Κατρίνα Τσάνταλη: «Έγραψα το βιβλίο για τον παιδικό καρκίνο, όταν μου έστειλε μια μητέρα που είχε το 3χρονο κοριτσάκι της στο ογκολογικό»

Η Κατρίνα Τσάνταλη φιλοξενήθηκε στην εκπομπή της ΕΡΤ1, «Νωρίς Νωρίς» και έδωσε στη Μαρία Ηλιάκη και στον Κρατερό Κατσούλη μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου παιδικού βιβλίου της, «Το Μικρό Δυνατό Λυκάκι».

Η Κατρίνα Τσάνταλη ανέφερε αρχικά: «Μαζί με αυτό, έχω βγάλει 11 βιβλία. Και βγάζω και ακόμα ένα τον Σεπτέμβριο. Αυτό το τελευταίο μιλάει για τα παιδιά που περνάνε κάτι πάρα πολύ δύσκολο, που νοσούν από μία δύσκολη ασθένεια… Χωρίς να την αναφέρω μέσα στο βιβλίο. Είναι βιβλίο για τον παιδικό καρκίνο. Δεν το αναφέρω, γιατί το έχω γράψει έτσι για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να διαβαστεί από πάρα πολλά παιδιά και για πολύ πιο απλά πράγματα. Και από ενήλικες που περνάνε έτσι κάτι δύσκολο, για να ταυτιστούν, να πάρουν μια δύναμη, να πάμε λίγο παρακάτω. Και όλα τα δικαιώματα φυσικά είναι για το Make-A-Wish, γιατί δεν θα μπορούσα να μην… με αυτό το θέμα και αυτό το βιβλίο».

Όσο για το πώς της ήρθε η έμπνευση για το συγκεκριμένο παιδικό βιβλίο; Η Κατρίνα Τσάνταλη αποκάλυψε: «Μου είχε στείλει μία μαμά για κάτι άλλο που διάβαζαν τα παιδάκια της, τα βιβλία μου… Και μου έστειλε φωτογραφία και μου λέει: «Να σε ρωτήσω κάτι, γιατί έχω δίδυμα τριών χρονών, και το ένα κοριτσάκι είναι στο ογκολογικό». Και μου λέει: «Έχεις να μου προτείνεις κάποιο βιβλίο να της διαβάσω, να καταλάβει λίγο το παιδί τι περνάει;. Γιατί εγώ δεν ξέρω τι να της πω». Και όσο, ξέρεις, κι αν μιλάς με ειδικούς, πάντα τα παραμύθια στα παιδιά είναι πολύ βοηθητικά για όλα τα θέματα.

Από πολύ πιο απλά, δηλαδή χωρίζεις και παίρνεις ένα βιβλίο, για να εξηγήσεις σε ένα παιδί καλύτερα τι γίνεται… Για όλα τα θέματα ψάχνουμε ένα παιδικό βιβλίο. Και εγώ δεν είχα να της προτείνω τίποτα γι’ αυτό το θέμα. Έψαξα και δεν υπάρχει!».

Ακόμη, η Κατρίνα Τσάνταλη συμπλήρωσε: «Εμένα, ένας πολύ καλός δικός μου άνθρωπος που είχε το παιδί της καρκίνο, και όταν πέσαν τα μαλλάκια του, πήγαν σε μία βάφτιση… μου ‘λεγε πόσο θύμωσε που τα παιδιά στην εκκλησία μέσα λέγανε «το μακρύ τους και το κοντό τους». Και λέγανε διάφορα στο παιδί και δεν ήξερε από πού να το προστατεύσει. Θέλει… να συζητάμε, να μιλάμε, για να μπορούνε να αντιλαμβάνονται και τα παιδιά…».