Δημήτρης Τάρλοου: «Ο Καραγάτσης ήταν παππούς μου, η σχέση της μητέρας μου μαζί του ήταν τραυματική»

Με αφορμή τον ρόλο του στη σειρά «Μεγάλη Χίμαιρα» ο Δημήτρης Τάρλοου βρέθηκε το πρωί της Κυριακής 4 Ιανουαρίου στην εκπομπή «Καλημέρα Είπαμε;».

Εκεί ο ηθοποιός, μεταφραστής και σκηνοθέτης αναφέρθηκε στην πρόσφατη απώλεια της μητέρας του, αλλά και στον παππού του Μ.Καραγάτση, τον οποίο δεν πρόλαβε να γνωρίσει, αλλά όπως είπε, σύμφωνα με τις διηγήσεις της μητέρας τουσήμερα θα θεωρούνταν τρομοκράτης.

«Το 2025 ήταν μία μεταβατική περίοδος για μένα. Είχε δυσκολίες αρκετές, γιατί πάντα η περίοδος μετά το πένθος -έχασα τη μάνα μου πέρσι- είναι μία δυσκολία ψυχική, μέχρι να βρεις καινούργιο ενδιαφέρον, καινούργια πατήματα, έτσι ώστε να συνεχίσεις και να εξελίξεις τη δουλειά σου. Σταδιακά γίνεται αυτό το πράγμα, ακόμα είναι σε εξέλιξη», ανέφερε αρχικά ο Δημήτρης Τάρλοου.

Για τον παππού του Μ. Καραγάτση και όσα έχει μάθει γι’ αυτόν μέσω της μητέρας του είπε: 

«Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες προσλαμβάνουσες και όλα αυτά πρέπει να τα λαμβάνει κανείς υπόψιν του. Οπότε ναι, η Επίδαυρος υπήρξε μία ωραία, δύο μάλλον ωραίες βραδιές, και άλλη μία του Ηρωδείου πολύ ωραία, πάρα πολύς κόσμος, πολύ μεγάλη αποδοχή, πραγματικά πολύ μεγάλη αποδοχή, εγώ δεν το είχα ξαναδεί αυτό το πράγμα, αλλά δεν μπορώ να σας πω ότι ζω για τέτοιες βραδιές. Θα μου πεις, καλά, πώς γίνεται; Δεν ξέρω, είναι ο χαρακτήρας μου τέτοιος…

Δεν γνώρισα τον παππού μου. Ο παππούς μου πέθανε το 1960, το Σεπτέμβριο του ’60, και εγώ γεννήθηκα το ’66. Άρα απέχουμε έξι χρόνια. Ό,τι γνώρισα είναι μέσω της μάνας μου, μέσω της γιαγιάς μου, που δεν ήθελε να το πολυσυζητάει, ήταν πολύ χαμηλών τόνων και πολύ κρυφός άνθρωπος η Νίκη Καραγάτση, αλλά απ’ τη μαμά μου περισσότερο, πολύ περισσότερο».

Όπως παραδέχεται: «Θα έλεγα ότι η σχέση της μάνας μου με τον Καραγάτση ήτανε μία τραυματική σχέση, η οποία έληξε απότομα και δεν έδωσε το περιθώριο της επανόρθωσης ή της επούλωσης. Γιατί η μάνα μου ήταν 24 χρονών όταν πέθανε ο Καραγάτσης, ήταν πολύ μικρή. Ο Καραγάτσης πέθανε 52 ετών. Το φαντάζεστε; Δηλαδή με τα σημερινά δεδομένα ένας νέος άνθρωπος.

Είχε να δώσει πολλά περισσότερα. Και το “10” που άφησε ημιτελές, ήτανε ένα μυθιστόρημα ποταμός το οποίο ήταν εξαιρετικά μοντέρνο και σκληρό. Είναι τόσο σκληρό και τόσο σημαντικό κατά τη γνώμη μου και διαφορετικό. Δεν πρόλαβε λοιπόν να επουλώσει τραύματα και πάνω που πήγανε να έχουνε μία, ας το πούμε, διευθέτηση, ήρθε ο απότομος θάνατός του, που ήταν από καρδιά και δεν άφησε περιθώρια.

Και έτσι το τραύμα έμεινε ανεπούλωτο και η σχέση ενεή, έμεινε στον αέρα. Και αυτό δημιούργησε πάρα πολλές αμφιβολίες και ερωτηματικά στη μάνα μου για το τι αισθανόταν αυτός ο άνθρωπος, τι σχέση είχε μαζί της, αν την αγαπούσε, πόσο την αγαπούσε. Γιατί είχε μία πλευρά η οποία ήταν πάρα πολύ ζωντανή, πάρα πολύ εύθυμη, σε συγκεντρώσεις ο καλύτερος αφηγητής, πάρα πολύ καλός αφηγητής. Να μάθεις, λέει, ιστορία από τον Καραγάτση, καθόσουνα και ήταν σαν να ακούς παραμύθι. Οπότε καθόσουνα με ανοιχτά τα αυτιά και τα μάτια να ακούσεις σαν να ήτανε, σαν να περιγράφει, τι να πούμε τώρα, Καραγκιόζη. Πώς κάθομαι και λέω εγώ στη μικρή μου κόρη, τη Φιλιώ, ιστορίες και ακούει με ανοιχτά τα μάτια γιατί είναι μισά πραγματικότητα και μισά φτιαχτά; Κάπως έτσι ήταν κι ο Καραγάτσης.

Και από την άλλη ήταν ένας άνθρωπος βαρύθυμος, με πάρα πολύ δύσκολο ύπνο, με πολλές ευαισθησίες, ας πούμε πατούσες σε ένα σανίδι που έτριζε και σηκωνότανε ας πούμε και γινότανε χαμός, σαν να τιναζόταν το σύμπαν. Και μετά κρατούσε για ώρες αυτή η δυσθυμία. Φοβόντουσαν όλοι μες στο σπίτι μην τον ξυπνήσουν, μην τον ενοχλήσουν. Γενικά μία, με σημερινά δεδομένα θα ήτανε τρομοκράτης. Πατέρας – αφέντης, τρομοκράτης. Κανονικά».