Η νέα μουσική συνεργασία της Μαρίνας Σάττι με τη Zeyne έχει ήδη τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού, καθώς οι δύο καλλιτέχνιδες ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα τραγούδι με έντονο συναισθηματικό φορτίο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Με αφορμή αυτή τη συνάντηση, οι δύο τραγουδίστριες και δημιουργοί παραχώρησαν κοινή συνέντευξη στο ΒΗΜΑgazino και στον Γιώργο Νάστο, μιλώντας για τη σημασία της απώλειας, τη διαδικασία της κάθαρσης, αλλά και την ελπίδα που γεννιέται μέσα από κάθε νέο ξεκίνημα.
Η Μαρίνα Σάττι αναφέρθηκε ακόμη στα καλλιτεχνικά της όνειρα, αποκαλύπτοντας πως ένας από τους δημιουργούς με τους οποίους θα ήθελε κάποια στιγμή να συνεργαστεί είναι ο διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνοθέτης Γιώργος Λάνθιμος.
Με ποιους άλλους καλλιτέχνες θα ήθελε να συνεργαστεί; «Με τον Γιώργο Λάνθιμο» απάντησε η Μαρίνα Σάττι.
«Δεν ξέρω αν είναι απαραίτητο να έχεις ακριβώς την ίδια κοσμοθεωρία, αλλά σίγουρα χρειάζεται να υπάρχει ένας κοινός πυρήνας αξιών, αισθητικής και ευαισθησίας. Στην περίπτωση της Zeyne, για παράδειγμα, ένιωσα εξαρχής ότι ήταν μια συνεργασία που για εμένα θα σήμαινε πολλά. Πρόσφατα έχασα τον πατέρα μου, που ήταν από το Σουδάν, και ένιωθα ότι με κάποιον τρόπο ξανασυνδεόμουν με αυτή την πλευρά του εαυτού μου. Οι μελωδίες, ο ρυθμός που υποβόσκει σε κάποια σημεία, ακόμα και η αραβική γλώσσα στην οποία τραγουδά η Zeyne, μου δημιούργησαν ένα πολύ έντονο και προσωπικό συναίσθημα οικειότητας» τόνισε η δημοφιλής τραγουδίστρια.
Η Μαρίνα Σάττι επέστρεψε πριν από λίγες εβδομάδες από μια περιοδεία στις ΗΠΑ και μίλησε για την εμπειρία της: «Ήταν τρομερή η εμπειρία για εμένα. Το να επιστρέφω έπειτα από τόσα χρόνια στη Βοστώνη – την πόλη όπου σπούδασα – και να τραγουδάω πλέον εκεί για τον κόσμο είχε κάτι σχεδόν σουρεαλιστικό. Η πιο συγκινητική στιγμή όλης της περιοδείας ήταν όταν ανέβηκε στη σκηνή το ensemble στο οποίο συμμετείχα τότε, όταν ακόμα ήμουν στο πανεπιστήμιο, και τραγουδήσαμε μαζί.
Και μετά πήγαμε βόλτα στην πόλη μαζί με τα παιδιά και τους έδειξα πού έμενα, πού περπατούσα, τις αίθουσες όπου μελετούσα και το πάρκο όπου περπατούσα και τάιζα τα σκιουράκια. Ήταν σαν να ενώθηκαν δύο τελείως διαφορετικές φάσεις της ζωής μου μέσα σε λίγα λεπτά. Στη Φιλαδέλφεια μου έκανε έκπληξη ένας φίλος μου, ντράμερ, από τα χρόνια του πανεπιστημίου· ήρθε ξαφνικά στο live και τον ανέβασα επάνω στη σκηνή να παίξει μαζί μας δύο τραγούδια. Και μετά θυμηθήκαμε αστείες ιστορίες από όταν ήμασταν φοιτητές.
Στη Νέα Υόρκη παίξαμε στο Bowery Ballroom, έναν χώρο όπου έχω δει τόσους καλλιτέχνες όλα αυτά τα χρόνια, και το live ήταν sold out! Επίσης πήγα πρώτη φορά στον Καναδά, στο Τορόντο, που μου φάνηκε πανέμορφη πόλη – έχει κάτι το πολύ ευρωπαϊκό. Τους τελευταίους μήνες είχα αποφασίσει να πάρω ένα μικρό διάλειμμα – αυτό το καλοκαίρι δεν θα κάνω συναυλίες για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια – κι έτσι πριν από την πρώτη συναυλία είχα λίγο άγχος, γιατί είχα να παίξω live από το περυσινό καλοκαίρι.
Αλλά τελικά αυτές οι συναυλίες μού θύμισαν πολύ έντονα γιατί ξεκίνησα να κάνω μουσική εξαρχής και πόσο το πραγματικό νόημα είναι να βρισκόμαστε όλοι μαζί στον ίδιο χώρο. Αυτό το «από κοντά» δεν συγκρίνεται ούτε με το Ιnternet ούτε με τίποτε άλλο. Υπάρχει κάτι μαγικό στο να μη φοβάσαι να εκτεθείς και να μοιράζεσαι μουσική ζωντανά με ανθρώπους που αναπνέουν μαζί σου την ίδια στιγμή. Έχει κάτι το μεταφυσικό αν το σκεφτείς».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ