Δημήτρης Χρυσοχοΐδης: «Προχθές ένιωσα ένα κάλεσμα από τον Βασίλη Καρρά» – Οι κρίσεις πανικού που τον έκαναν να απομακρυνθεί από τις πίστες

Τους λόγους που τον έκαναν να απομακρυνθεί από τις πίστες αποκάλυψε ο Δημήτρης Χρυσοχοΐδης στη συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή Buongiorno και στη δημοσιογράφο Ευάννα Ζουμπούρογλου.

Ο γνωστός τραγουδιστής σχολιάζοντας τις αντιζηλίες που προκύπτουν πολλές φορές ανάμεσα στους καλλιτέχνες είπε: «Είναι κακό να τσακώνονται οι τραγουδιστές για τις αφίσες. Είναι τραγικό».

Στη συνέχεια, ο Δημήτρης Χρυσοχοΐδης μίλησε και για τις κρίσεις πανικού που πέρασε που τον έκαναν να απομακρυνθεί μερικά χρόνια από τις πίστες λέγοντας,  «Πέρασα ένα μεγάλο διάστημα με κρίσεις πανικού. Οι κρίσεις πανικού δεν είναι αστείο, είναι κάτι της ψυχής… Δεν ήθελα να παιδέψω την ψυχή μου. Κάποιοι άλλοι το υπέμειναν. Εγώ οπισθοχώρησα και πήγα και έμεινα στη Θεσσαλονίκη, γιατί όταν έχεις κρίσεις πανικού, θες να είσαι σε οικείο περιβάλλον».

Ωστόσο, ο Δημήτρης Χρυσοχοΐδης δε θα μπορούσε να μην αναφερθεί και στη στενή φιλία που τον συνέδεε με τον Βασίλη Καρρά, αποκαλύπτοντας τον λόγο που ένα διάστημα δεν μίλαγαν.

«Όταν χάθηκε ο Βασίλης Καρράς έφαγα μεγάλη πίκρα. Αλλά, όταν έφαγα τη δεύτερη σφαλιάρα με τον αδελφό μου, μού έφυγε η Γη κάτω από τα πόδια. Στις 24 Δεκέμβριου έφυγε ο Βασίλης, και μετά από 10 μήνες, στις 8 Νοεμβρίου έφυγε ο αδελφός μου. Έφαγα μεγάλο ζόρι. Τα έχω σβήσει τα τηλέφωνά τους για να μη τα βλέπω. Ένα διάστημα ο Βασίλης Καρράς δε μου μιλούσε, γιατί του είχα πει να μην φτιάξει το “Χωριό της Ειρήνης”. 

Λέγανε οι αυλικοί του ότι είναι το όνειρο της ζωής του. Εγώ του έλεγα ότι αυτό είναι εφιάλτης, γιατί θα του πάρει όλα τα χρήματα που έχει μαζέψει από τη νύχτα. Και η δική του νύχτα ήταν πιο δύσκολη από τη νύχτα όλων μας η δική του. Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι βρέθηκε κάποιος να του πει την αλήθεια. Για έξι μήνες δε μιλάγαμε…

Τελευταία μέρα που τον είδα, ήταν 12 μέρες πριν φύγει. Είχα πάει με τον Αντώνη Ρέμο. Είχε μια αναλαμπή καλή και έλεγα μήπως γίνει κάποιο θαύμα, αλλά μετά έφυγε. Προχθές, ένιωσα ένα “κάλεσμα” από εκείνον, δε ξέρω πως να το εξηγήσω. Ήμουν στο δρόμο και σταμάτησα, πήγα στο Κοκκινοχώρι, έκανα ένα τσιγάρο και έφυγα…» είπε.