Δημήτρης Πιατάς: «Εμένα η ιδιωτική μου ζωή ήταν κλειδωμένη και δεν υπήρχε κλειδαρότρυπα»

Ο Δημήτρης Πιατάς επιστρέφει στην τηλεόραση, έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα αποχής, μέσα από τη νέα σειρά του MEGA, «Η Νταντά της Γειτονιάς», και με αφορμή το νέο του επαγγελματικό βήμα κάνει έναν απολογισμό μιας διαδρομής που μετρά δεκαετίες.

Ο σπουδαίος ηθοποιός μίλησε στο Zappit και στο The Full Story με τον Γιώργο Σκρομπόλα για τα «όχι» που είπε στην καριέρα του και τελικά μετάνιωσε, τον ηλικιακό ρατσισμό στον χώρο της υποκριτικής, τη νέα γενιά ηθοποιών, αλλά και τον Μάρκο Σεφερλή, τον οποίο υπερασπίζεται απέναντι στην κριτική που δέχεται.

Παράλληλα, ο Δημήτρης Πιατάς άνοιξε ένα σπάνιο παράθυρο στην προσωπική του ζωή, την οποία όλα αυτά τα χρόνια επέλεξε συνειδητά να κρατά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Μίλησε για τις κόρες και τα εγγόνια του, για τον πατέρα που θεωρεί ότι υπήρξε, αλλά και για τη σχέση του με τη δημοσιότητα, εξηγώντας γιατί για εκείνον η πραγματική αξία βρίσκεται στο να παραμένεις παρών και δημιουργικός.

Χαίρομαι που είμαι στο Mega εννοείται και χαίρομαι που είμαι με αυτή την ομάδα, την τηλεοπτική ομάδα, σε μια επιτέλους και μια κομεντί. Δεν είναι κωμωδία με την έννοια της κωμωδίας, αλλά είναι μια τρυφερή, ανθρώπινη, οικογενειακή ιστορία με εξαιρετικούς συνεργάτες και συναδέλφους.

Τί σας έκανε να πείτε ναι σε αυτή την πρόταση; Μιλάμε για την Νταντά της γειτονιάς, μια σειρά που θα δούμε σύντομα στο Mega.

Ήταν πολύ δελεαστική όλη η πρόταση έτσι όπως μου παρουσιάστηκε. Και δεν σας κρύβω ότι εισέπραξα και όλη την αγάπη των ανθρώπων, οι οποίοι πραγματικά με θέλανε πάρα πολύ να είμαι μέσα στη δουλειά. Ξέρεις κάτι; Εγώ έχω υπηρετήσει πολύ το θέατρο και με κάποιο τρόπο και λόγω ηλικίας και λόγω ονόματος δεν θα μπορούσα να ζητήσω δουλειά γιατί δεν είχα ανάγκη από δουλειά. Απλώς είχα ανάγκη του να υπάρχω καλλιτεχνικά με όποιο τρόπο μπορούσα να υπάρχω. Θεατρικά όμως υπήρχα πολύ ισχυρά, οπότε κάλυπτα όλο μου το κοινό, το πιθανό μου τηλεοπτικό κοινό. Που κοινό τηλεοπτικό εννοώ γιατί με ενδιαφέρει το τηλεοπτικό κοινό. Μην πω ψέματα, είναι πολύ σημαντικό να μπορώ σαν πρόσωπο να μπορώ να επισκέπτομαι σπίτια που να είναι πολύ μακριά, στο Καστελόριζο, στην Ηγουμενίτσα, στην άκρη της Ελλάδας, στη Γαύδο.

Τι τύπος είναι ο ήρωας που υποδύεστε στη σειρά;

Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Είμαι ο Κώστας, ένας συνταξιούχος ταξιτζής. Ξέρεις, οι ταξιτζήδες είναι μια ιδιαίτερη φυλή στο γίγνεσθαι, το ελληνικό γίγνεσθαι είναι. Έχουν μια περίεργη σοφία. Η αιτία τους είναι το ότι είναι υποχρεωμένοι να είναι στο τιμόνι πάρα πολλές ώρες, να είναι πιθανώς και εγκλωβισμένοι μέσα στην κίνηση. Άρα έχουν κάθε λόγο και να ακούνε ραδιόφωνο, να ενημερώνονται, να σκέφτονται ακόμα και να παίρνουν τηλέφωνο. Και το κυριότερο απ’ όλα να μπορούν να συναντούν ανθρώπους που στην πραγματική ζωή δύσκολα θα τους συναντούσαν.

Παράλληλα όμως δεν εγκαταλείπεται ποτέ το θέατρο. Είμαστε σήμερα στο Θέατρο Δημήτρης Χορν. Εδώ που θα ξεκινήσετε σε λίγες μέρες μία πολύ ωραία παράσταση, τον Μάρτυρα Κατηγορίας της Αγκάθα Κρίστι

Είναι ένα συγκλονιστικό έργο. Είναι τέταρτη χρονιά παρακαλώ, που παίζεται. Εγώ μπαίνω επισκέπτης την τέταρτη χρονιά πλέον. Ο Νικορέστης Χανιωτάκης, ο σκηνοθέτης. Είναι ένα έργο της Αγκάθα Κρίστι, το οποίο είναι γραμμένο τη δεκαετία του ’50. Έχει όμως όλες τις ανατροπές. Είναι δικαστικό θρίλερ. Ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι ο δολοφόνος. Πρέπει να ειπωθεί, όπως ο Χίτσκοκ έλεγε. Μην το πείτε ποτέ το τέλος, γιατί το τέλος είναι ανατροπή. Η Αγκάθα Κρίστι παίζει σε αυτό το παιχνίδι. Η Αγκάθα Κρίστι καταφέρνει και παίζει μαζί με το κοινό και αυτή είναι η επιτυχία της. Και θεωρώ ότι και η σκηνοθεσία έχει μια τέτοια, ένα τέτοιο σκεπτικό. Δηλαδή οι ένορκοι είναι μέρος του κοινού. Είναι θεατές οι οποίοι δέχονται να ψηφίσουν στη δίκη.

«Ο Μάρκος Σεφερλής είναι μια ολόκληρη ιστορία στην κωμωδία, ας κάνουν άλλοι υψηλή αισθητική»

Έχετε μιλήσει πολύ θερμά για τον Μάρκο Σεφερλή, έναν καλλιτέχνη που συχνά προκαλεί κάποιες αντιδράσεις. Πιστεύετε ότι οι επικριτές του υπάρχει κάτι που δεν κατανοούν για εκείνον καλλιτεχνικά;

Κοιτάξτε, ο Μάρκος είναι ο ίδιος μια ολόκληρη ιστορία στην κωμωδία τώρα. Δηλαδή αυτό που υπηρετεί είναι μοναδικό. Και δεν είναι τυχαία αυτή η φοβερή αποδοχή από το κοινό που υπηρετεί. Κάνει ένα λαϊκό είδος. Φτηνό; Φτηνό. Πουλάει; Πουλάει. Άρα το προϊόν για να πουλάει, ε, αξίζει. Είναι, έχει σχέση με το μισογεμάτο και το μισοάδειο ποτήρι που λέγαμε πιο πριν. Ξέρεις κάτι; Όταν κάνεις επιτυχία, ενοχλείς. Και πιθανώς ενοχλεί γι’ αυτό. Το ότι εμένα με ενοχλεί που ενοχλεί. Όχι ο Σεφερλής, οι άλλοι. Αυτό με ενοχλεί πάρα πολύ. Είμαστε υποκριτές λίγο. Δώστε του τα εύσημα της επιτυχίας και αφήστε τα. Το να κάνει υψηλή αισθητική δεν είναι δουλειά του Σεφερλή, είναι δουλειά άλλων. Ας την κάνουν οι άλλοι καλά και δεν πειράζει. Αυτό που κάνει ο Μάρκος όμως είναι καλό.

Πιστεύατε ποτέ ότι η γενιά των εγγονιών σας θα σας γνώριζε μέσα από τη φωνή του Πίκου Απίκου στη Φρουτοπία;

Α, βεβαίως. Μια ταπεινή σειρά, η οποία πράγματι, όταν το κάναμε με τον Φαίδωνα τον Σοφιανό και τον Ευγένιο Τριβιζά που πρωτοέγραφε, παιδικό τότε, τη Φρουτοπία, παίξαμε και διασκεδάσαμε εμείς. Γελάσαμε εμείς. Δεν πιστεύαμε τίποτα σε αυτή τη δουλειά. Απλώς πληρωθήκαμε και φύγαμε. Και ξαφνικά ανατράφηκε κόσμος και κόσμος και ακόμα, ας πούμε η εγγονή μου βλέπει Φρουτοπία και προσπαθεί να αναγνωρίσει ότι ο Πίκος Απίκος είναι πράγματι ο παππούς της.

«Εμένα η ιδιωτική μου ζωή ήταν κλειδωμένη και δεν υπήρχε κλειδαρότρυπα»

Μέσα σε μια ζωή γεμάτη παραστάσεις, πολλά γυρίσματα, απαιτητικά ωράρια, τι πατέρας πιστεύετε ότι υπήρξατε για τα παιδιά σας;

Α, κοίτα, όλα γίνονται. Φτάνει να θέλεις. Και ήμουν εξαιρετικός μπαμπάς και είμαι. Διότι μη νομίζεις ότι επειδή μεγάλωσαν τα παιδιά μου δεν με χρειάζονται. Το αντίθετο, τώρα με χρειάζονται περισσότερο. Ξέρεις κάτι; Είναι πολύ σημαντικό ό,τι κάνεις στη ζωή σου να είναι με τη συναίνεσή σου. Εγώ το έκανα με τη χαρά μου και με τη συναίνεσή μου. Ακόμα και την καριέρα με τη συναίνεσή μου την κάνω και είμαι χαρούμενος που το κάνω.

Προσπαθήσατε όταν μεγάλωναν τα παιδιά να τα προστατεύσετε κατά κάποιο τρόπο από αυτόν τον χώρο;

Καταρχάς, δεν πούλησα την ιδιωτική μου ζωή, όπως είναι το σύνηθες τώρα. Εμένα η ιδιωτική μου ζωή ήταν κλειδωμένη και δεν υπήρχε κλειδαρότρυπα. Υπήρξε όμως μια υπέροχη ιδιωτική ζωή, μοναδική, φανταστική. Το συντροφάκι μου, οι δύο μου κόρες. Τώρα έχω δύο εγγόνια. Είναι συγκλονιστικά. Είναι η καθημερινότητα των πιο απλών ανθρώπων σε οποιαδήποτε γειτονιά, συνοικία ή οποιοδήποτε χωριό. Ε, ανήκω σε αυτή την κατηγορία. Δεν είμαι σταρ. Δεν πουλάω την ιδιωτική μου ζωή.