Ο Ιορδάνης Αγαπητός είναι ένας άνθρωπος που δεν φοβάται να εκτεθεί. Πίσω από τη μουσική του πορεία και τη συνεργασία του με τον Φοίβο, κρύβεται μια διαδρομή γεμάτη δυσκολίες, προσωπικές μάχες και διαρκή αναζήτηση της εξέλιξης. Τραγουδιστής, ραδιοφωνικός παραγωγός, ψυχολόγος και πλέον διδάκτορας στον τομέα της ψυχικής υγείας, έχει επιλέξει να βλέπει τη ζωή μέσα από το πρίσμα της αυτογνωσίας και της προσωπικής ευθύνης.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο TLIFE, μιλά για τη συνεργασία του με τον Φοίβο, τη μεγάλη πρόκληση της επανεκτέλεσης του τραγουδιού «Εξάρτηση», αλλά και για τη ζωή του ανάμεσα στη μουσική και την ψυχολογία. Παράλληλα, ανοίγει την καρδιά του για τα δύσκολα παιδικά χρόνια, τις επιλογές που τον διαμόρφωσαν, την αξία της συγχώρεσης και τη σημασία της συνεχούς εξέλιξης, ενώ αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι είναι μπαμπάς ενός 20χρονου κοριτσιού.
Πρόσφατα έκανες μια πολύ ωραία συνεργασία με τον Φοίβο. Η ιδέα γι’ αυτή τη συνεργασία ήταν δική σου ή σε προσέγγισε εκείνος;
Αν με είχε προσεγγίσει εκείνος, το πιο πιθανό είναι πως θα άρχιζα να τσιμπάω τον εαυτό μου για να δω αν είναι όνειρο! (γέλια)
Απώτερος σκοπός κάθε καλλιτέχνη – και φυσικά δικός μου – είναι να συνεργαστεί με τους καλύτερους. Ο Φοίβος είναι ένας από τους κορυφαίους συνθέτες της Ελλάδας εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια. Αυτό από μόνο του κάνει μια τέτοια συνεργασία ιδιαίτερα δελεαστική, αλλά ταυτόχρονα και πολύ δύσκολη.
Όταν πήγα στη Spicy, γνωρίζοντας ότι είναι μια δισκογραφική εταιρεία στην οποία έχει ενεργό ρόλο ο Φοίβος, στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε η ευχή κάποια στιγμή να ερμηνεύσω ένα δικό του τραγούδι. Ήρθε, λοιπόν, το πλήρωμα του χρόνου, έπειτα από πολλή προσπάθεια και συνέπεια, και μου δόθηκε η ευκαιρία, μέσω του Γιώργου Σταμπόλη, να ξεκινήσουμε μια συνεργασία και να κάνουμε την επανεκτέλεση του τραγουδιού «Εξάρτηση», το οποίο είχε ερμηνεύσει μοναδικά ο Γιώργος Λεμπέσης και είχε γνωρίσει τεράστια επιτυχία πριν από περίπου 25 χρόνια.
Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό και ευλογημένο που είχα αυτή την ευκαιρία να γνωρίσω και να δουλέψω με τον Φοίβο. Θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρξει και συνέχεια. Ο δικός μου στόχος είναι να με εμπιστευτεί και να με στηρίξει και στα επόμενα βήματά μου.
Ο Φοίβος έχει γράψει αμέτρητα τραγούδια. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο κομμάτι για επανεκτέλεση;
Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που συζητά τις επιλογές που έχω και τα βήματα που θα ακολουθήσω στη μουσική μου διαδρομή. Δεν λέω «καριέρα», γιατί η καριέρα είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα.
Αξιολογώντας, λοιπόν, όλες τις επιλογές, συμφωνήσαμε σχεδόν ομόφωνα ότι το «Εξάρτηση» είναι ένα τραγούδι που μου ταιριάζει φυσιογνωμικά, ταιριάζει στη φωνή μου και, λόγω της μεγάλης επιτυχίας που είχε γνωρίσει πριν από 25 χρόνια, είχε πολλές πιθανότητες να αγκαλιαστεί ξανά από το κοινό.
Τελικά πέσαμε μέσα. Καταφέραμε να παίζει καθημερινά σε περίπου 150 ραδιόφωνα, να το στηρίξουν σχεδόν όλοι οι σταθμοί της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, ενώ στα social media, χάρη στον ιδιαίτερα εύληπτο στίχο του, χρησιμοποιείται από πάρα πολλούς χρήστες.
Ο Γιώργος Λεμπέσης έχει ακούσει την επανεκτέλεση που κάνατε; Έχετε κάποια επικοινωνία;
Θα ήθελα πάρα πολύ να επικοινωνήσω μαζί του. Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να δω αν διαθέτει επίσημους λογαριασμούς στα social media, αλλά δεν βρήκα κάτι. Δεν μπήκα, λοιπόν, στη διαδικασία να το ψάξω περισσότερο.
Θα ήταν μεγάλη μου χαρά αν μάθαινα ότι έχει ακούσει τη δική μου εκδοχή και ακόμη μεγαλύτερη αν γνώριζα τη γνώμη του. Τον θαυμάζω ως καλλιτέχνη και θεωρώ πως η ερμηνεία του ήταν καταπληκτική.
Για μένα ήταν μια πολύ μεγάλη πρόκληση να τραγουδήσω ξανά ένα κομμάτι που είχε γίνει τόσο μεγάλη επιτυχία από έναν καλλιτέχνη ο οποίος, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, γνώρισε τεράστια αγάπη και αποδοχή από τον κόσμο.
Από την επαφή σου με τον Φοίβο, τι είναι αυτό που κρατάς;
Νομίζω ότι το κάθε δευτερόλεπτο μαζί του μετράει.Το έζησα πολύ έντονα και εξακολουθώ να το ζω κάθε φορά που τον συναντώ. Είναι κάτι απολύτως ειλικρινές και το γνωρίζει και ο ίδιος. Φεύγω από το στούντιο με τη χαρά και τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού. Εκείνο, όμως, που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η ταπεινότητα και η απλότητά του. Είναι ένας συγκλονιστικός άνθρωπος, εξαιρετικά ευφυής και ταυτόχρονα πολύ γενναιόδωρος. Και αυτό με κάνει να τον θαυμάζω ακόμη περισσότερο.
Εσένα η βάση σου είναι στη Θεσσαλονίκη. Πόσο εύκολο είναι για κάποιον που θέλει να κυνηγήσει μια πορεία στο τραγούδι να έχει τη βάση του εκεί, όταν τα περισσότερα συμβαίνουν στην Αθήνα;
Η αλήθεια είναι ότι το να βρεθώ στην Αθήνα κάποια στιγμή αποτελεί ζητούμενο, αλλά πρέπει να υπάρξουν και οι κατάλληλες προϋποθέσεις.Αυτή τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη έχω το σπίτι μου, το γραφείο μου ως ψυχολόγος, αλλά και τη ραδιοφωνική μου εκπομπή στο Ράδιο Θεσσαλονίκη στους 94,5.
Προφανώς, με τους συνεργάτες μου συζητάμε το τελευταίο διάστημα πώς θα δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να μετακινηθώ στην Αθήνα, είτε μέσω μιας συνεργασίας με κάποιον ραδιοφωνικό σταθμό είτε με τη συμμετοχή μου σε κάποιο μουσικό σχήμα. Γιατί όχι, ακόμη και να διδάξω σε κάποιο πανεπιστήμιο, καθώς υπάρχουν αρκετά ιδιωτικά ιδρύματα στα οποία θα μπορούσα να εργαστώ. Άλλωστε, πρόσφατα ολοκλήρωσα και το διδακτορικό μου στον τομέα της ψυχικής υγείας.
Πόσο εύκολο είναι να συνδυάσει κανείς την εργασία στη μουσική με την εργασία στον τομέα της ψυχικής υγείας;
Θα τολμήσω να πω ότι συνδυάζονται πάρα πολύ εύκολα και, μάλιστα, στη δική μου περίπτωση αισθάνομαι πως είναι το ιδανικό «ταίριασμα». Καταρχάς, έχουν διαφορετικά ωράρια, οπότε το ένα δεν επηρεάζει το άλλο. Παράλληλα, προγραμματίζω τόσο τις εμφανίσεις μου όσο και τα ραντεβού μου με βάση τη διαθεσιμότητά μου, επομένως υπάρχει μεγάλη ευελιξία.
Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι και οι δύο χώροι βασίζονται στην επικοινωνία με τους ανθρώπους. Και στις δύο περιπτώσεις χτίζεις εμπειρία, αλληλεπιδράς, λαμβάνεις ανατροφοδότηση. Είτε μπαίνεις στον ψυχικό κόσμο ενός θεραπευόμενου είτε μοιράζεσαι τη χαρά ενός ανθρώπου που έρχεται να διασκεδάσει μέσα από τη μουσική, στο τέλος της ημέρας έχεις συνδεθεί ουσιαστικά με τον άλλον.
Οι σπουδές σου πάνω στον τομέα της ψυχικής υγείας σε έχουν βοηθήσει να παραμένεις πιο προσγειωμένος και συγκεντρωμένος στους στόχους σου;
Ό,τι σε εξελίσσει είναι καλό, ό,τι κι αν είναι αυτό. Θεωρώ ότι ένας άνθρωπος που θέλει να εξελίσσεται, ακόμα κι αν είναι μπογιατζής, οξύνει την αντίληψή του μέσα από την προσπάθεια να κάνει τη δουλειά του καλύτερα. Κάθε επάγγελμα έχει κάτι να σου δώσει, αρκεί να θέλεις να εξελιχθείς και να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές.
Η ταπεινότητα, όμως, νομίζω ότι έχει να κάνει περισσότερο με τη γενικότερη στάση ζωής. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν πράγματα χωρίς ιδιαίτερη προσφορά και παρ’ όλα αυτά είναι αλαζόνες ή νάρκισσοι, θεωρώντας ότι κάνουν κάτι εξαιρετικά σημαντικό.
Η ζωή είναι πολύ μικρή. Περνάμε και ξεχνιόμαστε σαν τη σκόνη που την παίρνει ο αέρας. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτή είναι η αλήθεια. Το να ζούμε με ηθική, αξίες και ταπεινότητα είναι κάτι πολύ όμορφο. Κάνει τη ζωή μας πιο ήρεμη, με λιγότερο άγχος. Το να σεβόμαστε τους ανθρώπους στον χώρο όπου κινούμαστε είναι εξίσου σημαντικό.
Και στο τέλος της ημέρας — χρησιμοποιώ συχνά αυτή την έκφραση γιατί τότε έρχεται η αυτοκριτική — όταν πέφτεις για ύπνο και κάνεις τη συζήτηση με τον εαυτό σου, πρέπει το πρόσημο να είναι θετικό.
Να έχεις συνεισφέρει ώστε οι άνθρωποι γύρω σου να είναι χαρούμενοι που υπάρχεις στη ζωή τους. Να έχεις αφήσει κάτι θετικό και στη δική τους ζωή, γιατί υπάρχουμε για να βελτιώνουμε ο ένας τη ζωή του άλλου. Δεν φυτρώσαμε μόνοι μας στον κόσμο. Το να έχουμε ηθική, αξίες και να είμαστε γειωμένοι είναι ό,τι πιο σπουδαίο μπορούμε να κάνουμε για τον εαυτό μας και την ίδια μας την ύπαρξη.
Έχουν περάσει περίοδοι στη ζωή σου που στο τέλος της ημέρας το πρόσημο δεν ήταν τόσο θετικό;
Φυσικά. Υπήρξαν στιγμές που έκανα λάθη, που αδίκησα ανθρώπους, που υπήρξα αλαζόνας, που κάποια ναρκισσιστικά στοιχεία της προσωπικότητάς μου βγήκαν στην επιφάνεια. Εγωισμοί, πολλές φορές.
Η μάχη είναι καθημερινή. Το θέμα είναι αν είσαι εκεί για να δεις τι δεν έκανες σωστά, τι δεν λειτούργησε μέσα στη μέρα που πέρασε και αν θα προσπαθήσεις την επόμενη να το κάνεις καλύτερα. Αυτή είναι η μαγεία της ζωής.
Δεν είναι δεδομένο να είσαι καλός άνθρωπος, προσγειωμένος, δοτικός, να αγαπάς και να αγαπιέσαι. Κάθε μέρα που ανοίγεις τα μάτια σου είναι μια καινούργια πρόκληση, την οποία καλείσαι να διαχειριστείς όσο καλύτερα μπορείς.
Είσαι από τους ανθρώπους που θα ζητήσουν συγγνώμη αν καταλάβουν ότι έχουν κάνει κάποιο λάθος;
Στο παρελθόν, όταν ήμουν πολύ νέος, ήμουν κάφρος. Δεν ντρέπομαι να βάλω στον εαυτό μου την ταμπέλα που του άξιζε εκείνη την περίοδο. Δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να αλλάξω πράγματα και αισθάνομαι άσχημα για τα λάθη που έχω κάνει και για τους ανθρώπους που έχω στενοχωρήσει.
Προφανώς και ζητώ συγγνώμη. Όπως λέω εύκολα «ευχαριστώ» και «σ’ αγαπώ», έτσι μοιράζομαι και τα συναισθήματά μου. Μάλιστα, έχω σχεδόν την απαίτηση από τον άλλον, όταν κάνω κάποιο λάθος και δεν το έχω αντιληφθεί, να με βοηθήσει να το δω, ώστε να μπορέσω να ζητήσω συγγνώμη.
Πριν μου είπες ότι είναι πολύ σημαντικό να προσπαθούμε να εξελισσόμαστε. Αυτό υπήρχε μέσα σου από μικρός ή προέκυψε μεγαλώνοντας;
Η αλήθεια είναι πως από μικρός είχα πολύ οξυμένη αντίληψη για τις πληροφορίες που λάμβανα από το περιβάλλον μου. Είχα την τάση να επεξεργάζομαι, να σκέφτομαι, να αναλύω — ίσως και να υπεραναλύω. Οι δυσκολίες που προέκυψαν στη ζωή μου, σε συνδυασμό με αυτή την οξυμένη αντίληψη, με βοήθησαν να επεξεργάζομαι καλύτερα όσα βίωνα και να εξελίσσομαι.
Γιατί, αν το δούμε και με όρους ψυχολογίας, τα κέντρα ανταμοιβής του εγκεφάλου ενεργοποιούνται όταν εξελίσσεσαι και κατακτάς στόχους. Σου επιστρέφουν ένα αίσθημα ευχαρίστησης και ικανοποίησης.
Κατά μία έννοια λειτουργεί και λίγο… εξαρτησιογόνα. Θέλεις να νιώθεις αυτά τα κέντρα ανταμοιβής να λειτουργούν επαρκώς. Όταν βλέπεις ότι η εξέλιξη σου προσφέρει αυτή την αίσθηση, συνεχίζεις προς αυτή την κατεύθυνση. Αν είχα να επιλέξω μια «εξάρτηση», θα προτιμούσα να είμαι εξαρτημένος από την άθληση, από όσα αγαπώ και από την προσωπική εξέλιξη.
Έχεις μιλήσει για τις δυσκολίες που πέρασες μικρότερος. Επειδή πολλές φορές λέμε ότι οι άνθρωποι είμαστε μιμητικά όντα, σε εσένα λειτούργησε εντελώς αντίστροφα. Πώς ένα παιδί τόσο μικρό καταφέρνει να αντιληφθεί ότι όσα συμβαίνουν γύρω του είναι λάθος και να επιλέξει έναν τελείως διαφορετικό δρόμο;
Όπως σου είπα, είχα οξυμένη αντίληψη από μικρός και σίγουρα αυτό με βοήθησε να καταλάβω ότι το περιβάλλον μου ήταν επιβλαβές. Έβλεπα ότι οι επιλογές που έκαναν οι γύρω μου οδηγούσαν σε καταστάσεις που δεν ήταν ευχάριστες. Άρα, για μένα, το αυτονόητο ήταν να κινηθώ προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Από μικρός ήθελα να κάνω πράγματα που με έκαναν να νιώθω ασφαλής. Γι’ αυτό και μόνος μου στράφηκα στον αθλητισμό. Επέλεγα να συναναστρέφομαι παιδιά που θεωρούσα καλύτερα από εμένα, παιδιά που προέρχονταν από οικογένειες με σταθερό περιβάλλον. Παρατηρούσα αυτό που έβλεπα, το συνέκρινα με το δικό μου περιβάλλον και έτσι καταλάβαινα ποιο ήταν το καλύτερο για μένα.
Είχα και κάποιους πολύ καλούς ανθρώπους γύρω μου — και οι γονείς μου είναι καλοί άνθρωποι, προς Θεού, απλώς έκαναν λανθασμένες επιλογές — από τους οποίους μπορούσα να ξεχωρίσω ποια στοιχεία θα με βοηθούσαν να προχωρήσω.
Γι’ αυτό και ταυτίζομαι με μια φράση ενός μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου, ο οποίος έλεγε στους μαθητές του πως, όπως η μέλισσα πηγαίνει από λουλούδι σε λουλούδι, έτσι κι εμείς πρέπει να επισκεπτόμαστε πολλούς ανθρώπους, αλλά να έχουμε την κριτική σκέψη να κρατάμε όσα μας ωφελούν και να αφήνουμε τα υπόλοιπα. Και έτσι, λουλούδι με λουλούδι, να εξελισσόμαστε.
Εσύ την είχες αυτή την κριτική σκέψη. Πολλές φορές όμως τα παιδιά, ειδικά στις μικρές ηλικίες, είναι πολύ σκληρά. Οι συμμαθητές σου είχαν την ικανότητα να καταλάβουν ότι, παρότι το οικογενειακό σου περιβάλλον ήταν προβληματικό, εσύ είχες επιλέξει έναν διαφορετικό δρόμο;
Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν, όπως πάντα υπάρχουν, διαφορετικές στάσεις. Ναι, κάποια παιδιά δεν ήθελαν να έχουν επαφές μαζί μου. Ακόμη και αργότερα, κάποιες ερωτικές σχέσεις δεν εξελίχθηκαν επειδή υπήρχε το ιστορικό εξαρτήσεων των γονιών μου, παρότι εγώ δεν είχα καμία σχέση με όλα αυτά.
Άλλους, πάλι, τους γοήτευε το γεγονός ότι ήμουν μια πιο «ξεψαρωμένη» προσωπικότητα. Και για κάποιους άλλους ήμουν απλώς αδιάφορος. Από εκεί και πέρα, εγώ πάντα διεκδικούσα τη φιλία ανθρώπων από τους οποίους μπορούσα να μάθω και να εξελιχθώ. Έτσι έμαθα να δημιουργώ ουσιαστικές και βαθιές σχέσεις. Γι’ αυτό και κάποιες παιδικές φιλίες μου κρατούν μέχρι σήμερα. Δεν μπαίνει εύκολα κάποιος στη ζωή μου. Δεν είμαι άνθρωπος των δημοσίων σχέσεων, δεν μου ταιριάζει αυτό.
Συγχωρείς τους ανθρώπους;
Φυσικά. Δεν είμαι ούτε δικαστήριο, ούτε Θεός. Η συγχώρεση είναι ευλογία, αρκεί να την κατανοήσεις πραγματικά και να την εννοείς.
Η απόφασή σου να ασχοληθείς με τον τομέα της ψυχικής υγείας είχε να κάνει και με το γεγονός ότι ήθελες να καταλάβεις κάποιες συμπεριφορές ανθρώπων του περιβάλλοντός σου;
Σίγουρα. Γενικά, όμως, μου αρέσει να διαβάζω και να εξερευνώ διάφορα επιστημονικά πεδία. Οι πρώτες μου σπουδές, για παράδειγμα, είχαν σχέση με την αεροπορία. Έχω συμπληρώσει 50 ώρες πτήσης. Ο χώρος της ψυχολογίας, όμως, ήταν πολύ πιο δελεαστικός για μένα, γιατί είχε και το στοιχείο της αυτοβελτίωσης και της αυτογνωσίας. Άλλωστε, από πολύ μικρή ηλικία διάβαζα για τον Παβλόφ και άλλους επιστήμονες.
Σε ποια ηλικία ξεκίνησες να διαβάζεις όλα αυτά;
Για τον Παβλόφ ξεκίνησα περίπου στα 16 μου. Τυχαία έγινε, σε μια έκθεση βιβλίου. Είναι συναρπαστικό να προσπαθείς να κατανοήσεις την ανθρώπινη συμπεριφορά. Το έχω ξαναπεί και το συζητάω συχνά με τους ανθρώπους μου: θεωρώ προαπαιτούμενο κάθε παιδί, από τη στιγμή που γεννιέται, να μαθαίνει την αξία της γνώσης.
Να αναπτύσσει ενσυναίσθηση, συναισθηματική ευφυΐα, αυτογνωσία, αυτοκριτική και αναστοχασμό. Να μαθαίνει μουσική, ώστε να ενισχύεται η ανάπτυξη του εγκεφάλου του, και να αθλείται, ώστε να κατανοεί την αξία της άθλησης και να αποκτά σωματική και ψυχική υγεία μέσα από την εκτόνωση.
Θα ήμασταν μια πολύ διαφορετική κοινωνία αν όλα αυτά διδάσκονταν από το νηπιαγωγείο. Δυστυχώς, αντιλαμβανόμαστε την αξία τους όταν μεγαλώσουμε και τότε οι ρυθμοί της ζωής δεν μας επιτρέπουν να εμβαθύνουμε όσο θα θέλαμε. Ένα παιδί με καλλιτεχνική ευαισθησία δεν θα επέτρεπε ποτέ να υπάρχει αυτό το χάος στη μουσική βιομηχανία. Ένα παιδί με ανεπτυγμένη ενσυναίσθηση και συναισθηματική ευφυΐα δεν θα αδιαφορούσε για τον συνάνθρωπο, δεν θα έβριζε στον δρόμο, δεν θα ερχόταν εύκολα στα χέρια με κάποιον άλλο.
Ναι, αλλά εσύ μια χαρά τα κατάφερες.
Εντάξει, ίσως ήμουν εξαίρεση. Ίσως να το είχα και ιδιοσυγκρασιακά σε έναν μεγάλο βαθμό. Και, παρ’ όλα αυτά, στάθηκα και τυχερός. Καμιά φορά σκέφτομαι τη διαδρομή μου και τρομάζω. Θα μπορούσα πολύ εύκολα να έχω καταστραφεί. ‘Eκανα κι εγώ τις ατασθαλίες μου, αλλά είχα κάποια εσωτερικά όρια που με βοήθησαν.
Μήπως ήταν ο φόβος που σε κράτησε;
Καθόλου. Δεν φοβόμουν τίποτα και, για να είμαι ειλικρινής, ούτε σήμερα φοβάμαι. Γι’ αυτό έχω κάνει και κάποια ακραία πράγματα στη ζωή μου. Απλώς ήξερα πάντα ποια ήταν τα όριά μου και πού έπρεπε να σταματήσω.
Η μουσική πότε μπήκε στη ζωή σου;
Η μουσική υπήρχε πάντα στη ζωή μου, απλώς με διαφορετικό τρόπο. Έγραφα ποιήματα, έγραφα στίχους, έκανα ραδιόφωνο από πολύ μικρή ηλικία. Μετά τα 22-23 άρχισα να ασχολούμαι πιο επαγγελματικά με το τραγούδι.
Τι σε έκανε να πάρεις την απόφαση να αρχίσεις να τραγουδάς;
Πάντα μου άρεσε. Και, κακά τα ψέματα, τα χρήματα ήταν καλύτερα και τα κίνητρα μεγαλύτερα. Σίγουρα έπαιξαν ρόλο και κάποια ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου. Η ανάγκη για επιβεβαίωση, η επιθυμία να ακούσω το χειροκρότημα. Όλα αυτά με οδήγησαν στο τραγούδι.
Ο τρόπος που μεγάλωσα δεν ευνόησε να ανθίσουν κάποια χαρακτηριστικά μου, όπως η αυτοπεποίθηση και η σιγουριά. Το τραγούδι μού έδωσε, έστω και ψευδώς στην αρχή, έναν χώρο για να τα αναπτύξω και στη συνέχεια, μέσα από πολλή δουλειά με τον εαυτό μου, να τα φέρω σε μια πιο ώριμη και υγιή διάσταση.
Κάθε φορά όμως που πετύχαινες κάτι, είτε στον αθλητισμό είτε στη μουσική, είχες την επιβράβευση από το περιβάλλον σου, από τους γονείς σου;
Η επιβράβευση ήρθε αργότερα, όταν μεγάλωσα. Το οικογενειακό μου περιβάλλον ήταν ασταθές.
Ήξεραν όμως τι κάνεις, φαντάζομαι…
Δεν ήταν πολύ ενεργοί στη ζωή μου. Δεν είχα την επιβράβευση που ίσως φαντάζεται κάποιος ή που θα μπορούσα να έχω. Τελικά, όμως, μου έκανε καλό. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, όλο αυτό με έκανε να προσπαθώ περισσότερο για να γίνω καλύτερος.
Δεν ξεχνάω ποτέ έναν άνθρωπο που σημάδεψε τη διαδρομή μου, τον μαέστρο Μιχάλη Τουρατζίδη. Κάποια στιγμή τού είπα: «Καλά, ρε μαέστρο, τόσα χρόνια ούτε μία καλή κουβέντα δεν μου έχεις πει. Δεν έχω βελτιωθεί; Δεν βλέπεις κάτι καλό σε μένα στην πίστα;» .Και μου απάντησε: «Βλέπω πολλά καλά στοιχεία. Αν όμως στα πω, θα σταματήσεις να εξελίσσεσαι». Το κράτησα μέσα μου και τελικά μου έκανε πολύ καλό.
Όσες φορές νιώθω ότι κάτι κάνω καλά, θυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν βρήκα και το φάρμακο για τον καρκίνο. Τραγουδιστής είμαι. Κάνω κάτι που με ευχαριστεί και κάνει τον κόσμο να περνάει όμορφα. That’s it. Πρέπει να συνεχίσω να το κάνω καλά, γιατί ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και υπάρχουν πολύ αξιόλογοι συνάδελφοι. Αν θέλω να ξεχωρίσω, οφείλω να συνεχίσω να προσπαθώ.
Έχεις νιώσει να αδικείσαι;
Ποτέ. Αυτό είναι ένας μύθος και όποιος τον πιστεύει είναι, τουλάχιστον, ανόητος. Τι σημαίνει «αδικήθηκα»; Υπάρχει κάποιο συμβόλαιο με το σύμπαν που λέει ότι ό,τι κάνεις θα ανταμείβεται όπως εσύ το έχεις φανταστεί; Είτε οικονομικά είτε σε αναγνωρισιμότητα; Το σύμπαν σε έχει παντελώς γραμμένο.
Αν κάνεις κάτι καλά και συνεχίζεις να το εξελίσσεις, το σημαντικότερο είναι ότι θα το απολαμβάνεις εσύ περισσότερο. Αδικημένος μπορεί να νιώθει ένας γιατρός που έχει αφιερώσει τη ζωή του, έχει σπουδάσει, έχει κάνει διδακτορικά, έχει σώσει ανθρώπους και δεν άκουσε ποτέ ένα «ευχαριστώ». Αυτός ίσως μπορεί να πει ότι αδικήθηκε.
Εμείς, όμως, οι τραγουδιστές, οι ηθοποιοί, οι άνθρωποι της τέχνης, που κάνουμε κάτι ψυχαγωγικό και περνάμε όμορφα, τι αδικία να επικαλεστούμε; Δεν μου αρέσει να ακούω συναδέλφους να λένε ότι είναι αδικημένοι. Ας μιλήσουν πρώτα με ανθρώπους που προσφέρουν εθελοντικά τη ζωή τους στην Αφρική, που κάνουν ανώνυμες δωρεές, που παλεύουν καθημερινά για να σώσουν ανθρώπους. Ας αφήσουμε, λοιπόν, την αδικία να την κρίνουν οι άλλοι.
Με τον ανταγωνισμό πώς τα πας;
Τέλεια. Ωραίο είναι να υπάρχει ανταγωνισμός. Φαντάσου να μην υπήρχε. Θα ήταν βαρετά. Ο ανταγωνισμός κάνει τη ζωή ενδιαφέρουσα. Εγώ θαυμάζω τους συναδέλφους μου όταν είναι καλύτεροι από μένα, γιατί αυτό μου δίνει έναν ακόμη λόγο να γίνω καλύτερος.
Στο σήμερα νομίζω ότι με τους γονείς σου έχετε πολύ καλές σχέσεις. Έρχονται να σε ακούσουν στα live;
Ναι, έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Εννοείται πως έρχονται να με ακούσουν. Είναι ένα υπέροχο συναίσθημα.
Την πρώτη φορά που ήρθε κάποιος από τους δικούς σου να σε δει να τραγουδάς, τη θυμάσαι;
Ναι, φυσικά. Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε. Επειδή πάντα είμαι λίγο ανασφαλής, όσο κι αν έχω πετύχει κάποια πράγματα — που, μεταξύ μας, δεν θεωρώ ότι έχω πετύχει και κάτι σπουδαίο — εξακολουθώ να έχω την αγωνία μήπως δεν ήμουν αρκετά καλός. Μήπως δεν άρεσα στον μπαμπά μου ή στη μαμά μου.
Το ενδεχόμενο να φτιάξεις τη δική σου οικογένεια το έχεις σκεφτεί;
Φυσικά. Και, κατά κάποιον τρόπο, την έχω ήδη φτιάξει. Καταρχάς, έχω κάνει έναν γάμο, ο οποίος ολοκληρώθηκε με διαζύγιο. Ήταν μία από εκείνες τις καταστάσεις που δεν πήγαν όπως θα θέλαμε και τελείωσε. Από εκείνον τον γάμο, όμως, απέκτησα το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου. Έγινα πατέρας σχεδόν στα 20 μου χρόνια.
Δεν γνώριζα ότι έχεις παιδί.
Ναι, έχω μία κόρη 20 ετών. Παρότι ο γάμος μου με τη μητέρα της δεν λειτούργησε, κυρίως λόγω της ανωριμότητας της ηλικίας μας, η σχέση μου με την κόρη μου είναι κάτι παραπάνω από μαγική. Τη θεωρώ ευλογία. Ξυπνάω και κοιμάμαι με τη σκέψη της. Είμαστε πολύ δεμένοι, πολύ αγαπημένοι και επικοινωνούμε σχεδόν άψογα. Αν με ρωτάς αν θα ήθελα να δημιουργήσω ξανά οικογένεια και αυτή τη φορά να το κάνω πιο σωστά, η απάντηση είναι ναι. Νιώθω έτοιμος.
Όσα βίωσες ως παιδί σε έκαναν να φοβάσαι για το πώς θα μεγαλώσεις την κόρη σου ή λειτούργησαν ως μαθήματα;
Μόνο ως μαθήματα. Με την κόρη μου έχουμε μια εξαιρετική σχέση. Στα δικά μου μάτια έχει γίνει ένα πραγματικό διαμάντι και ποτέ δεν μου έδωσε λόγο να ανησυχήσω. Έχει πολύ καλή κριτική σκέψη και έντονο αίσθημα αυτοπροστασίας. Τελευταία έχουμε κάποιες μικρές διαφωνίες, αλλά συζητάμε τα πάντα.
Τι έχεις μάθει από εκείνη;
Την αξία της ζωής. Την αξία της αγάπης. Την ανιδιοτέλεια. Το να βάζεις το «εγώ» κάτω από το «εμείς». Και πολλά ακόμη. Δεν μπορώ πραγματικά να περιγράψω με λόγια όλα όσα νιώθω για εκείνη.
Εκείνη ασχολείται με τη μουσική;
Ενώ έχει ταλέντο, δεν ασχολείται ιδιαίτερα. Της έχω πει ότι είναι δική της επιλογή το τι θα κάνει στη ζωή της. Αν αποφασίσει να ακολουθήσει τη μουσική ή οτιδήποτε άλλο αγαπά, εγώ θα είμαι πάντα δίπλα της, με όποιον τρόπο και όποια μέσα μπορώ, για να τη στηρίξω.
Η ιδανική πορεία για σένα από εδώ και πέρα ποια θα ήταν;
Αυτή που έχω επιλέξει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν θα άλλαζα τίποτα από το παρελθόν μου και δεν θέλω να προβλέψω το μέλλον. Έχω τους στόχους μου, αλλά επιλέγω να απολαμβάνω το τώρα. Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι δεν θα σταματήσω ποτέ να διαβάζω, να μαθαίνω και να εξελίσσομαι, όσο μου το επιτρέπουν οι δυνατότητές μου.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
