Δημήτρης Σαμόλης: Η εξομολόγηση για τον πατέρα του και η περίοδος που πάλεψε με την εξάρτηση από το αλκοόλ

Ο Δημήτρης Σαμόλης παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο zappit.gr και στον Γιώργο Σκρομπόλα.

Ο γνωστός ηθοποιός, μέσα σε όλα, μίλησε για την δύσκολη σχέση με τον πατέρα του, αλλά και για την εξάρτηση που είχε με το αλκοόλ την περίοδο της καραντίνας.

Με τον πατέρα σου οι σχέσεις σας, πριν μπει το θέατρο ανάμεσα, ήταν καλή;

Ήτανε δύσκολη, ναι. Υπάρχει μια δυσκολία σ’ αυτή τη σχέση. Υπάρχει αυτό που λέμε η γενιά των πατεράδων μας, τους κληροδοτήθηκε μία νοοτροπία. Δηλαδή, συνειδητοποιώ ότι δεν μπορείς να δώσεις κάτι που δεν σου έχει δοθεί. Οπότε, την τρυφερότητα που εγώ έψαχνα, και που κάθε παιδί ψάχνει, επειδή δεν την έχει πάρει, δεν την έχουνε λάβει οι μεγαλύτερες γενιές από τους δικούς τους πατεράδες, δεν μπορούσαν ούτε να τη δώσουνε.

Πάνω εκεί συνέβησαν τα πράγματα, ότι εγώ ένιωθα λίγο μόνος μου σε όλο αυτό. Στο λέω λίγο πολύ γενικά, γιατί είναι μια κουβέντα που σίγουρα δεν θα την έκανα δημόσια στο κομμάτι της ουσίας της. Θα σου πω, γιατί μπορώ να μιλήσω για τα καθολικά και τα γενικά, αλλά ξέρεις, είναι και ακριβά τα τραύματα αυτά που στη σκηνή καθαγιάζονται κάπως. Είναι πολύ ακριβά τα τραύματα αυτά. Ακριβά το λέω με την έννοια του πολύτιμου. Είναι πολύτιμο, είναι ένα τραύμα το οποίο θέλω να το προστατεύω κιόλας.

Πότε ένιωσες πρώτη φορά την αποδοχή από τον πατέρα σου;

Όταν ήμουνα στις Άγριες Μέλισσες.

Η οικογένειά σου πώς αντιμετώπισε εκείνη την περίοδο, το πρώτο σου καλλιτεχνικό βήμα;

Κοίτα, η μητέρα μου ήταν πολύ θετική. Ο πατέρας μου δεν ήταν καθόλου θετικός, καθόλου όμως.

Τα έχετε συζητήσει αυτά;

Έχουμε συζητήσει αρκετά πράγματα, ναι. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι ήταν η ανασφάλειά του, που ως μεγάλος μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος μπορεί να έχει ανασφάλεια, τώρα ένα παιδί να βρεθεί σε έναν χώρο ενηλίκων που δεν τον γνώριζε και ο ίδιος, έτσι; Οπότε, μπορώ να του πιστώσω κάποιες ανησυχίες.

Πριν από ένα χρόνο εξομολογήθηκες πως είχες εξάρτηση από το αλκοόλ

Είχα, ναι. Ξεκίνησα να πίνω πολύ έντονα στην καραντίνα και αυτό λειτούργησε ύπουλα, με έναν πολύ υπόγειο τρόπο, επειδή το έκανα κοινωνικά, δεν έπινα ποτέ μόνος μου στο σπίτι, αλλά έφτασα να πίνω κάθε μέρα με το φαγητό, με φίλους. Και ένιωθα ότι πηγαίνω σε μια τροχιά που δεν ήταν καλό για μένα. Δηλαδή, είχα φτάσει σε σημείο να πίνω δύο μπουκάλια κρασί το βράδυ μόνος μου, σε ένα εστιατόριο. Αλλά επειδή συνέβαινε μαζί με φαγητό, μαζί με τους φίλους, οι άλλοι δεν μου δεν μου μετρούσαν τις μπουκιές, δεν ήξεραν και εγώ πόσο έπινα. Νομίζω το κλικ έγινε με ένα γεγονός. Λοιπόν, είναι πρωί και μιλάω με μια κολλητή μου φίλη. Και της λέω: “έμαθες”, της λέω, “θα είμαι σε αυτή τη δουλειά;”. Μου λέει: “Καλά, χαζός είσαι; Δεν μου το ‘πες χθες;”. “Πότε καλέ, αφού χθες το έμαθα;”. “Χθες το βράδυ”, μου λέει, “δεν μιλούσαμε;”. Της λέω: “Εγώ μιλούσα μαζί σου χθες το βράδυ;”. Μου λέει: “Δημήτρη, 20 λεπτά μιλούσαμε”. Και της λέω: “Μισό”.

Πηγαίνω στο κινητό και βλέπω 25 λεπτά κλήση. Της λέω: “Δεν θυμάμαι τίποτα. Δεν θυμάμαι να σου μιλάω”. Και είπα: “Όπα, όπα, όπα. Πάμε αλλού τώρα”. Είναι σοκαριστικό. Οπότε εκεί είπα στον εαυτό μου: “Stop”. Και το έκοψα μαχαίρι μόνος μου. Μαχαίρι, εννοώ μαχαίρι, δεν έχω πιει σταγόνα, εδώ και 2 χρόνια.