Μια ιδιαίτερα προσωπική και συναισθηματικά ανάρτηση έκανε η Φωτεινή Πετρογιάννη το βράδυ της Παρασκευής 14 Αυγούστου, με αφορμή την επιστροφή της στην Τήνο, έπειτα από 13 ολόκληρους μήνες.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ένα νησί που για χρόνια ήταν συνδεδεμένο στη σκέψη της με όμορφες οικογενειακές στιγμές, την πίστη και την ελπίδα, αλλά που μετά την απώλεια του πατέρα της απέκτησε για εκείνη ένα εντελώς διαφορετικό συναισθηματικό βάρος.
Η δημοσιογράφος επέστρεψε αυτή τη φορά έχοντας στο πλευρό της την οικογένειά της και στην αγκαλιά της τον γιο της. Η τελευταία φορά που είχε ταξιδέψει στο κυκλαδίτικο νησί ήταν για τη βάπτιση του μικρού, τον Ιούλιο του 2025. Εκείνο όμως το χαρούμενο οικογενειακό ταξίδι έμελλε να γίνει η τελευταία φορά που θα έβλεπε τον πατέρα της όρθιο, πριν ξεκινήσει μια δύσκολη περίοδος με νοσοκομεία, αγωνία και τελικά την απώλειά του.
«Έχουμε να έρθουμε στην Τήνο 13 μήνες. Από τη βάπτιση του μικρού μας. Για εμάς είναι μεγάλο χρονικό διάστημα, μιας και ερχόμασταν πιο συχνά καθώς η Τήνος είναι το νησί που γεμίζει την καρδιά μας. Τα χωριά της, οι όμορφοι άνθρωποι, η Παναγιά που στέκει εκεί αγέρωχη, έτοιμη να ακούσει τον πόνο και την προσευχή όλων όσοι την έχουν ανάγκη.
Ανέκαθεν είχε άλλο νόημα αυτό το νησί για εμένα. Το έμαθα μέσα από τον Μιχάλη μου, το αγάπησα μέσα από εκείνον και τώρα το παιδί μας , με κάποιον τρόπο, έχει ένα κομμάτι της Τήνου μέσα του.
Πριν 13 μήνες, περίμενα στο λιμάνι του Πειραιά όλη μου την οικογένεια να φύγουμε μαζί για τη βάπτιση στο νησί. Ακόμα θυμάμαι τον μπαμπάκα μου να περνάει το φανάρι στο λιμάνι με ένα κατακόκκινο μπλουζάκι. Γιατί άραγε μπαμπά μου σε παρατήρησα τόσο πολύ εκείνη την ημέρα; Μπήκαμε στο πλοίο όλο χαρά που τελικά τα καταφέραμε, μιας και ο μπαμπάς μου για πολλά χρόνια αντιμετώπιζε ένα σοβαρό θέμα υγείας και πιστεύαμε ότι δεν θα μπορέσουμε να πάμε όλοι μαζί.
Εκείνο το πρωινό, με αυτό το κατακόκκινο μπλουζάκι, ήταν η τελευταία φορά που είδα τον μπαμπά μου όρθιο, στα γερά πόδια του. Ακόμα και τώρα που έφυγε, δεν μπορώ να πιστέψω πως γίνεται να τον πρόδωσαν τα πόδια του. Γύριζε όλο τον κόσμο ακούραστος και δεν μπόρεσε τελικά ούτε στην εκκλησία να έρθει.
Γυρίσαμε από την Τήνο και όλα μαύρισαν. Νοσοκομεία, κλάματα και μετά…το τέλος. Η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μας. Η Τήνος πίστευα ότι άθελά της με είχε πληγώσει και κάπως «γκρίζαρε» το χρώμα της μέσα μου.
Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά! Απλά μου λείπει ο μπαμπάς μου και τώρα που ήρθα στην Τήνο, μου λείπει ακόμα περισσότερο. Εύχομαι όπου κι αν είστε να περνάτε όμορφα και αν χάσατε πρόσφατα κάποιον δικό σας, εύχομαι ο πόνος μας να μαλακώσει σύντομα. Αν κάποιος δικός σας δίνει μια μάχη, να πιστεύετε στα θαύματα, όπως και αν θεωρείτε ότι γίνονται αυτά.
Υγ: Μπαμπά μου, δεν σου άρεσε ποτέ το κόκκινο χρώμα», έγραψε η Φωτεινή Πετρογιάννη.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ