Δώρα Αναγνωστοπούλου: Η νέα εποχή του MEGA και η σπάνια εξομολόγηση για τον σύζυγο και τα παιδιά τους

Η Δώρα Αναγνωστοπούλου παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο zappit.gr και στον Γιώργο Σκρομπόλα.

Η γνωστή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια του δελτίου ειδήσεων του Mega, μέσα σε όλα, μίλησε για τις πρώτες μέρες που εργάστηκε στο κανάλι, για την προσωπική της ζωή, τον σύζυγό της, Περικλή Δημητρολόπουλο και τους δύο γιους τους.

Είσαι το πρώτο πρόσωπο που είπε δελτίο στην καινούργια εποχή του Mega. Είσαι ο άνθρωπος, δηλαδή, των ειδήσεων του Mega στη νέα εποχή. Τι θυμάσαι από εκείνο το ξεκίνημα;

Κοίταξε, είχε πολλή ένταση. Είχε πολλή αγωνία. Είχε πολλή δημιουργική διάθεση. Ήτανε μια μεγάλη πρόκληση για μένα, γιατί μόλις είχα αφήσει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ, είχανε γίνει εκλογές, είχε γίνει εκλογική βραδιά, ήμουνα γενικά στα πάνω μου, αν θέλεις, και πολύ ικανοποιημένη με το πώς είχαν πάει τα πράγματα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και πλέον αισθανόμουν έτοιμη να ανοίξω τα φτερά μου, αν θέλεις. Ε, και ήταν πρόκληση, ήταν πάρα πολύ ωραίο, ήταν ωραίο που ξανάνοιγε το Mega, γιατί με το Mega μεγαλώσαμε. Αν πω ότι δεν είχα άγχος θα ήταν ψέμα. Και βέβαια είχα.

Την προσωπική σου ζωή την έχεις κάπως προστατευμένη;

Δεν ξέρω αν την έχω προστατευμένη, δεν μου είναι εύκολο να την εκθέτω. Αλλά, όχι ότι το κάνω με κάποιον σκοπό ή γιατί θέλω να κρύψω πράγματα. Νομίζω ότι δεν ενδιαφέρει πάρα πολύ το κοινό, αυτό. Ξέρεις, εμάς τους δημοσιογράφους, δεν μας νιώθει ο κόσμος τόσο κοντά του, όσο νιώθει τους καλλιτέχνες.

Πώς είναι να έχεις σύζυγό δημοσιογράφο;

Με καταλαβαίνει σε πολλά πράγματα. Αλλά ξεκινήσαμε από διαφορετικές… παρόλο που σπουδάσαμε μαζί – ήμασταν συμφοιτητές στην Ιταλία – δεν είχαμε όμως τότε κάποια σχέση. Βρεθήκαμε ξανά όταν επιστρέψαμε και οι δύο στην Αθήνα, και μάλιστα τυχαία. Νομίζω ότι με καταλαβαίνει σε πολλά. Αλλά εκείνος ήταν πάντα στις εφημερίδες κι εγώ ήμουν πάντα στην τηλεόραση, οπότε υπήρχαν διαφορές.

Τα παιδιά πώς αντιμετωπίζουν το γεγονός ότι έχουν γονείς δύο δημοσιογράφους;

Δεν θέλουν να ακολουθήσουν το επάγγελμα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Έχουν εκφράσει την επιλογή τους. Ο μεγάλος είναι σε ηλικία πια, είναι 18, σπουδάζει σκηνοθεσία. Οπότε έχει πάει στα καλλιτεχνικά. Τα παιδιά μου δεν αξιολογούσαν ως κάτι πολύ σημαντικό αυτό που κάνει η μαμά. Τους έκανε εντύπωση όταν, για παράδειγμα, στο σχολείο τους, ή σε κάποιες δραστηριότητες που έκαναν, μπορεί να με αναγνώριζαν, ή μπορεί να μου μιλούσαν, ή μπορεί να με ρωτούσαν.

Πώς συμβαδίζουν οι απαιτήσεις του επαγγελματία, με τις υποχρεώσεις τις οικογενειακές; Δηλαδή, ήταν εύκολο για εσένα;

Δεν ήταν εύκολο. Η πιο δύσκολη περίοδος ήταν όταν τα παιδιά ήτανε μικρά. Και είχανε πολύ συγκεκριμένες υποχρεώσεις, πολύ συγκεκριμένο πρωινό ξύπνημα. Από νωρίς βέβαια, άρχισαν μόνοι τους, ετοίμαζαν την τσάντα τους… ήθελα κι εγώ να είναι πιο ανεξάρτητοι και πιο αυτόνομοι. Αλλά εκεί δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Και ως άνθρωπος… και ιδιοσυγκρασιακά. Και το πρόγραμμα το δικό μου, ήτανε πάντα ανάστατο. Δηλαδή, υπήρχαν περίοδοι που έλεγα δελτίο στην ΕΡΤ έξι ώρα το πρωί. Δώδεκα η ώρα τα μεσάνυχτα… Είχα περάσει δηλαδή από πάρα πολλές θέσεις, με πολύ διαφορετικά ωράρια, και με άγχος, γιατί δεν ήξερα πώς θα συνεχιστεί η κατάσταση με τις συμβάσεις και όλα αυτά. Οπότε υπήρχαν πολλές δυσκολίες. Και κυρίως με το μεγάλωμα των παιδιών. 

Εντάξει, ζόρικα πράγματα. Αλλά δεν αισθανόμουνα ποτέ ότι, ξέρεις, ζω κάτι διαφορετικό, από ό,τι ζει μια μέση γυναίκα που καλείται να μεγαλώσει τα παιδιά της! Αυτό ήτανε το πιο δύσκολο σημείο αυτής της διαδρομής. Τις υποχρεώσεις με τα παιδιά.

Σου εξέφρασαν ποτέ τα παιδιά παράπονο;

Ναι. Ναι. Και είναι για τον χρόνο. Θυμάμαι κάποια στιγμή ο μεγάλος, όταν ήταν μικρός… πήγαινε δημοτικό νομίζω, τρίτη-τετάρτη… και μου είχε πει, «Μαμά, είναι μερικές φορές που μου λείπεις πάρα πολύ, αλλά δεν θέλω, μου λέει, -να στο λέω- για να μη σε στενοχωρώ». Και του λέω, «Θα μου το λες πάντα, κι εγώ θα ‘μαι πάντα εκεί, είτε θα σε παίρνω τηλέφωνο, ή θα μιλάμε, ή θα έρχομαι αν μπορώ». Αλλά, εντάξει, όταν στο ζητάνε αυτά τα παιδιά και με αυτόν τον τρόπο… λιώνεις.

Έχεις κλάψει για τέτοιες στιγμές;

Ναι, έχω κλάψει για στιγμές που έχω χάσει. Και έχω χάσει κάποιες στιγμές. Όχι πολλές, θα μπορούσε να είχα χάσει πολύ περισσότερες. Αλλά ήθελα να είμαι εκεί, στις πιο σημαντικές στιγμές τουλάχιστον. Κάποιες σχολικές εκδηλώσεις, ποιήματα, δραστηριότητες, κολύμπι, τένις αργότερα. Εκεί ξέρεις, αυτό που σημαίνει κάτι για τα παιδιά, που θέλουν να σε βλέπουν εκεί, όταν είναι οι άλλοι γονείς στις κερκίδες και παρακολουθούν και χειροκροτούν, ήθελα να ‘μαι κι εγώ εκεί.

Αλλά υπήρξαν και στιγμές που έχασα, εξαιτίας της δουλειάς και των ωραρίων. Από την άλλη όμως, πρέπει να σου πω, το θεωρώ σημαντικό τα παιδιά να αντιλαμβάνονται ότι οι γονείς έχουν και τη δική τους ζωή. Δηλαδή, ναι, θα είμαι εκεί, θα προσπαθώ να είμαι πάντα εκεί, και νομίζω ότι αρκεί και λίγο, αρκεί να τους το δείχνεις, και τα παιδιά πάντα το παίρνουνε.