Ο Νίκος Κουρής παραχώρησε μια βαθιά προσωπική συνέντευξη στη δημοσιογράφο Κέλλυ Σταυροπούλου για τη Vogue Greece, μιλώντας χωρίς εξωραϊσμούς για δύο από τις πιο σημαντικές και καθοριστικές σχέσεις στη ζωή ενός ανθρώπου: τον έρωτα και τη γονεϊκότητα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο γνωστός ηθοποιός περιέγραψε τον έρωτα ως μια εμπειρία ακραία, που προϋποθέτει την απώλεια του ελέγχου και της ασφάλειας που έχουμε χτίσει γύρω από τον εαυτό μας, ενώ αναφέρθηκε με ιδιαίτερη τρυφερότητα στον γιο του και στα μαθήματα που του έχει δώσει η πατρότητα. Με αφορμή, μάλιστα, την εισαγωγή του γιου του στη Βιολογία, εξήγησε γιατί αρνείται να πιστώσει στον γονιό τις επιτυχίες –ή τις αποτυχίες– ενός παιδιού, υπογραμμίζοντας πως το σημαντικότερο που μπορεί να του προσφέρει είναι η αγάπη.
Είναι σημαντικός για σένα ο έρωτας;
Γιατί, για σένα δεν είναι; Για όλους είναι σημαντικός ο έρωτας. Απλώς, κάποιοι τον φοβούνται, άλλοι δεν τον αναγνωρίζουν. Ο έρωτας είναι η μόνη ζωή και ταυτόχρονα το πιο κοντινό πράγμα στον θάνατο – κάτι ακραίο.
Έρωτας είναι να χάνεις αυτό που ξέρεις για σένα. Και δεν υπάρχει πιο δυσάρεστη κατάσταση από το να χάνεις τον αυτοέλεγχο, την αυτοκυριαρχία, τον εγωισμό και την ησυχία σου και να καθορίζεσαι από κάποιον άλλον.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο και πιο ζωντανό. Όσοι πιστοί, προσέλθετε. Δε λέω ότι πρέπει να είμαστε όλοι και διαρκώς ερωτευμένοι. Ούτε εγώ είμαι. Λέω, απλώς ότι αυτό είναι έρωτας, όλα τα άλλα είναι κοινωνικές κατασκευές. Αν είσαι ταλαντούχος, μπορεί και μέσα σε μια κοινωνική σύμβαση να ευτυχήσεις και να φτιάξεις μια όμορφη ζωή για σένα και τον άνθρωπό σου, και δευτερευόντως για τα παιδιά σου – αν έχεις.
Λέω δευτερευόντως για τα παιδιά σου, όχι γιατί τα βάζω σε δεύτερη μοίρα, απλώς γιατί σε αυτά δε μπορείς να προσποιείσαι.
Η πατρότητα τι σου έχει διδάξει;
Είναι η πιο δύσκολη δοκιμασία. Το παιδί σου είναι η πρώτη σου προτεραιότητα και έγνοια, η πρώτη και τελευταία σου ευθύνη. Δε μπορεί να συγκριθεί με τίποτα το να είσαι γονιός. Αν δεν είσαι, δεν το υποψιάζεσαι καν.
Πάντα υπολείπεσαι. Γιατί πονάς δέκα φορές πιο πολύ από το παιδί σου όταν πονάει, γιατί θέλεις να πεθάνεις προκειμένου να μην πάθει κάτι, γιατί ξυπνάς και κοιμάσαι με τη σκέψη του. Το πώς το διαχειρίζεται ο καθένας διαφέρει, αλλά το αίσθημα είναι κοινό.
Οι πτώσεις, οι ήττες τα λάθη, είναι τεράστια, κι όμως, η γονεϊκότητα παραμένει μια υπέροχη εμπειρία. Όπως επίσης δεν πιστεύω ότι ευθύνομαι εγώ για τον δρόμο που θα πάρει το παιδί μου – αυτά είναι παραμύθια.
Κάθε άνθρωπος έχει τον πυρήνα και τον κόσμο του. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να αγαπάς. Ο γιος μου μπήκε φέτος στη Βιολογία και προφανώς είμαι περήφανος, αλλά είμαι πιο περήφανος γιατί αντιμετώπισε τη διαδικασία των εξετάσεων με μια δική του στάση και εμπλοκή. Δε κάναμε εμείς κάτι καλά ή κακά που μπήκε στο πανεπιστήμιο. Είναι κάτι δικό του.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ