Μελίνα Πολυζώνη στο TLIFE: Η «Νταντά της γειτονιάς» και η απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική – «Η μοναξιά νικιέται με λίγο θάρρος»

Η Μελίνα Πολυζώνη επιστρέφει τηλεοπτικά μέσα από τη νέα σειρά «Η Νταντά της Γειτονιάς» και συστήνεται στο κοινό με έναν ρόλο εντελώς διαφορετικό.

Αυτή τη φορά, η ηθοποιός ενσαρκώνει τη Γιόνα Μουράτι, μια νέα γυναίκα με μεταναστευτική καταγωγή, δυναμισμό, χιούμορ και μια βαθιά ανάγκη να βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους που αγαπά. Μπορεί το γλυκό και ήρεμο παρουσιαστικό της να ξεγελά, στο σαντουιτσάδικο όμως όπου εργάζεται γίνεται «ο φόβος και ο τρόμος», λέγοντας αλήθειες που οι υπόλοιποι συχνά δυσκολεύονται να παραδεχτούν.

Μιλώντας στο TLIFE, η Μελίνα Πολυζώνη μάς συστήνει τη νέα τηλεοπτική της ηρωίδα και εξηγεί γιατί ξεχώρισε το σενάριο της σειράς. Παράλληλα, αναφέρεται στη φιλία, στη μοναξιά, στις προκαταλήψεις και στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες, αλλά και στη δική της διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη και τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών μέχρι την υποκριτική.

Η ίδια θυμάται τις επαγγελματικές απορρίψεις, εξηγεί γιατί δεν τις παίρνει προσωπικά και αποκαλύπτει τι σημαίνει για εκείνη πραγματική αποτυχία. Μιλά ακόμη για την ανάγκη της να βρίσκεται κοντά στη φύση, τα όρια που έμαθε σταδιακά να θέτει και όλα όσα θέλει να δοκιμάσει, ακόμη κι αν το skateboard την οδήγησε τελικά σε… σπασμένο πόδι.

Μελίνα, τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε περισσότερο στη σειρά «Η Νταντά της Γειτονιάς» και σε έκανε να πεις το «ναι»;

Για αρχή, το σενάριο. Το γεγονός ότι έχει γραφτεί από δύο νέα κορίτσια, περίπου στην ηλικία μου, με χιούμορ και αστεία που πραγματικά με κάνουν να γελάω, αλλά και με μια γλυκύτητα και έναν αξιολάτρευτο αυθορμητισμό στη μικρή μας ηρωίδα, την Ελευθερία.

Παράλληλα, έχει ένα θέμα που από μόνο του σε κάνει να θέλεις να δεις τι θα συμβεί σε αυτούς τους ανθρώπους. Αναφέρομαι στο γεγονός ότι ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης θα γίνει τελικά η νταντά της μικρής Ελευθερίας.

Όταν έκανα για πρώτη φορά κάστινγκ, δεν γνώριζα τους συνεργάτες ούτε ακριβώς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα δουλεύαμε. Τώρα που τα γνωρίζω, στα θετικά αυτής της δουλειάς βάζω σίγουρα και το ότι είμαστε λίγα άτομα στο καστ, τα πράγματα είναι από νωρίς στη θέση τους και καταλαβαίνω ότι θα περάσουμε πολύ καλά.

Πώς θα μας σύστηνες τη Γιόνα Μουράτι και ποιο στοιχείο του χαρακτήρα της αισθάνεσαι ότι βρίσκεται πιο κοντά σε εσένα;

Η Γιόνα είναι μια κοπέλα που παλεύει για τη ζωή της σε όλη της τη διαδρομή. Είναι κόρη δύο μεταναστών και είναι και η ίδια μετανάστρια. Γεννήθηκε στην Αλβανία και σε ηλικία πέντε ετών ήρθε στην Ελλάδα. Έχει μάθει να παλεύει, να μάχεται και να διεκδικεί. Και όλο αυτό το κάνει με χιούμορ και σπιρτάδα.

Το στοιχείο της που βρίσκεται πιο κοντά σε εμένα θα έλεγα ότι είναι ο τρόπος με τον οποίο ντύνεται, καθώς το ντύσιμό της έχει πιο masc χαρακτηριστικά. Ως προς τον χαρακτήρα της, της μοιάζω μόνο όταν εκνευρίζομαι. Γενικά, είμαι πολύ πιο ευπροσήγορη και γλυκιά απέναντι στους άλλους από ό,τι εκείνη. Σίγουρα, όμως, μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για τις φίλες μας, όπως συμβαίνει και με τη Γιόνα στη σειρά.

Η Γιόνα έχει ένα γλυκό και ήρεμο παρουσιαστικό, αλλά στο σαντουιτσάδικο γίνεται «ο φόβος και ο τρόμος». Θα δούμε περισσότερο την κωμική ή την πιο ευαίσθητη πλευρά της;

Προς το παρόν εστιάζουμε στην κωμική πλευρά αυτού του χαρακτηριστικού της και στον καταλυτικό ρόλο που παίζει ώστε να προχωρήσουν τα πράγματα. Η Γιόνα λέει την αλήθεια έξω από τα δόντια και εκφράζει όσα χρειάζεται να ειπωθούν.

Ταυτόχρονα, η ανάγκη της να λέει την αλήθεια, για παράδειγμα στους φίλους της, αποτελεί ένα πολύ φανερό στοιχείο της ευαισθησίας της. Νοιάζεται πολύ για τους άλλους και ειδικά για όσους βρίσκονται σε κάποια δυσμενή κατάσταση. Από το «δεν έχω χρήματα και δεν ξέρω πώς θα ταΐσω τα παιδιά μου» μέχρι το «αυτός που θέλω δεν με θέλει».

Τι σχέση αναπτύσσει η Γιόνα με τη Χριστίνα και πόσο σημαντική είναι η γυναικεία φιλία μέσα στην ιστορία της σειράς;

Δουλεύουν στο ίδιο μαγαζί, είναι γειτόνισσες, βρίσκονται περίπου στην ίδια ηλικία, βγάζουν περίπου τα ίδια χρήματα και η ζωή τις έχει χτυπήσει αλύπητα, με αντίστοιχα τρομακτικούς τρόπους. Βρίσκονται, με λίγα λόγια, στην ίδια μοίρα. Είναι επομένως απαραίτητο και σπουδαίο να είναι η μία εκεί για την άλλη.

Η μία, δηλαδή εγώ, έχει αναλάβει τα reality checks, την προσγείωση στην πραγματικότητα, τις σκληρές αλήθειες και τον δυναμισμό. Η άλλη δίνει ενέργεια, goofiness και γλύκα στη σχέση τους. Είναι ένας καλός και ολοκληρωμένος συνδυασμός.

Στη δική σου ζωή τι ρόλο παίζει η φιλία;

Η φιλία είναι ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα που αντιλαμβάνομαι ότι αξίζει να έχω και να φροντίζω στη ζωή μου. Το να προσπαθώ να βρίσκομαι δίπλα στις φίλες μου είναι ένα από τα πιο σπουδαία πράγματα που έχω να κάνω.

Καταλαβαίνω ότι μεγαλώνουμε, έχουμε δουλειές και άλλες υποχρεώσεις και γίνεται πολύ πιο δύσκολο να βρίσκουμε χρόνο για τους φίλους μας. Πιστεύω, όμως, πραγματικά ότι είναι ζωτικής σημασίας να κοπιάζουμε και να βάζουμε τις φιλίες μας σε προτεραιότητα. Είναι σωτήριες. Είναι η ομορφιά της ζωής.

Η σειρά μιλά, μεταξύ άλλων, για τη μοναξιά, τη μονογονεϊκότητα, την οικονομική πίεση και τις προκαταλήψεις. Ποιο από αυτά τα κοινωνικά θέματα σε άγγιξε περισσότερο;

Όλα αυτά με άγγιξαν. Νιώθω ότι είναι πολύ ωραίο να γίνονται δουλειές στην τηλεόραση που μιλούν για δύσκολα ζητήματα με έναν τρόπο προωθητικό. Να μιλούν για αυτά με χιούμορ, να δίνουν κουράγιο, να προτείνουν εναλλακτικές μορφές αγάπης και να δείχνουν την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων σε δύσκολες οικονομικές στιγμές.

Μου αρέσει επίσης το γεγονός ότι παρουσιάζουν ένα μικρό κορίτσι τόσο έξυπνο και οξυδερκές, που παίζει ποδόσφαιρο και διεκδικεί συνεχώς την ευτυχία του. Δείχνουν ότι η μοναξιά νικιέται με λίγο θάρρος: με το να χτυπήσεις ένα κουδούνι, να δεις ποιος μένει δίπλα σου, να πας τελικά για εκείνον τον καφέ, να βγεις από το σπίτι.

Είναι μια αρκετά γλυκιά σειρά, γιατί παρουσιάζει όλα αυτά ως εμπόδια τα οποία οι ήρωες αποφασίζουν να ξεπεράσουν και μέσα από αυτή την απόφαση γίνονται πολύ γοητευτικοί.

View this post on Instagram

A post shared by Μελίνα Πολυζώνη (@melina_polyzoni)

Από τη Δέσποινα του «Grand Hotel» περνάς στη σύγχρονη και δυναμική Γιόνα. Πόσο μεγάλη υποκριτική αλλαγή είναι αυτή για εσένα;

Η Γιόνα και η Δέσποινα έχουν κάτι κοινό ως προς το πόσο εύκολα λένε αυτό που σκέφτονται. Επομένως, ο πυρήνας τους έχει αρκετά κοινά χαρακτηριστικά.

Ταυτόχρονα, από μια σειρά εποχής περνάμε στο σήμερα, γεγονός που αποτελεί μεγάλη και ευχάριστη αλλαγή. Σε μια σύγχρονη σειρά υπάρχουν περισσότερες ελευθερίες ως προς το τι μπορεί να συμβεί ή τι μπορεί να κάνει ο ρόλος σου, άρα και εσύ. Υπάρχουν αντίστοιχα περισσότερες ελευθερίες για μια γυναίκα σήμερα από όσες υπήρχαν, για παράδειγμα, το 1920.

Το συναισθηματικό εύρος από το οποίο περνά ένας άνθρωπος είναι, βέβαια, πάντα τεράστιο, δύσκολο και προς εξερεύνηση. Σε αυτό το επίπεδο πιστεύω ότι οι δύο ηρωίδες έχουν κάτι κοινό. Η αλλαγή είναι αισθητή, αλλά θεωρώ ότι θα υπάρχει μια μεταξύ τους επικοινωνία.

Έχεις αποκαλύψει ότι στο παρελθόν απέρριψες δύο τηλεοπτικές σειρές, επειδή φοβόσουν ότι η τηλεόραση δεν θα άφηνε χώρο για το θέατρο. Σήμερα έχει αλλάξει η σχέση σου με την τηλεόραση;

Η τηλεόραση ως μέσο μπορεί να είναι πολύ δυνατή και δημιουργική. Ως προς την αγωνία που είχα τότε, η ζωή με έχει ήδη διαψεύσει και υπάρχει πλέον μια ανακούφιση σε σχέση με αυτό το ζήτημα.

Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζω να πιστεύω ότι οι επιλογές μας πρέπει να είναι προσεκτικές. Το να έχεις, βέβαια, το δικαίωμα της επιλογής το θεωρώ τεράστιο προνόμιο, το οποίο οι ηθοποιοί πολύ συχνά δεν έχουν.

Είχες περάσει στη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών, αλλά τελικά επέλεξες την υποκριτική. Υπήρξε κάποια στιγμή που αμφέβαλες για αυτή τη μεγάλη απόφαση;

Για την απόφασή μου να μη γίνω μηχανολόγος δεν αμφέβαλα ποτέ. Το αν θα συνεχίζω να επιλέγω το θέατρο και την υποκριτική κάθε μέρα είναι και θα είναι πάντα προς εξέταση, γιατί έτσι θέλω να λειτουργώ γενικότερα.

Δεν θέλω να θεωρώ τα πράγματα παγιωμένα ούτε να πιστεύω ότι δεν έχω την ελευθερία να αλλάξω ανά πάσα στιγμή οτιδήποτε αποφασίσω.

View this post on Instagram

A post shared by Μελίνα Πολυζώνη (@melina_polyzoni)

Αν σου ζητούσα να περιγράψεις τη Μελίνα πίσω από τους ρόλους, πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου;

Είναι μια τεράστια ερώτηση και σίγουρα η απάντηση δεν μπορεί να ανταποκριθεί πλήρως στο πώς πραγματικά είμαι. Κάνοντας μια προσπάθεια, θα πω ότι μου αρέσει να κάνω όμορφα πράγματα που με διασκεδάζουν, να δίνω και να παίρνω αγάπη και φροντίδα, να νοιάζομαι για τους άλλους και, καμιά φορά, να έχω δίκιο.

Μου αρέσει να συγκινούμαι με πράγματα που βλέπω ή ακούω και με ανθρώπους που συναντώ, να βρίσκομαι κοντά στη φύση αλλά και σε ωραία πάρτι και να κάνω βόλτες με τον σκύλο μου.

Ποια εικόνα από τα παιδικά σου χρόνια στη Θεσσαλονίκη κουβαλάς ακόμη έντονα μέσα σου;

Υπάρχουν πάρα πολλές, αλλά εκείνη που παραμένει ακόμη αγαπημένη μου είναι η παραλία. Θυμάμαι να πηγαίνουμε με την αδελφή μου στο πάρκο του Φωκά και να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένες. Ή να πηγαίνω με την τότε κολλητή μου φίλη βόλτες με πατίνια και ποδήλατα, πάλι στην παραλία.

Ήταν και παραμένει ένα πολύ γαλήνιο μέρος για εμένα.

Έχεις πει ότι η Θεσσαλονίκη παραμένει για εσένα «σπίτι». Τι είναι αυτό που δεν κατάφερε ακόμη να σου δώσει η Αθήνα;

Δεν θα περιέγραφα τη σχέση ανάμεσα στις δύο πόλεις σαν έναν διαγωνισμό. Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάτι που δεν μου έχει δώσει η Αθήνα και γι’ αυτό αισθάνομαι τη Θεσσαλονίκη ως σπίτι μου. Είναι απλώς αυτό που είναι.

Μου αρέσει πολύ και η Αθήνα και απολαμβάνω να μένω εδώ. Η αίσθηση του «σπιτιού» είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο, που πιστεύω ότι μπορούν να αντιληφθούν όλοι οι άνθρωποι που έχουν μετακομίσει. Νομίζω ότι δεν έχει καν να κάνει με το μέρος. Είναι αυθύπαρκτο.

View this post on Instagram

A post shared by Μελίνα Πολυζώνη (@melina_polyzoni)

Υπήρξε κάποια περίοδος κατά την οποία σκέφτηκες να εγκαταλείψεις την υποκριτική; Τι σε κράτησε;

Μέχρι στιγμής, όχι σοβαρά. Μπορεί να υπήρξαν οικονομικοί λόγοι που με έκαναν να σκεφτώ ότι ίσως χρειαστεί να κάνω κάτι άλλο, αλλά, ως διά μαγείας, την τελευταία στιγμή όλα λύνονταν.

Η σχέση μου με τη φύση είναι επίσης ένα ζήτημα που παραμένει σαν εκκρεμότητα μέσα μου. Σκέφτομαι πόσο θέλω να την επισκέπτομαι και κατά πόσο φαντάζομαι τον εαυτό μου να ζει μόνιμα σε ένα τέτοιο τοπίο. Δεν είναι, όμως, ούτε η στιγμή ούτε οι συνθήκες κατάλληλες για να κάνω κάτι τέτοιο. Αντιλαμβάνομαι, βέβαια, ότι η φύση είναι η μόνη δυνατή «αντίπαλος» της υποκριτικής.

Πώς διαχειρίζεσαι την απόρριψη, που αποτελεί αναπόφευκτο κομμάτι του επαγγέλματος του ηθοποιού;

Δεν ξέρω πώς έχω καταφέρει να επιβιώσω τόσο καλά σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Όπως ίσως έχετε στο μυαλό σας, η απόρριψη σε αυτό το επάγγελμα είναι συνεχής, επαναλαμβανόμενη και συντριπτικά περισσότερη από την αποδοχή. Και αυτό πολύ συχνά είναι δύσκολο να το διαχειριστείς.

Για κάποιον λόγο, όλη αυτή η συνεχόμενη απόρριψη, σε συνδυασμό βέβαια με το γεγονός ότι υπήρξαν και κάποια ισχυρά «ναι», με έκανε να αντιληφθώ ότι δεν αφορά ακριβώς εμένα. Δεν απορρίπτομαι εγώ ως Μελίνα. Απορρίπτεται το υλικό που διαθέτω ως ηθοποιός, επειδή δεν ταιριάζει, τη συγκεκριμένη στιγμή, στον συγκεκριμένο ρόλο.

Μπορεί φυσικά να στενοχωρηθώ αν ήθελα να βρίσκομαι σε κάποια δουλειά και τελικά δεν είμαι. Τουλάχιστον, όμως, και πραγματικά δεν ξέρω πώς το κατάφερα από τόσο νωρίς, δεν παίρνω προσωπικά την απόρριψη.

View this post on Instagram

A post shared by Mega TV (@megatvcom)

Πόσο διαφορετική είναι η σημερινή Μελίνα από το πιο συνεσταλμένο κορίτσι που ήσουν στην εφηβεία σου;

Δεν θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου συνεσταλμένο. Ήμουν το «καλό παιδί» μέσα στην οικογένεια, κάτι που δεν έχει αλλάξει φοβερά και το οποίο, κατά κάποιον τρόπο, στηρίζω και ως απόφαση. Αυτό, όμως, δεν περιείχε κάποια κοινωνική συστολή.

Παρ’ όλα αυτά, θέλω να πιστεύω ότι όσο μεγαλώνω εξελίσσονται και οι κοινωνικές μου δεξιότητες, όπως και ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνώ τη σκέψη, τα όρια, τις θέσεις, τα πιστεύω και γενικότερα το ποια είμαι.

Έχεις πει ότι τώρα θέλεις να κάνεις όσα δεν έκανες ως έφηβη και ξεκίνησες ακόμη και skateboard. Τι άλλο υπάρχει στη λίστα σου;

Έσπασα το πόδι μου κάνοντας skate. Στα 31! Φοβάμαι τι μπορεί να βάλω σε αυτή τη λίστα, γιατί φοβάμαι τι μπορεί να μου συμβεί.

Δυστυχώς, υπάρχουν πολλά: snowboard, περισσότερα piercings, περισσότερα τατουάζ, κάποιο καινούργιο άθλημα, ακόμη ένας σκύλος… Ποιος ξέρει τι θα φέρει αυτή η ζωή. Ή, μάλλον, τι θα φέρω εγώ σε αυτή τη ζωή.

Τι κάνεις όταν θέλεις να αποφορτιστείς και να επιστρέψεις στον εαυτό σου έπειτα από μια απαιτητική περίοδο γυρισμάτων ή παραστάσεων;

Κάνω βόλτες σε κάποιο βουνό, σε μια θάλασσα ή σε ένα ποτάμι. Κάνω διακοπές, πηγαίνω ταξίδια ή επισκέπτομαι τις φίλες μου στο εξωτερικό. Γενικά, περνώ χρόνο με αγαπημένους ανθρώπους σε αγαπημένα μέρη.

Το ανθρώπινο δυναμικό της ζωής μου είναι πραγματικά αυτό που με αποφορτίζει. Όλο αυτό, μαζί με ένα όμορφο μέρος, είναι ό,τι καλύτερο.

View this post on Instagram

A post shared by Mega TV (@megatvcom)

Φοβάσαι περισσότερο την αποτυχία ή το ενδεχόμενο να συμβιβαστείς με κάτι που δεν σε εκφράζει;

Σίγουρα το δεύτερο, γιατί το τι σημαίνει αποτυχία είναι λίγο πιο ρευστό στο μυαλό μου. Αν εννοούμε την αποτυχία με αριθμητικούς όρους —πόσα εισιτήρια κόπηκαν, πόσα sold out έγιναν ή τι τηλεθέαση κάναμε— παρατηρώ και αντιλαμβάνομαι ότι το αποτέλεσμα επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες, οι οποίοι δεν σχετίζονται αποκλειστικά με το αν το περιεχόμενο είναι καλό ή όχι.

Δεν σημαίνει ότι δεν αναλαμβάνω την ευθύνη μου. Αν, όμως, μου αρέσει η δουλειά στην οποία βρίσκομαι, δεν πληγώνεται τόσο πολύ ο εγωισμός μου.

Για εμένα αποτυχία είναι να βρίσκομαι κάπου όπου τελικά το αποτέλεσμα δεν με εκφράζει. Αυτό είναι πραγματικά δυσάρεστο. Είναι πολύ αμήχανο, δεν ξέρεις τι να σε κάνεις και παρακαλάς να τελειώσει. Υπερβάλλω, αλλά, όπως και να έχει, το πιο σημαντικό είναι να συναντιέσαι με τους σωστούς ανθρώπους και να δουλεύετε μαζί.

Πόσο εύκολο είναι για εσένα να βάζεις όρια, τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική σου ζωή;

Όσο μεγαλώνω, το κάνω όλο και καλύτερα. Έχω βρεθεί σε συνθήκες στις οποίες δεν μπορούσα καθόλου να το κάνω, το έκανα με άτσαλους τρόπους, δεν περνούσα καλά μέσα σε αυτή τη διαδικασία και ένιωθα ακόμη και τύψεις όταν τελικά έθετα τα όριά μου.

Πιστεύω ότι έχω μετακινηθεί από εκεί και ότι κάτι έχω μάθει. Θεωρώ πως, ξεκινώντας από την ευγένεια και τις καλές προθέσεις, χρειάζεται να επικοινωνούμε με λεπτότητα τις ανάγκες μας και, από την άλλη πλευρά, να ακούμε όσα μας λέγονται χωρίς άμυνες και εγωισμούς.