Συγκλονίζει ο Τάσος Χαλκιάς για το σπίτι του που κάηκε στις φωτιές: «55 χρόνια ήμουν εδώ και θα συνεχίσω να είμαι»

Ο Τάσος Χαλκιάς παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εκπομπή «Στούντιο στις 3» και στον Κωνσταντίνο Κούρο, λίγο καιρό μετά την πυρκαγιά στο Πόρτο Γερμενό που κατέστρεψε το σπίτι του.

Δεν είμαι εγώ το κεντρικό πρόσωπο στην πυρκαγιά αυτή. Είναι διακόσια σπίτια ανθρώπων, συνανθρώπων που κάηκαν. Το σπίτι αυτό δεν καήκανε ντουβάρια. Κάηκαν αναμνήσεις, κάηκε η πνευματική μου εργασία σαράντα πέντε ετών και εμένα και της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Πίνακες ζωγραφικής άλλους που είχα κτλ. Δεν είναι η αξία όμως των πραγμάτων, είναι εδώ μέσα είναι.

Αυτό δεν είμαι ο μόνος που το έπαθε. Είναι πολλοί άνθρωποι και είναι κάθε χρόνο πολλοί άνθρωποι που παθαίνουν ανάλογες δουλειές, ζημιές, ατυχήματα ή όπως αλλιώς μπορεί να τα πει κανείς, με αποκορύφωμα βέβαια αυτό που έγινε στο Μάτι πριν από οκτώ χρόνια. Έτσι γιατί να μην ξεχνάμε. Νιώθω πάρα πολύ άσχημα όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μου έχουν πάθει το ανάλογο πλήγμα, να μιλάω εγώ για το σπίτι μου. Γι’ αυτό την ορίζω την κουβέντα ότι μιλάω για λογαριασμό όλων.

 Όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, σαν ιδιώτης δεν μπορείς να τα βάλεις με τις θεομηνίες ας πούμε ξερω ‘γώ ή με τις μεγάλες τεχνικές. Γιατί η φωτιά είναι ένα τεχνικό φαινόμενο, δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Από τότε που μας την έδωσε ο Προμηθέας τη χειριζόμαστε εμείς, είτε από ατυχία, είτε από απροσεξία, είτε ηθελημένα, επειδή είναι πυρομανείς. Γνωρίζαμε το πώς πνέουν οι άνεμοι. Ξέραμε ότι θα κρατήσουν μέρες και ήταν το περιμέναμε. Δηλαδή καιγόταν ο Άγιος Βασίλειος στη Βοιωτία και λέγανε καίγεται το Πόρτο Γερμενό. Όχι, λέω, πού καίγεται, ρε; Πού έχει φτάσει η φωτιά; Ήταν στα δεκαπέντε χιλιόμετρα μακριά. Απ’ τα τριάντα πέντε χιλιόμετρα μετά ήρθε στα δεκαπέντε και καίγεται το Πόρτο Γερμενό ακούγαμε τρεις μέρες. Δύο ώρες κάηκε το Πόρτο Γερμενό. Δύο ώρες ήταν αρκετές να καεί όλο.

Η ευθύνη έχει μια παράταση αυτών των ανθρώπων. Όταν πήγαμε οργανωμένα, με βυτία, πήραμε και αγρότες μαζί μας, με βυτία πίσω τους στα αγροτικά τους για να πάμε κάτω να βοηθήσουμε μην καούν τα σπίτια μας. Δεν μας επέτρεψε κανένας να περάσουμε. Για την ασφάλειά μας. Το παράδειγμα το έδωσε ένας γεράκος ο οποίος ήταν 87 χρονών και πήγαμε να τον βγάλουμε σιγά το από το σπίτι. Λέει «ποιοι είστε εσείς να μου βγάλετε από το σπίτι μου;» «Να σε σώσουμε» του απάντησαν. «Τι να με σώσετε; Εγώ ξέρεις αν έχω κανέναν εγώ που θέλω να σωθώ, δεν έχω κανέναν. Αυτό το καλύβι έχω εδώ. Θα καεί. Μα να καεί. Να καώ κι εγώ». Και ο άνθρωπος έμεινε εκεί και κάηκε.

Αυτό το παράδειγμα θα το πάρει ποτέ κανείς να καταλάβει ποιος είναι ο άνθρωπος μέσα του όταν του συμβαίνουν ζητήματα, πώς τα αντιμετωπίζει, ότι υπάρχει και καρδιά και ψυχή και αισθήματα;

Τέσσερις φωτιές έχω αντιμετωπίσει εδώ και είκοσι χρόνια. Τέσσερις πολύ κοντά μέσα στα σπίτια και ό,τι μπορέσαμε κάναμε. Δεν μπήκε. Αυτό το χάλι ενός ανέμου ακατάσχετου. Δεν λέω ότι το φαινόμενο από πλευράς διαιώνισής του δεν ήτανε φοβερό. Πραγματικά ήτανε φοβερό, όμως πρέπει να είσαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις. Ήταν ένα παρθένο οχτακοσίων ετών δάσος με την ανάλογη πανίδα του και οτιδήποτε άλλο έχει ζει κάτω από το πεύκο, με το σκίνο, με το οτιδήποτε υπάρχει από κάτω».

Όσο για την επόμενη ημέρα μετά την πυρκαγιά, ο Τάσος Χαλκιάς εξομολογήθηκε πως είναι σε μία στάση αναμονής από τον κρατικό μηχανισμό σχετικά με τις αιτήσεις που έχουν κάνει όλοι όσοι έχασαν τα σπίτια τους. «Θα δούμε τι βοηθήματα θα φτάσουν στα χέρια μας. Περνούσα ατελείωτες ώρες στο σπίτι μου. 55 χρόνια ήμουν σε αυτό το σπίτι και θα συνεχίσω να είμαι» είπε.