Οι «Αθώοι», η νέα σειρά εποχής του MEGA, που κάνει πρεμιέρα το βράδυ της Πέμπτης 5 Φεβρουαρίου 2026, ξεδιπλώνει έναν κόσμο σκληρό, βαθιά πατριαρχικό και γεμάτο ανείπωτα πάθη, όπου ο έρωτας, η κοινωνική καταπίεση και οι ανισότητες καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων. Ένας κόσμος στον οποίο οι ήρωες αγαπούν με όλη τους την ψυχή, παλεύουν μέχρι εξάντλησης και συχνά πληρώνουν ακριβά το τίμημα των επιλογών τους.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Σε αυτό το σύμπαν, τίποτα δεν είναι απλώς διακοσμητικό. Κάθε ύφασμα, κάθε απόχρωση, κάθε φθορά πάνω σε ένα φόρεμα ή ένα πουκάμισο κουβαλά μνήμη, κοινωνικό βάρος και ψυχική διαδρομή. Τα κοστούμια δεν ντύνουν απλώς τους ήρωες αλλά μιλούν για εκείνους πριν ακόμη ανοίξουν το στόμα τους.
Πίσω από αυτό το σιωπηλό αλλά πανίσχυρο αφηγηματικό εργαλείο βρίσκεται η ενδυματολόγος της σειράς, Μυρτώ Καρέκου, η οποία δημιούργησε ένα ενδυματολογικό σύμπαν βαθιά συνδεδεμένο με την ανθρώπινη αθωότητα, τη ματαίωση, τον έρωτα και την κοινωνική «ασφυξία».
Η ίδια μιλά αποκλειστικά στο TLIFE για την πρώτη της ανάγνωση των σεναρίων, για τη σχέση κοστουμιού και ψυχολογίας, για τη δύναμη του χρώματος, για τις γυναίκες του Θεοτόκη, για τις δυσκολίες των γυρισμάτων και για τη μαγεία που γεννιέται όταν ένα ολόκληρο συνεργείο παλεύει να υπηρετήσει μια ιστορία.
Ποια ήταν η βασική ιδέα πίσω από το ενδυματολογικό σύμπαν των «Αθώων»; Με την πρώτη ανάγνωση του σεναρίου, υπήρχαν στοιχεία που σας ήρθαν άμεσα στο μυαλό;
Θυμάμαι μια Κυριακή πρωί που ξεκίνησα να διαβάζω τα σενάρια των «Αθώων». Η συναισθηματική μου σύνδεση με τους χαρακτήρες ήταν άμεση. Τους συμπάθησα, τους δικαιολόγησα, τους συμπόνεσα, τους αγάπησα και συγκινήθηκα από την αθωότητά τους. Οι ψυχές τους είναι καθαρές, όπως όλων των ανθρώπων μέχρι να εγκλωβιστούν στους κανόνες μιας αυστηρής κοινωνίας, στην οποία κάποιοι είναι αποδεκτοί και κάποιοι, πολύ άδικα, όχι.
Οι χαρακτήρες του Κ. Θεοτόκη και κατ’ επέκταση του σεναρίου της Ε. Ζιώγα αγαπούν. Γι’ αυτό παλεύουν και εντέλει πάσχουν. Είναι ανάγλυφοι, με πολλές διαφορετικές διαστάσεις και έντονες, αντιφατικές ψυχικές διακυμάνσεις. Στοιχεία που προσφέρουν τεράστιο πλούτο για την ενδυματολογική τους ταυτότητα και οδηγούν σε μια συγκεκριμένη γραμμή ως προς τη σημειολογική τους προσέγγιση. Από την πρώτη στιγμή ήρθαν στο μυαλό μου χρώματα, φόρμες και ιδέες με διαφορετικά ενδυματολογικά στοιχεία για τον καθένα ξεχωριστά, τα οποία εμπλουτίστηκαν και εξελίχθηκαν στην πορεία.
Τι θεωρήσατε αδιαπραγμάτευτο ως προς την ιστορική ακρίβεια και σε ποια σημεία επιλέξατε μια πιο ελεύθερη καλλιτεχνική προσέγγιση; Πόσο σημαντικό ήταν για εσάς το κοστούμι να αποτυπώνει όχι μόνο την εποχή αλλά και την ψυχολογία των χαρακτήρων;
Πατώντας γερά σε μια πλούσια λαογραφική βάση, την οποία ούτως ή άλλως μας δίνει η συγκεκριμένη εποχή και οι τόποι όπου εκτυλίσσεται η ιστορία, βασίστηκα κυρίως σε καθαρές και λιτές φόρμες, με έντονη την εξπρεσιονιστική δύναμη του χρώματος.
Για παράδειγμα, η ένταση και η φθορά του χρώματος. Η δυναμική του συνοδεύει μια ακμάζουσα ψυχολογική φάση ενός χαρακτήρα, ενώ αντίθετα ο προοδευτικός αποχρωματισμός στο κοστούμι εκφράζει τη μάχη του με την αδικία. Παράλληλα, οι υφές των υφασμάτων, με μια τρισδιάστατη και «φθαρμένη» ποιότητα, βοηθούν καθοριστικά στο ψυχογραφικό αποτύπωμα.
Με λίγα λόγια, δεν έμεινα στην αυστηρή λαογραφική απεικόνιση. Προχώρησα σε μια δημιουργικότερη και πιο ελεύθερη έκφραση, ώστε τα κοστούμια να συμβάλλουν ενεργά στη δραματουργία.
Πιστεύετε ότι τα κοστούμια «αφηγούνται» πληροφορίες για τους ήρωες που δεν λέγονται με λόγια; Θα μπορούσατε να μας δώσετε ένα παράδειγμα;
Το κοστούμι συνοδεύει τον χαρακτήρα σε κάθε του ενέργεια. Ακόμα και ο τρόπος με τον οποίο είναι «τοποθετημένο» στο σώμα υπαγορεύει την κατάστασή του. Με λίγα λόγια, το κοστούμι πάσχει μαζί με τον πάσχοντα χαρακτήρα. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο ήθελα τα κοστούμια να είναι «δουλεμένα», «πατιναρισμένα», «ζωντανά».
Η αφηγηματικότητα του κοστουμιού είναι έκδηλη σε όλους τους ρόλους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Μαργαρίτα – το αντικείμενο του πόθου. Στην πορεία της ιστορίας προσπαθεί πολλές φορές να πιαστεί από το ασφαλές κοινωνικό της περίβλημα. Τη στιγμή που σχεδόν παραδίνεται στην επικείμενη πτώση της, επιστρατεύει τον προγενέστερο ρόλο της.
Το πρωί ντύνεται σαν μια οργανωμένη και άξια νοικοκυρά, που παλεύει να έχει τα πάντα σε απόλυτο έλεγχο, ακόμη και το συναίσθημά της. Η πιο «τετράγωνη» και αυστηρή εμφάνισή της, όταν ζυμώνει νευρικά, αφηγείται αυτή της την απόφαση πριν καν πει καλημέρα.
Πώς διαφοροποιήσατε ενδυματολογικά τις γυναίκες της σειράς μεταξύ τους;
Η γυναίκα στον κόσμο του Κ. Θεοτόκη αδικείται και συχνά αδικεί, γιατί ακριβώς αδικείται. Εξυπηρετεί νόμους και κανόνες, μεγαλώνει γενιές και περιουσίες με την εργατικότητά της, αρκεί να είναι κοινωνικά αποδεκτή. Αρκεί να φέρει έναν σεβαστό κοινωνικό τίτλο. Τίποτα άλλο δεν μπορεί να καθορίσει τη μοίρα της.
Με μια φανερά φεμινιστική και τρυφερή στάση απέναντι στη γυναίκα, ο Κ. Θεοτόκης τη δικαιολογεί. Ενστικτωδώς, και σε απόλυτη σύνδεση με κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, προσπάθησα να τονίσω τα βασικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους.
Οι σημαντικές τους διαφορές αποτέλεσαν ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης και αποτυπώθηκαν ενδυματολογικά μέσα από διαφορετική χρωματική παλέτα για την καθεμία.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στην απόδοση του ντυσίματος της εποχής; Υπήρξε κάποια σκηνή που σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να αποδώσω τον κάθε χαρακτήρα με βασικό γνώμονα τη φυσιογνωμία του ανθρώπου και του ρόλου που υποδύεται. Μέλημά μου ήταν όλοι οι χαρακτήρες να είναι δυνητικά υπαρκτοί και ρεαλιστικοί, με ξεχωριστή προσωπικότητα – από τους πρωταγωνιστές μέχρι τους θαμώνες του καφενείου.
Πρόκληση αποτέλεσαν, επίσης, τα γυρίσματα με πολύ κόσμο και η εικαστική συνέπεια που έπρεπε να τηρηθεί. Σκοπός ήταν ο κάθε χαρακτήρας να μπορεί να σταθεί αισθητικά τόσο ως μονάδα όσο και ως αναπόσπαστο κομμάτι του συνόλου.
Τι είδους έρευνα προηγήθηκε πριν τον σχεδιασμό των κοστουμιών;
Χρειάστηκε να βουτήξω στα βαθιά. Να κάνω ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο και σχεδόν να ζήσω μέσα στην πραγματική συνθήκη της εποχής. Μελέτησα συνήθειες, καθημερινότητα, λειτουργικότητα και συμβολισμό των ενδυμάτων. Διάβασα σχετικά συγγράμματα και λαογραφικές συλλογές, ενώ είχα συναντήσεις με ειδικούς επί της λαογραφίας, τόσο της Κέρκυρας όσο και της Ηπείρου. Παράλληλα, εμπνεύστηκα από πίνακες Ελλήνων και Ευρωπαίων ζωγράφων της εποχής.
Αν έπρεπε να περιγράψετε το ενδυματολογικό σύμπαν των «Αθώων» με τρεις λέξεις;
Σύμβαση δυναμικής απλότητας!
Έχει συμβεί κάποιο απρόοπτο με κοστούμι στα γυρίσματα;
Πολλές ήταν οι πρακτικές δυσκολίες στους «Αθώους». Εκτός από τις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού και τις χαμηλές του χειμώνα —καθώς συχνά γυρίζονται καλοκαιρινές σκηνές τον χειμώνα και χειμωνιάτικες το καλοκαίρι— υπήρχε και έντονο υδάτινο στοιχείο: θάλασσα, ποτάμι, δυνατή βροχή.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, το ενδυματολογικό τμήμα οφείλει να έχει για λόγους ασφάλειας αρκετά ίδια κοστούμια για την ίδια σκηνή, τόσο για την άνεση του ηθοποιού όσο και για τη δυνατότητα επαναλήψεων.
Ένα γύρισμα που θα μου μείνει αξέχαστο είναι η σκηνή με τη μάνα του Γιάννου, την Αρετή, που βγαίνει σαν όραμα μέσα από το ποτάμι. Ήπειρος, όχθες Βοϊδομάτη, μέσα Οκτώβρη, νύχτα, κρύο, υγρασία. Η Αρετή (Αμαλία Καβάλη) έπρεπε να βρίσκεται αρκετή ώρα μέσα στο νερό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αυτοσχέδια κατασκευή που είχαμε φτιάξει, αλλά και την ιώβεια υπομονή της Αμαλίας, η οποία κάτω από το λευκό της φόρεμα έκρυβε ένα ολόκληρο σύστημα μονωτικής προστασίας για να αντέξει τις χαμηλές θερμοκρασίες.
Εκεί μου έμεινε έντονα η αρραγής ομαδικότητα του συνεργείου: κρυώνουμε, νυστάζουμε, πεινάμε, γλιστράμε πάνω στις πέτρες του ποταμού, αλλά αντέχουμε. Γιατί υπάρχει και μια μαγεία σε αυτή τη δουλειά. Στη δουλειά των «Αθώων», με ένα ηρωικό καστ ηθοποιών και συνεργείου.
Οι φωτογραφίες του άρθρου ανήκουν στην Μυρτώ Καρέκου.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ