Η πορεία της Φωτεινής Μπαξεβάνη στο καλλιτεχνικό στερέωμα μετρά πάνω από τρεις δεκαετίες. Έχοντας στο ενεργητικό της δεκάδες συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις, ταινίες, τηλεοπτικές σειρές. αλλά και έχοντας συνθέσει πολλά μουσικά κομμάτια και σκηνοθετήσει άλλα τόσα θεατρικά έργα, θα μπορούσε – και με το δίκιο της – να διαφημίζει την επιτυχία της.
Η ίδια, όμως, επιλέγει έναν άλλο δρόμο. Ακόμη και τις διακρίσεις και τα βραβεία που κερδίζει κατά καιρούς για τις ερμηνείες της δεν τις διαφημίζει. Η Φωτεινή Μπαξεβάνη συνεχίζει απλά να κάνει αυτό που αγαπά και της δίνει ζωή.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όπως, άλλωστε, λέει στη συνέντευξή της στο TLIFE, δε μπορεί να ζήσει μακριά από τις τέχνες της. Ωστόσο, δεν κουβαλά τους ρόλους της στη ζωή της όταν τα φώτα σβήνουν. Στη ζωή της είναι απλά η Φωτεινή. Εκείνη η Φωτεινή που απολαμβάνει την παρέα των φίλων της, που γελάει με τη ψυχή της, η Φωτεινή που δημιουργεί και βλέπει με αισιοδοξία καθετί που συμβαίνει.
Η φετινή σεζόν είναι για εκείνη πολύ γεμάτη, αφού για ένατη χρονιά την απολαμβάνουμε (στον θεατρικό μονόλογο) στη θεατρική παράσταση «Η κυρά της Ρω», στη θεατρική παράσταση «Βότκα μολότοφ», σε κάποια επεισόδια της σειράς «Το Σόι σου», ενώ από την Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου θα την απολαμβάνουμε και στο νέο πρότζεκτ της ΕΡΤ, «Εκτός σχεδίου».
Με αφορμή αυτό το νέο πρότζεκτ, η Φωτεινή Μπαξεβάνη μίλησε αποκλειστικά στο TLIFE για όσα θα πρέπει να περιμένουμε από αυτό, τη στάση που επιλέγει η ίδια να κρατά απέναντι στη ζωή, αλλά και τη σημασία που παίζει για την ίδια η πρόθεση πίσω από την κάθε μας πράξη.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Την Παρασκευή 6 κάνει πρεμιέρα το «Εκτός σχεδίου» στην ΕΡΤ, ένα νέο πρότζεκτ και αρκετά πρωτότυπο για τα ελληνικά δεδομένα, στο οποίο θα πρωταγωνιστείτε.
Πράγματι. Είναι ένα project που έχει ξεκινήσει από τη Γερμανία, πριν αρκετά χρόνια, και έχει παιχτεί και σε πάρα πολλές άλλες χώρες. Έχει κάνει παντού τεράστια επιτυχία.
Όταν ήρθε σε εσένα αυτή η πρόταση, σας τρόμαξε το γεγονός ότι θα έπρεπε να κάνετε κάτι που δεν έχει σενάριο;
Όταν πήγα για το δοκιμαστικό – γενικά είμαι ένας άνθρωπος που μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργια πράγματα και να μπαίνω σε ωραίες δημιουργικές περιπέτειες – γιατί ήθελα κι εγώ να δω πώς θα λειτουργήσει, το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Άρεσα και σ’ εκείνους και αμέσως μετά κλείσαμε τη δουλειά.
Δεν είχα λοιπόν πολύ τον χρόνο να το σκεφτώ ή να το αναλύσω στο μυαλό μου. Χάρηκα πολύ εκείνη τη διαδικασία που υπήρξε πολύ αστεία και δημιουργική, είπα αμέσως το ναι. Θέλω να πω επίσης, ότι με όλους τους υπόλοιπους συναδέλφους που είμαστε μαζί στο «Εκτός σχεδίου», δεν έχουμε ξανασυνεργαστεί, ούτε τηλεοπτικά ούτε θεατρικά, και ήτανε κι αυτό ένα μεγάλο στοίχημα για εμάς.
Μέσα σε λίγες μέρες όμως προβών και δοκιμαστικών γυρισμάτων, δέσαμε. Είναι και λίγο τυχερά αυτά. Δέσαμε σαν παρέα. Είμαστε σαν μια παρέα που γνωριζόμαστε χρόνια. Αυτό που θέλω όμως να αναφέρω, είναι ότι χαίρομαι πάρα πολύ που ξαναβρίσκομαι στην ΕΡΤ. Έχω αρκετές συνεργασίες με την Ερτ από παλιά και τα τελευταία χρόνια είχα τη χαρά να συνεργαστούμε στις επιτυχημένες σειρές «Ζακέτα να πάρεις» και το βραβευμένο διεθνώς «Κάνε ό,τι κοιμάσαι» .Πραγματικά θέλω να τους ευχαριστήσω γιατί πρόκειται για πολύ ενδιαφέρουσες κάθε φορά συνεργασίες, και χαίρομαι που με επιλέγουν για τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους ρόλους. Είναι ωραίο που βλέπουμε ένα κανάλι να επενδύει σε δουλειές και να δοκιμάζει νέα πράγματα.
Το αναπάντεχο και όλος αυτός ο αιφνιδιασμός – αν το πούμε έτσι -, η πορεία στο άγνωστο μιας και δεν έχει σενάριο, είναι κάτι που προκαλεί αγωνία ή μεγαλύτερη δημιουργικότητα σε εσένα;
Μεγαλύτερη δημιουργικότητα. Εγώ έτσι κι αλλιώς είμαι αυτής της σχολής. Το στοιχείο του αιφνιδιασμού είναι κάτι που, κατά την άποψή μου, κάνει πολύ ζωντανή και την τέχνη της υποκριτικής. Το να μην έχεις κάτι έτοιμο και να το ζεις ζωντανά στη σκηνή σαν να συμβαίνει για πρώτη φορά και να χρησιμοποιείς αυτό το στοιχείο του αιφνιδιασμού, είναι κάτι που το κρατάει πολύ ζωντανό. Είναι ακριβώς ό,τι συμβαίνει και στη ζωή. Δεν ξέρουμε στα επόμενα πέντε λεπτά τί θα μας συμβεί. Οπότε, ο αιφνιδιασμός είναι ένα στοιχείο που έχει να κάνει πάρα πολύ με τη ζωή. Επομένως, νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι, αν το σκεφτούμε, έχουμε μια εξοικείωση μ’ αυτό.
Το πώς θα αγκαλιάσει ο κόσμος ένα τέτοιο εγχείρημα, είναι κάτι που σας αγχώνει;
Κοίταξε να δεις, εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε φορά, σε κάθε δουλειά που συμμετέχω, το κάνω με πολλή αγάπη, με πολλή αλήθεια και με όλη μου την ενέργεια. Τώρα, από κει και πέρα, τη συνταγή για το τί θα είναι επιτυχία και το τι θα αρέσει στον κόσμο, δεν την έχει βρει ποτέ κανείς σε κανένα είδος. Αν ξέραμε τι θα αρέσει στον κόσμο, θα κάναμε όλοι πάντα επιτυχίες.
Εσύ είσαι ένας άνθρωπος που από πολύ νωρίς μπήκες στον κόσμο των τεχνών, ασχολήθηκες με τη μουσική, με την υποκριτική… Τί είναι αυτό που σε «μάγεψε» και σε κέρδισε σ’ αυτόν τον κόσμο;
Μου βγήκε πολύ αυθόρμητα. Ήταν μία εσωτερική ανάγκη προφανώς. Νομίζω πως αυτό συμβαίνει στη ζωή των ανθρώπων, νιώθουν δηλαδή την ανάγκη να εκφραστούν μέσα από μία τέχνη. Δεν είναι κάτι που λες μια Δευτέρα, “Λοιπόν εγώ από Τρίτη θα γίνω καλλιτέχνης”. Το βλέπεις ήδη από την παιδική ηλικία, ότι υπάρχει μια τάση προς την δημιουργικότητα.
Είναι για σένα η κάθε μορφή τέχνης, ένας τρόπος να εκφράζεις πράγματα που δεν μπορείς να πεις στην καθημερινότητά σου;
Δεν είναι αυτό. Είναι απλά ότι μία σκέψη σου, μια ιδέα σου, ένα συναίσθημα μετουσιώνεται, και γίνεται μια μελωδία ή μια χειροτεχνία. Δεν είναι ότι το κάνεις γιατί δεν μπορείς αυτό που θες να πεις να το πεις αλλιώς. Πιστεύω ότι οτιδήποτε κάνουμε οι καλλιτέχνες, το κάνουμε για να το μοιραζόμαστε με τον κόσμο. Και βλέπεις ότι με τη δική σου σκέψη, το δικό σου συναίσθημα τυχαίνει να ταυτίζονται και κάποιοι άλλοι. Είναι λίγο εγωιστικό εφηβικό το να δημιουργείς πράγματα για να τα κρύβεις. Να μην τα μοιράζεσαι.
Είναι και λίγο ανακουφιστικό σε έναν βαθμό νομίζω αυτό. Το να ταυτίζεται κάποιος με κάτι που αγγίζει εσένα.
Βεβαίως. Και όσο πιο πολλοί ταυτίζονται, τόσο πιο πολύ και εμείς χαιρόμαστε γιατί βλέπουμε ότι δεν είμαστε μόνοι σ’ αυτό τον κόσμο που ‘χουμε αυτή τη σκέψη, αλλά την έχουν κι άλλοι.
Όλα αυτά τα χρόνια έχεις διδάξει και σε αρκετές σχολές. Τι είναι αυτό που προσπαθούσατε πάντα να περάσετε στους μαθητές σας;
Να ζούνε την ίδια τη ζωή. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Στην τέχνη της υποκριτικής, όπως και σε όλες τις τέχνες, πρέπει να δημιουργείς εμπειρίες. Γνωρίζοντας τον εαυτό σου και τους άλλους ανθρώπους. Οπότε είναι πολύ σημαντικό να ζεις τη ζωή, και να ανοίγεις τους ορίζοντές σου σε όλα τα επίπεδα των τεχνών. Είναι πολύ σημαντικό να δημιουργείς εμπειρίες, να έρχεσαι σε επαφή με όλους αυτούς τους κόσμους. Όλες οι τέχνες εκφράζουνε κάποιες ανθρώπινες εμπειρίες.
View this post on Instagram
Είχα δει σε μία συνέντευξή σου που έλεγες ότι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουμε αυτό που ποθεί η καρδιά μας και να μην τα αφήνουμε τα πράγματα να περνάνε έτσι. Εσύ έχεις μετανιώσει για πράγματα που μπορεί να ήθελες να κάνεις και τελικά τα άφησες να φύγουν;
Και βέβαια, αλλά τί γίνεται; Δεν κολλάω σ’ αυτό που μετανιώνω γιατί αν κολλάμε σ’ αυτά που μετανιώνουμε μας καθηλώνουν. Καταρχήν οτιδήποτε κι αν έχουμε μετανιώσει που το ‘χουμε κάνει ίσως με λάθος τρόπο, αυτό είναι μια μεγάλη εμπειρία. Δηλαδή αν δεν βιώσεις κάτι, πώς θα ισχυροποιήσεις το θέλω σου ή το δεν θέλω σου; Επίσης, εγώ είμαι ένας άνθρωπος που από μικρή μικρή δεν μ’ άρεσε να υιοθετώ ιδέες της μόδας και γενικού τύπου. Θέλω να δω κάτι μόνη μου και να έχω τη δική μου άποψη για το αν αυτό μου κάνει, αν μου αρέσει ή όχι.
Η κριτική που μπορεί να σου ασκούν κατά καιρούς, ή ένα σχόλιο που μπορεί να διαβάσεις για σένα, θα σε επηρεάσει;
Όλοι μέσα μας καταλαβαίνουμε πολύ καλά εάν μία κριτική κρύβει κάποια πρόθεση ή όχι από πίσω και αν αυτή η κριτική μπορεί να μας πάει παρακάτω. Την κριτική που μπορεί να σε πάει παρακάτω – είτε θετική είτε αρνητική – τη χρειαζόμαστε για να εξελιχθούμε. Καμιά φορά και οι υπερβολικά καλές κριτικές μπορεί να κρύβουν κάτι άλλο.
View this post on Instagram
Παράλληλα με το «Εκτός Σχεδίου» πρωταγωνιστείς και σε δύο θεατρικές παραστάσεις. Η μία είναι “Η Κυρά της Ρω”, η οποία παίζεται αρκετά χρόνια, και στη «Βότκα Μολότοφ». Θέλω πρώτα να μιλήσουμε λίγο για την “Κυρά της Ρω”, γιατί είναι μια παράσταση που ανεβαίνει φέτος για 9η χρονιά, και ο κόσμος την έχει αγκαλιάσει.
Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Είναι ένα πραγματικά συγκλονιστικό κείμενο του Γιάννη Σκαραγκά, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική, και πάει πολύ καλά και σαν βιβλίο έχοντας ήδη 4 εκδόσεις. Είναι ένα έργο βασισμένο στη ζωή της Δέσποινας Αχλαδιώτη. Παρακολουθούμε την ιστορία μιας γυναίκας που στέκεται δυνατά απέναντι στη ζωή όταν ο κόσμος διαλύεται γύρω της.
Και αυτό είναι ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα. Αυτό το μυστικό του πώς να κρατηθούμε και να δημιουργήσουμε ένα δυνατό κόσμο, όταν όλα καταρρέουν. Και αυτός νομίζω είναι και ο λόγος που αγαπήθηκε τόσα και παίζεται τόσα χρόνια. Ταυτίζονται σε πολλά σημεία της παράστασης όλες οι ηλικίες και τα φύλα. Είναι μία παράσταση που δίνει ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα για να σταθείς στα πόδια σου και να προχωρήσεις μπροστά.
Πριν να μπεις σε αυτό το ρόλο, έκανες και μία μεγάλη έρευνα. Είναι αυτό κάτι που προσπαθείς να κάνεις κάθε φορά με τους ρόλους που καλείσαι να καταπιαστείς;
Πάντα το κάνω. Μ’ αρέσει. Είναι μια διαδικασία της πρόβας που μ’ αρέσει πάρα πολύ. Θέλω να αποκτήσω μια εμπειρία του κόσμου αυτού που είναι ο χαρακτήρας στον οποίο υποδύομαι. Αντίστοιχα και της μουσικής που μπορεί να γράψω. Ο τόπος, ο χρόνος, των ηρώων, παίζει πάντα πολύ μεγάλο ρόλο.
Τί είναι αυτό που ανακάλυψες από την έρευνά σου για τη Δέσποινα Αχλαδιώτη και σε εξέπληξε;
Ήταν μια πολύ δυνατή γυναίκα που σε εποχές με άλλους κανόνες, όπως ας πούμε το ότι τότε αποφάσιζαν οι άντρες της οικογένειας ποιον θα παντρευτεί η κόρη, πήγε κόντρα στη θέληση της οικογένειας και παντρεύτηκε αυτόν που διάλεξε η καρδιά της. Και αυτή της την επιλογή και το σπίτι που δημιούργησε το στήριξε μέχρι τέλους. Και αυτό, στη συνέχεια και στην πορεία, αποτέλεσε μια τεράστια ηρωική πράξη που σηματοδότησε τα σύνορα μιας χώρας και μιας ηπείρου.
View this post on Instagram
Πόσο εύκολο είναι να συμπορεύεσαι με έναν χαρακτήρα για τόσα χρόνια; Σε έχει επηρεάσει;
Φυσικά γιατί, όπως είπα και πριν, το έργο είναι έτσι γραμμένο που θέτει πάρα πολλά θέματα. Το θέμα της φύσης, της οικογένειας, της φιλίας, της αγάπης, της πατρίδας, του θανάτου, της ζωής. Και είναι τόσα πολλά τα θέματα και είναι τόσο ωραία γραμμένο που δεν υπάρχει περίπτωση να μην ταυτιστείς τουλάχιστον σε δύο σημεία. Οπότε και εγώ στην πορεία αυτών των εννέα χρόνων, κάθε φορά ανάλογα και με την περίοδο, βρίσκω κομμάτια του που με αγγίζουν και με συγκινούν, ιδιαίτερα. Αλλά πάνω απ’ όλα το αισιόδοξο μήνυμα που δίνει είναι που μου δίνει δύναμη κάθε φορά. Μεγάλη δύναμη όμως μου δίνουν και οι θεατές που έρχονται και μοιράζονται μαζί μου μετά την παράσταση τις δικές τους σκέψεις.
Η αισιοδοξία είναι ένα στοιχείο του χαρακτήρα σου;
Βέβαια. Χωρίς αισιοδοξία πώς να πας μπροστά;
Εντάξει, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φύσει αισιόδοξοι…
Δεν σημαίνει ότι όποιος είναι αισιόδοξος είναι και… χαζοχαρούμενος. Σαφώς και περνάς και πράγματα τα οποία σε πονάνε, και από κομμάτια απαισιόδοξα, και κάποια λίγο πιο σκοτεινά και πιο αρνητικά μονοπάτια. Αυτά ανήκουν όλα σε ένα σακίδιο εμπειριών που το κουβαλάς και συνεχίζεις να πηγαίνεις μπροστά. Εγώ προσπαθώ να ψηφίζω τη ζωή και την αισιοδοξία, για να προχωρήσει η ίδια η ζωή. Καθετί αρνητικό ή δυσάρεστο, είναι ένα κομμάτι της εμπειρίας της ζωής.
Τα πιο σκοτεινά κομμάτια σου θα τα μοιραστείς με τους δικούς σου ανθρώπους, με τους φίλους σου ή επιλέγεις να τα κρατάς για σένα;
Εννοείται θα τα μοιραστώ. Είμαι πολύ κοινωνική. Και μ’ αρέσει να μοιράζομαι γιατί, οι άνθρωποι που εμπιστεύομαι και αγαπάω και μ’ αγαπάνε, ξέρω ότι θα με βοηθήσουν όπως κι εγώ αντίστοιχα θα βοηθήσω εκείνους. Όλοι οι άνθρωποι το ‘χουμε ανάγκη αυτό το “μοίρασμα” νομίζω.
Μου λες ότι είσαι πολύ κοινωνική. Διάβαζα όμως σε μία συνέντευξή σου, που έλεγες ότι σε πολύ μικρή ηλικία είχες σκεφτεί να γίνεις και μοναχή, που μου δείχνει ότι έχεις και στοιχεία μοναχικότητας.
Αυτή η δήλωση ήταν μέσα στα πλαίσια μιας άλλης κουβέντας. Μοναχισμός δεν σημαίνει ότι αποτραβιέμαι από οτιδήποτε και μένω κλεισμένος μόνος μου κάπου. Και η μοναχικότητα δεν είναι κάτι αρνητικό. Ο άνθρωπος απ’ τη φύση του είναι μόνος του, ακόμη και όταν αλληλεπιδρά με άλλους, αλλιώς εκλαμβάνει ο ένας την αλληλεπίδραση αυτή και αλλιώς ο άλλος. Πολλές φορές αποδίδουμε στη λέξη της μοναχικότητας ένα αρνητικό πρόσημο, ενώ δεν είναι έτσι.
Στο δικό μου μυαλό το θέατρο απαιτεί μια ειλικρίνεια ανάμεσα στον ηθοποιό και τον θεατή. Στη ζωή σου πόσο ειλικρινής είσαι με τους ανθρώπους σου;
Για μένα σημασία έχει πάντα η πρόθεση. Πολλές φορές στη ζωή μπορεί να τύχει σε έναν άνθρωπο που αγαπάμε και θέλουμε να τον συμβουλέψουμε για κάτι, να του πούμε την αλήθεια με έναν διαφορετικό τρόπο για να μην τον πληγώσουμε. Σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί να χρησιμοποιήσουμε ένα μικρό ψέμα. Αυτό που θέλω να πω λοιπόν είναι ότι, την αλήθεια και το ψέμα, ανάλογα με πώς τα χρησιμοποιείς και πού, κάνει όλη τη διαφορά. Σημασία έχει να ‘μαστε αληθινοί ως προς την πρόθεσή μας και να το δείχνουμε αυτό.
View this post on Instagram
Να πάμε λίγο και στην άλλη παράσταση, τη «Βότκα Μολότοφ», που κάνεις κάτι τελείως διαφορετικό.
Ναι, και εκεί είναι και πολλά διαφορετικά. Πρόκειται για διηγήματα του Τσέχωφ σε διασκευή του Νηλ Σάιμον που έχει κάνει διασκευή η Ελένη Ράντου και παίζεται για τρίτο χρόνο. Εγώ μπήκα φέτος, στον τρίτο χρόνο παραστάσεων. Είναι μία πολύ διασκεδαστική παράσταση. Πιάνει κάποια ανθρώπινα θέματα, που έχουν να κάνουν με την ίδια τη φύση του ανθρώπου, θέματα που είναι πάντα επίκαιρα. Τα οποία είναι δοσμένα με έναν χιουμοριστικό τρόπο. Πρόκειται για πολλές μικρές ιστορίες και όχι για μια ενιαία.
Πόσο εύκολα συνδυάζονται όλα αυτά που κάνεις την ίδια περίοδο; Γιατί μέσα σε όλα αυτά, σε βλέπουμε και σε κάποια επεισόδια στο «Σόι σου».
Συνδυάζονται. Έτσι είναι η δουλειά μας. Πάντα έκανα έτσι κι αλλιώς πολλά πράγματα.
Προλαβαίνεις να βρεις και χρόνο για τη Φωτεινή;
Εμένα δεν μου φαίνονται και τόσο πολλά. Αν σκεφτείς, ότι πριν κάποια χρόνια παίζαμε οχτώ παραστάσεις την εβδομάδα και κάναμε και κάθε μέρα δέκα ώρες γύρισμα… Τώρα η «Κυρά της Ρω», παίζεται Τετάρτη-Πέμπτη, η «Βότκα Μολότοφ» παίζεται Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή. Γυρίσματα δεν έχω κάθε μέρα. Παλιά παίζαμε 8 παραστάσεις τη βδομάδα. Και η σεζόν ξεκινούσε το φθινόπωρο και τελείωνε το Πάσχα. Τώρα η σεζόν είναι σε πολλά κομμάτια. Εγώ πρόλαβα και τις 9 παραστάσεις την εβδομάδα, τα πρώτα χρόνια αφότου αποφοίτησα από τη σχολή.
Πόσο εύκολο όμως είναι για κάποιον που έχει μια τέτοια πορεία, και στο θέατρο και στην τηλεόραση, έχει διακρίσεις όπως εσύ, να μείνει προσγειωμένος και να μην πάρουν -αυτό που λέμε- τα μυαλά του αέρα;
Αυτό δεν το ‘χα ποτέ. Εγώ αγαπώ απλά να κάνω αυτή τη δουλειά. Δεν την κάνω μια κάποια άλλη πρόθεση. Το κάνω γιατί αυτή είναι η ζωή μου. Δεν μπορώ να να ζήσω χωρίς αυτά. Έτσι εκφράζομαι, είμαι ικανοποιημένη και χαρούμενη γι’ αυτό. Δεν χρειάζεται να του βάλω και μια ταμπέλα να αναβοσβήνουν λαμπάκια και να το κυκλοφορώ. Απλά το κάνω.
Την αγάπη που δείχνει ο κόσμος όλα αυτά τα χρόνια προς το πρόσωπό σου την αντιλαμβάνεσαι;
Φυσικά και την αντιλαμβάνομαι, και τη χαίρομαι και τους ευχαριστώ πολύ. Κι εγώ τους αγαπώ.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ακολουθήστε το tlife.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα.
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232164