θέλεις να μπαίνεις μέσα και να νιώθεις κάτι. Και αυτό δεν γίνεται με ουδέτερα και προβλέψιμα, γίνεται με επιλογές που έχουν λίγο ρίσκο αλλά πολύ συναίσθημα.
Καμπύλες, υφές και ζεστασιά αντί για «σκληρό» design
Αν δεις τι αλλάζει πρακτικά, θα το καταλάβεις αμέσως. Οι ευθείες γραμμές μαλακώνουν, οι γωνίες στρογγυλεύουν, τα έπιπλα γίνονται πιο φιλικά. Καναπέδες με καμπύλες, τραπεζάκια πιο «γεμάτα», φωτιστικά που μοιάζουν σχεδόν γλυπτά. Δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής, είναι και θέμα αίσθησης. Θες να νιώθεις άνετα, όχι να προσέχεις πού θα ακουμπήσεις. Μαζί έρχονται και οι υφές. Βελούδο, χαλιά πιο παχιά, υφάσματα που έχουν παρουσία. Και τα χρώματα ζεσταίνουν, ώχρα, καφέ, πράσινα που θυμίζουν φύση. Όλα αυτά δημιουργούν έναν χώρο που δεν είναι ψυχρός. Είναι σαν να σε αγκαλιάζει. Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από το να είναι «σωστός» σχεδιαστικά.
Ένα σπίτι για να ζεις, όχι για να το κοιτάς
Η μεγαλύτερη αλλαγή ίσως δεν είναι στο στυλ, αλλά στη φιλοσοφία. Το σπίτι γίνεται πιο χαλαρό, πιο κοινωνικό, πιο ανθρώπινο. Δεν είναι χώρος μόνο για να κάθεσαι σωστά στον καναπέ, είναι χώρος για να μαζεύεσαι, να απλώνεσαι, να ζεις. Γι’ αυτό βλέπεις να επιστρέφουν στοιχεία όπως τα home bars ή πιο χαμηλές, άνετες γωνιές καθιστικού που σε φέρνουν πιο κοντά με τους άλλους. Οι χώροι γίνονται πιο ευέλικτοι, δεν είναι όλα αυστηρά οριοθετημένα. Δουλεύεις, χαλαρώνεις, μιλάς, όλα στον ίδιο χώρο χωρίς να νιώθεις ότι κάτι «χαλάει». Αυτή η λογική έχει και μια νοσταλγία μέσα της, αλλά δεν είναι ρομαντική υπερβολή. Είναι η ανάγκη να νιώθεις καλά στο σπίτι σου χωρίς να παίζεις ρόλο.
Και κάπου εδώ καταλαβαίνεις ότι δεν έχει σημασία αν σου άρεσαν ποτέ τα ’70s. Αυτό που σε τραβάει είναι η αίσθηση. Η ζεστασιά, η ανεπιτήδευτη ομορφιά, η ιδέα ότι το σπίτι δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι όμορφο. Αν πάρεις μερικά στοιχεία, λίγο χρώμα, λίγη υφή, κάτι πιο καμπύλο, κάτι πιο προσωπικό, αρχίζεις να βλέπεις διαφορά. Δεν αλλάζεις απλώς διακόσμηση, αλλάζεις τον τρόπο που ζεις μέσα στον χώρο σου. Και αυτό είναι που τελικά μένει.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ