Αγγελική Νικολούλη: H άγνωστη ιστορία με πράκτορες της KGB – «Μέτρησα τα σκαλοπάτια δυο ορόφων και κατέληξα στο ΚΑΤ»

Η Αγγελική Νικολούλη έχει αφιερώσει δεκαετίες στην έρευνα και την αναζήτηση της αλήθειας, φέρνοντας στο φως υποθέσεις που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία. Πίσω όμως από τις τηλεοπτικές έρευνες και τις αποκαλύψεις της, κρύβονται προσωπικές εμπειρίες, επικίνδυνες αποστολές και περιστατικά που έχουν μείνει ανεξίτηλα στη μνήμη της.

Η καταξιωμένη δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του «Φως στο Τούνελ» παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό HELLO! και τη δημοσιογράφο Μαρία Κολλιάτσα, κάνοντας μια αναδρομή στα πρώτα της βήματα στο αστυνομικό ρεπορτάζ. Μεταξύ άλλων, μίλησε για τις επικίνδυνες καταστάσεις που έχει αντιμετωπίσει στην πολυετή διαδρομή της, ενώ μοιράστηκε και μια άγνωστη ιστορία με πράκτορες της KGB.

Υπάρχει κάποια έντονη στιγμή που ζήσατε στα πρώτα σας βήματα στο ρεπορτάζ και η οποία σας ακολουθεί μέχρι σήμερα;

Πολλές και όχι μόνο στην τηλεόραση. Στην έντυπη δημοσιογραφία έζησα στιγμές που δεν ξεχνιούνται. Ρεπορτάζ σε φυλακές, σε οίκους ανοχής, σε στέκια ναρκομανών, σε κρησφύγετα καταζητούμενων, ακόμη και σε υποθέσεις κατασκοπείας. Ήταν μια εποχή που το ρεπορτάζ απαιτούσε να είσαι εκεί, να ψάχνεις, να επιμένεις και πολλές φορές να ρισκάρεις.

Θυμάμαι έντονα μια από τις πιο δυνατές στιγμές εκείνης της περιόδου. Είχα εντοπίσει το σπίτι του πρώτου γραμματέα της πρεσβείας της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος είχε μόλις αυτομολήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν δίστασα να μπω στο στόμα του λύκου. Οι πράκτορες της KGB, σίγουρα δεν περίμεναν να δουν μια δημοσιογράφο με τον φωτογράφο της να εμφανίζονται μπροστά τους σαν φάντης μπαστούνης. Το τι ακολούθησε δεν ήταν ευχάριστο. Με πέταξαν από το κεφαλόσκαλο. Μέτρησα τα σκαλοπάτια δυο ορόφων και κατέληξα στο ΚΑΤ. Εκείνο το ρεπορτάζ όμως και η φωτογραφία που το συνόδευε, έκανε το γύρο του κόσμου.

Από εκείνα τα χρόνια θυμάμαι τις ατελείωτες ώρες στους δρόμους, τα ξενύχτια, τις πόρτες που έπρεπε να χτυπήσω ξανά και ξανά. Εκεί έμαθα κάτι που δεν το ξεχνάς ποτέ. Η είδηση δεν χαρίζεται. Την κερδίζεις. Με δουλειά, επιμονή, παρουσία στο πεζοδρόμιο και κυρίως, με την αποφασιστικότητα να μην εγκαταλείπεις την έρευνα ακόμα και όταν φαίνεται αδιέξοδη. Αυτές οι στιγμές με διαμόρφωσαν περισσότερο από οποιαδήποτε δημοσιογραφική επιτυχία. Γιατί εκεί στα δύσκολα, έμαθα τι σημαίνει πραγματικά να είσαι ρεπόρτερ.