Στην πιο δημιουργική αλλά και ευτυχισμένη φάση της ζωής της βρίσκεται η Ελεάνα Παπαϊωάννου.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η τραγουδίστρια που μετά από μια πολύ επιτυχημένη σεζόν στην Αθήνα, πλέον εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Χρήστο Νικολόπουλο και τον Στέλιο Διονυσίου, ενώ παράλληλα κυκλοφόρησε το νέο της τραγούδι με τίτλο «Οι Ματιές». Όλα αυτά τη στιγμή που ανυπομονεί να κρατήσει στην αγκαλιά της τη δεύτερη κόρη της.
Η Ελεάνα Παπαϊωάννου βρίσκεται πλέον στον έβδομο μήνα της κύησης και δείχνει να απολαμβάνει την κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού, που όπως αποκαλύπτει στο TLIFE είχε περισσότερο άγχος από την πρώτη φορά.
Η δημοφιλής τραγουδίστρια μιλά στο TLIFE για τη σχέση με τον 8χρονη κόρη της, τις δύσκολες στιγμές που βίωσε πριν 2,5 χρόνια όταν ήρθε αντιμέτωπη με μια αποβολή, αλλά και για το στήριγμά της, που δεν είναι άλλο από τον σύζυγό της, Δημήτρη Βεργίνη.
Κυκλοφόρησες το νέο σου τραγούδι με τίτλο «Οι Ματιές», το οποίο συνοδεύεται και από ένα πολύ ωραίο video clip. Πες μου δυο λόγια γι’ αυτό.
Κυκλοφόρησε πράγματι το νέο μου τραγούδι από τη Sonar Music -με την οποία συνεχίζουμε τη συνεργασία μας – σε παραγωγή του Αντρέα Γιατράκου. “Οι Ματιές” είναι ένα τραγούδι του οποίου τη μουσική υπογράφει ο Κωνσταντίνος Παντζής, και τους στίχους ο Βασίλης Δήμας. Και συνοδεύεται από ένα πολύ εντυπωσιακό, όμορφο, εξωστρεφές, χαρούμενο, χορευτικό βίντεο κλιπ σε σκηνοθεσία του Πέτρου Σκούτα.
Είχες ανάγκη να κάνεις κάτι τόσο χαρούμενο και εξωστρεφές; Δε σε είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα σε τέτοιους ρυθμούς.
Το είχα πάρα πολλή ανάγκη. Και δεν ξέρω αν έχω κάνει πιο παλιά κάτι αντίστοιχο… Τα τελευταία πάντως χρόνια δε θυμάμαι να έχω κάνει κάτι τόσο χορευτικό, χαρούμενο, ξεσηκωτικό και εξωστρεφές. Όταν άκουσα το τραγούδι πρώτη φορά είπα: “ωπ, με ξεσηκώνει, μ’ αρέσει”. Και στη φάση ζωής που βρίσκομαι νιώθω ότι μου ταιριάζει… Είμαι χαρούμενη, είμαι πιο χαλαρή…
Ήρθε σαν να λέμε για να «κουμπώσει» με αυτή την όμορφη περίοδο που διανύεις στην προσωπική σου ζωή.
Ναι. Νομίζω, κούμπωσαν όλα πολύ όμορφα… Γενικά είμαι πιο εξωστρεφής και κοινωνική σε αυτή τη φάση ζωής που βρίσκομαι.
Ο τίτλος του τραγουδιού είναι “Ματιές”. Εσύ πόση σημασία δίνεις στη μάτια ενός ανθρώπου;
Νομίζω ότι τα μάτια δεν μπορούν να πουν ψέματα. Η ματιά ενός ανθρώπου αντικατοπτρίζει και το μέσα του. Σε ένα πρόσφατο post που έκανα στα social media έγραψα ότι οι ματιές και γενικά τα μάτια, μπορούν να περιγράψουν μία ολόκληρη ιστορία. Το φλερτ, την αγάπη, τον πόνο, το ψέμα, την απάτη… Μ’ αρέσει πολύ όταν βλέπω σε κάποιους ανθρώπους μια καθαρότητα στο βλέμμα. Σπανίζει βέβαια στην εποχή μας…
Αυτή η καθαρότητα στο βλέμμα είναι και ένα κριτήριο για τους ανθρώπους που επιλέγεις να συνεργάζεσαι;
Κυρίως αυτό! Έχουμε φτιάξει μια ομάδα τα τελευταία χρόνια, με τον Αντρέα τον Γιατράκο στη Sonar, με τον Φίλιππο Αληγιζάκη που είναι στην επικοινωνία, και είμαστε πιο πολύ και από αδερφάκια πλέον, τον Μιχάλη Τσούκα που μου κάνει το styling, την Έσθερ Λαλούση που επιμελείται την εξωτερική μου εικόνα… Είναι σημαντικό να υπάρχει αυτή η καθαρότητα στο βλέμμα, γιατί πρέπει να λέμε αλήθειες. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς. Τον να δουλευόμαστε μεταξύ μας και να λέμε το πόσο καταπληκτικοί είμαστε, και πόσο φανταστικά πηγαίνουν όλα, νομίζω δεν βοηθάει κανέναν. Είναι σημαντικό οι άνθρωποι που ‘χεις γύρω σου να μπορούν να σου πουν την αλήθεια. Γιατί μπορεί να σου πουν κάτι που δεν θες να ακούσεις, ή που ‘χεις μία αντίθετη γνώμη, αλλά είναι για καλό σου.
Ναι, αλλά αυτό έχει να κάνει και με σένα και το πόσο δεκτική είσαι στο να ακούσεις αυτή την αντίθετη άποψη.
Σίγουρα. Αλλά γενικά είμαι ένας άνθρωπος που μου αρέσει η αλήθεια. Θέλω την αλήθεια και είμαι και σκληρή τόσο με τον εαυτό μου όσο και με τους άλλους. Δεν μ’ αρέσει να μου λένε ψέματα, να με κολακεύουνε. Είναι σημαντικό για μένα οι άνθρωποι που ‘ναι γύρω μου, οι συνεργάτες μου, οι σύντροφοι της ζωής μου, η οικογένειά μου, οι φίλοι μου να μου λένε τα πράγματα ακριβώς έτσι όπως είναι. Και νομίζω ότι σε αυτό το κομμάτι έχω σταθεί τυχερή.
Έχουν βρεθεί άνθρωποι δίπλα σου μέσα στα χρόνια, που να σου παρουσίαζαν πιο ωραιοποιημένες τις καταστάσεις και να προσπαθούσαν μέσω κολακιών να κερδίσουν κάτι;
Ε ναι, εννοείται. Ειδικά στην αρχή όταν ξεκίνησα, που ήμουν πολύ μικρή και ήταν πάρα πολύ μεγάλη τότε η προβολή και η δημοσιότητα από το Fame Story… Έχει τύχει στο παρελθόν, για να δοκιμάσω άνθρωπο – γιατί είχα υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά – να του λέω βλακείες, κι εκείνος να συμφωνεί μαζί μου.
Όταν είσαι πιο μικρός, μπορεί να σου πάρει χρόνο να το καταλάβεις. Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ποια είναι η αλήθεια. Όσο σκληρή κι αν είναι. Πρέπει να ξέρεις πού ακριβώς βρίσκεσαι, για να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να βελτιωθείς.
Πριν λίγο καιρό ολοκληρώσατε και τις εμφανίσεις σας εδώ στην Αθήνα, στο “Περιβόλι του ουρανού”. Πώς ήταν αυτή η συνεργασία, ειδικά τη φετινή σεζόν που εσύ είσαι και έγκυος;
Ήταν η πέμπτη χρονιά που συνεργάστηκα με τον Χρήστο τον Νικολόπουλο, την Πίτσα Παπαδοπούλου, και τον Στέλιο τον Διονυσίου, σε αυτόν τον ιστορικό χώρο. Πλέον είναι το σπίτι μας. Έχουμε γίνει οικογένεια, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Γιατί η οικογένεια έχει και διαφωνίες, έχει και τα γέλια, και χαρές… Tα πάντα!
Προσωπικά πέρασα πολύ καλά! Αλλά ήμουν σχεδόν σε όλη τη σεζόν έγκυος. Μετά από ένα μήνα περίπου που ξεκινήσαμε, έμαθα ότι είμαι έγκυος. Ήταν λίγο δύσκολο στην αρχή. Γιατί, όπως καταλαβαίνουν κι άλλες γυναίκες που είναι στην αρχή μιας εγκυμοσύνης, δεν είναι κάτι που το μοιράζεσαι, μέχρι να σιγουρευτείς ότι όλα πάνε καλά. Δυσκολεύτηκα λίγο, είχα μια παραπάνω κόπωση, είχα τις ναυτίες μου, όλα αυτά που συνοδεύουν τους πρώτους μήνες μιας κύησης. Πήγαν όλα καλά όμως, δόξα τω Θεώ!
Kαι όταν πια, ήμασταν σίγουροι ότι όλα πάνε καλά ενημέρωσα και την επιχείρηση, και τους συνεργάτες μου. Χαρήκαν όλοι, με στηρίξανε. Εισέπραξα πολλή αγάπη και προσοχή. Ήταν μια σεζόν που σίγουρα θα τη θυμάμαι.
Tώρα πλέον έχετε ανέβει στη Θεσσαλονίκη…
Θα είμαστε όλο τον Μάιο στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Βεργίνα, στο καζίνο, με τον Χρήστο τον Νικολόπουλο και τον Στέλιο τον Διονυσίου. Kάθε Παρασκευή και Σάββατο, πολύ πιθανόν να προστεθούν και κάποιες Κυριακές… Επιστρέφω μετά από πάρα πολλά χρόνια στην πόλη μου. Kαι για μένα ήταν πραγματικά ένα όνειρο ζωής να ανεβώ με τον Νικολόπουλο στη Θεσσαλονίκη. Tο ‘θελα πολύ.
Tώρα που διανύεις τους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης υπάρχει μία μεγαλύτερη κούραση στις εμφανίσεις;
Το πρώτο διάστημα συνήθως είναι και το πιο δύσκολο σε μία εγκυμοσύνη…Tώρα είμαι σε μία φάση που τ’ απολαμβάνω πιο πολύ. Προσέχω τη διατροφή μου, προσπαθώ να προσέχω την εμφάνισή μου… Δεν γυμνάζομαι, ωστόσο περπατάω αρκετά. Προσπαθώ να προσαρμόζω το πρόγραμμά μου, εδώ κάναμε video clip! [Γέλιο]
Tην προηγούμενη φορά που είχαμε βρεθεί, μου είχες πει ότι όταν είχες μείνει έγκυος στην πρώτη σου κόρη, υπήρξαν κάποιοι που σου είπαν “Τι πας να κάνεις τώρα, θα πάει πίσω η καριέρα σου”…
Ναι και υπήρξαν και πολλοί στενοί συνεργάτες, οι οποίοι εξαφανίστηκαν. Άκουσα τη φράση “Καλά, τώρα βρήκες να μείνεις έγκυος; Εδώ έχουμε δουλειές!”, γιατί είχα κλείσει να είμαι σε ένα πολύ γνωστό μαγαζί, με πάρα πολύ γνωστό σχήμα, και δισκογραφικά τρέχανε πράγματα.
Τότε μου είχες πει πόσο σε είχε στεναχωρήσει και σοκάρει όλο αυτό. Τώρα, όταν έμαθες ότι είσαι πάλι έγκυος, πέρασε από το μυαλό σου ότι μπορεί να υπάρξουν πάλι τέτοιες φωνές;
Όχι. Αυτή τη φορά δεν με ενδιέφερε καθόλου, γιατί είμαι ήδη μαμά. Έχω καταλάβει ποιο είναι το κέντρο της ζωής μου και του σύμπαντός μου. Ξέρω τι ευλογία είναι να γίνεσαι γονιός συνειδητά και να μεγαλώνεις ένα μικρό παιδάκι, μες στην κοιλίτσα σου. Kαι στη ζωή σου. Και είμαι και πιο έτοιμη να διαχειριστώ το οτιδήποτε. Νομίζω ότι αν τώρα ερχόταν κάποιον και μου έλεγε κάτι αντίστοιχο, θα απαντούσα πολύ διαφορετικά. Κακά τα ψέματα, όταν γίνεσαι πρώτη φορά γονιός, όσο συνειδητοποιημένος και να είσαι, δεν έχεις ιδέα το μέγεθος της αλλαγής που έρχεται.
Θέλω να σου πω ότι μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ανακοίνωσες αυτή τη δεύτερη εγκυμοσύνη
Την ιδέα την πήρα από την κόρη μου. Γιατί μου ‘κανε ζωγραφιές και έγραφε “Θα γίνω μεγάλη αδερφή!”. Οπότε έκανε μία ζωγραφιά και έγραψε κάτι έτσι ωραίο. Το βρήκα πολύ όμορφο, πολύ συγκινητικό. Δε σου κρύβω ότι όταν το ανέβασα, και το είδα μετά, με πιάσαν και κλάματα… Ήξερα πόσο πολύ το ήθελε και η ίδια ένα αδελφάκι. Από τον Σεπτέμβρη μας το ζήταγε σχεδόν καθημερινά.
Μου είχε πει μάλιστα κάποια στιγμή ότι θα ήθελε τα Χριστούγεννα να κάνουμε και ένα challenge, αλλά δε θα μπορώ εγώ γιατί θα είμαι έγκυος. Γελούσαμε με τον άντρα μου. Λογικά κάτι ένιωθε.
Την ανακοίνωση την κάνατε μαζί με τον σύζυγό σου; Πώς αντέδρασε;
Ναι ήμασταν μαζί με τον σύζυγό μου. Ήταν πολύ συγκινητική στιγμή. Είχα διανύσει τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης και με έβλεπε ξάπλα όλη την ώρα μέσα στις ναυτίες, διαταραχές…Της λέγαμε ότι είναι γαστρεντερίτιδα, ότι έχω το στομάχι μου, ότι κουράζομαι λόγω της δουλειάς.. Οπότε δεν είναι κάτι που το ‘χε στο μυαλό της, ότι μπορεί να είμαι έγκυος.
Όταν της το είπαμε, έβαλε τα κλάματα, φώναζε, τσίριζε… Φώναζε τόσο που κάποια στιγμή δεν έβγαινε η φωνή! Δεν μπορούσε να πάρει ανάσα.. Πόνεσε ο λαιμός της από τις φωνές.
Έχει αρχίσει να σκέφτεται πώς θα είναι η ζωή όταν έρθει στον κόσμο το αδελφάκι της;
Ναι, έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε τέτοια πράγματα, αν θα είμαστε στο ίδιο δωμάτιο κτλ. Θέλω να της μάθω πολλά πράγματα, θέλω να κάνουμε μαζί πλάκες. Εντάξει, επειδή και το μωρό που περιμένουμε είναι κορτισάκι, έχει μία, ας πούμε, παραπάνω ανυπομονησία. Όταν της ανακοινώσαμε την εγκυμοσύνη, δεν ξέραμε το φύλο του παιδιού, και μας έλεγε ότι σε περίπτωση που είναι αγοράκι «θα το δώσουμε στους δίπλα», αν είναι κορίτσι «θα το κρατήσουμε». Εντάξει, τελικά όλα καλά. Είναι πολύ χαρούμενη.
Πως είναι για σένα να ξαναμπαίνεις σε αυτή τη συνθήκη ξανά μετά από εννέα σχεδόν χρόνια;
Νομίζι ότι είμαστε πιο συνειδητοποιημένοι και εγώ και ο Δημήτρης ως γονείς. Ακόμα και αυτές τις στιγμές της εγκυμοσύνης τις απολαμβάνεις τελείως διαφορετικά σε σχέση με την πρώτη φορά. Έχεις άλλη συναίσθηση. Έχεις πιο πολύ άγχος γιατί έχεις πιο πολύ γνώση για πάρα πολλά πράγματα.
Έχεις πιο πολύ άγχος τώρα;
Ναι γιατί στην πρώτη εγκυμοσύνη ήμασταν και οι δυο πιο νέοι, και είχαμε αυτή την άγνοια που δε ξέρεις ακριβώς τι συμβαίνει, και τι μπορεί να πάει στραβά. Στη δεύτερη εγκυμοσύνη, και όταν έχουν μεσολαβήσει τόσα πολλά χρόνια, έχεις άλλη γνώση, έχεις διαβάσει πιο πολύ, ξέρεις πιο πολλά πράγματα. Οπότε ναι, είχα πιο πολύ άγχος. Επίσης, στην πρώτη εγκυμοσύνη δε δούλευα, όπως τώρα. Οπότε, ξέρεις, είναι όλα διαφορετικά. Την πρώτη φορά ήμασταν μόνοι μας με τον Δημήτρη. Τώρα είμαι ήδη μαμά, έχω ένα παιδί οχτώ χρονών που έχει υποχρεώσεις, θέλει τη φροντίδα του, έχω τη δουλειά… Είναι δύο τελείως διαφορετικές περίοδοι.
Έλαβες μηνύματα στα social από τη στιγμή που το ανακοίνωσες από άλλες γυναίκες που ήθελαν να μοιραστούν τη δική τους ιστορία;
Έλαβα εκατοντάδες μηνύματα.
Δεν σου προσθέτει ένα επιπλέον βάρος το να ακούς ιστορίες άλλων γυναικών, που ενδεχομένως να θέλουν και μια υποστήριξη από σένα;
Βάρος δεν έχω για κανέναν άνθρωπο. Αν μπορείς να πεις δυο κουβέντες για να βοηθήσεις με την εμπειρία σου ή με κάτι που σου συμβαίνει κάποιον άλλον άνθρωπο, και ειδικά μία γυναίκα στην ίδια φάση ζωής, το θεωρώ ευλογία. Είναι όμως σοκαριστικό το γεγονός ότι υπάρχουν πολλά νέα κορίτσια, νέα ζευγάρια, που το πιο απλό πράγμα, η πιο φυσιολογική και φυσική λειτουργία μιας γυναίκας, μπορεί να φαντάζει στα μάτια τους αυτή τη στιγμή σαν ένας Γολγοθάς.
Σε όλο αυτό φταίει, ίσως και οι ρυθμοί ζωής μας, το άγχος…
Φταίνε πολλά, δεν είναι μόνο το άγχος που έχουμε καθημερινά ή μόνο οι ρυθμοί ζωής. Θα μπορούσε μια γυναίκα να είναι πιο ήρεμη και πιο ήσυχη αν ήξερε ότι μπορεί να κάτσει κάποια χρόνια στο σπίτι με έναν μισθό από το κράτος για να μεγαλώσει το παιδί της, αντί να σκέφτεται ότι πρέπει γρήγορα να γυρίσει στη δουλειά της. Κάτι που συμβαίνει σε άλλες χώρες της Ευρώπης.
Στις σκανδιναβικές χώρες υπάρχουν γυναίκες οι οποίες μένουν έγκυες, γεννούν και μένουν σπίτι με υποστήριξη και σοβαρά επιδόματα, όχι αστεία νούμερα, και μπορεί ο μπαμπάς να εξακολουθεί να δουλεύει και η μαμά να μείνει για κάποια χρόνια στο σπίτι για να μεγαλώσει το παιδί. Εκεί μπορεί να έχει λιγότερο άγχος μια γυναίκα.
Οπότε, δεν φταίνε μόνο οι ρυθμοί ζωής. Φταίει και η κοινωνική πρόνοια. Έχει να κάνει και με τη διατροφή μας, έχει να κάνει και με άλλες ιατρικές πράξεις που ενδεχομένως μπορεί να έχουν γίνει. Είναι μια συνισταμένη πραγμάτων.
Υπάρχουν πράγματα που έκανες με την πρώτη σου κόρη και έχεις πει ότι τώρα θέλεις να τα κάνεις διαφορετικά;
Ναι, και έχουν να κάνουν κυρίως με το πρώτο διάστημα μετά τη γέννα. Όταν γέννησα την κόρη μου ήμουν φορτωμένη ενοχές. Δηλαδή ότι θα πρέπει να κάνω συγκεκριμένα πράγματα, με συγκεκριμένο τρόπο, γιατί αλλιώς δεν θα είμαι η καλή μαμά. Η τέλεια μαμά. Η καλή μαμά όμως δεν μπορεί να βάζει τον εαυτό της στην άκρη. Καλή μαμά για το παιδί, είναι η χαρούμενη μαμά, η ήρεμη μαμά, η μαμά που μπορεί να πάρει και μια ανάσα, να βγει μια βόλτα δυο ώρες.
Εγώ δεν το έκανα καθόλου αυτό. Για τέσσερα χρόνια δεν βγήκα από το σπίτι. Μπορεί να ήμουνα 100% πάνω στο παιδί μου, αλλά θα μπορούσα να έχω κάνει και κάποια πράγματα για τον εαυτό μου, για να νιώθω πιο καλά ψυχολογικά και να έχω βρει το κέντρο μου λίγο πιο νωρίς. Σαν γυναίκα, σαν άνθρωπος.
Μετά από μία γέννα διαταράσσονται τα πάντα ψυχικά, ορμονολογικά, συναισθηματικά. Και για μία κοπέλα που είναι εργαζόμενη, που δουλεύει από μικρή και είναι ανεξάρτητη, όπως ήμουν εγώ, δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα να γίνει ξαφνικά κυρία του σπιτιού. Και βλέπω ότι όταν είμαι πιο καλά εγώ, είναι πιο καλά και η κόρη μου.
Νομίζω ότι είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι δεν πρέπει και η μια μαμά να μπαίνει σε σύγκριση με άλλες μαμάδες.
Πολύ σωστά. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Το κάθε μωρό είναι διαφορετικό, η κάθε μαμά είναι διαφορετική. Κάθε οικογένεια είναι διαφορετική, έχει τα δικά της μέτρα και σταθμά. Η κάθε γενιά είναι διαφορετική. Δεν μπορούμε να ζούμε με τις ενοχές ενοχές επειδή η κάθε οικογένεια έχει μια διαφορετική αντιμετώπιση στο πώς θα μεγαλώσει ένα παιδί. Δεν μιλάμε για αδιάφορες μαμάδες, που δυστυχώς υπάρχουν και αυτές. Αλλά δεν σε κάνει καλύτερη μαμά το γεγονός ότι μπορεί να είσαι 24 ώρες τη μέρα στο σπίτι, από μια μαμά που είναι εργαζόμενη.
Σου ξαναλέω, εγώ έκατσα τέσσερα χρόνια στο σπίτι, και υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Και το λατρεύω το παιδί μου. Όμως λες «θέλω κάτι να κάνω και για ‘μένα», από άποψη δημιουργίας, όχι απαραίτητα να πάω να δουλέψω. Ό,τι κι αν είναι αυτό.
Πρόσφατα μίλησες και για αποβολή που είχες στο παρελθόν. Όταν έμαθες ότι είσαι πάλι έγκυος, φοβήθηκες μην συμβεί πάλι κάτι αντίστοιχο;
Εννοείται. Όταν συνέβη αυτό το γεγονός, εντάξει, χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας κι εγώ και ο σύζυγός μου. Είναι κάτι πολύ στενάχωρο και πολύ πληγωτικό, για ένα ζευγάρι, πόσω μάλλον για μια μαμά. Ακριβώς λόγω αυτής της εμπειρίας, αυτή τη φορά είχα ένα έξτρα άγχος, ότι κάτι μπορεί να μην πάει καλά.
Τότε τα είχατε επικοινωνήσει στην κόρη σας;
Όχι, δεν το είχαμε μοιραστεί μαζί της. Η αποβολή συνέβη περίπου στο τέλος του πρώτου τριμήνου, οπότε δεν το είχαμε μοιραστεί με το παιδί ακόμα και δεν της το είπαμε και ποτέ, γιατί θεωρήσαμε ότι θα την πληγώναμε. Ήταν και πιο μικρή τότε. Πήρα όμως τεράστια δύναμη από εκείνη.
Αφότου συνέβη αυτό, για δέκα μέρες περίπου, ήμουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Θυμάμαι ότι έκανα και έναν πολύ υψηλό πυρετό, τύπου 39,5-40, ήταν και μέσα στο καλοκαίρι… Η κόρη μου με έβλεπε σε αυτή την κατάσταση και στεναχωριόταν. Κάποια στιγμή, ήρθε, με χάιδεψε και εκεί είπα ότι, πρέπει να σηκωθώ γιατί υπάρχει ένα παιδάκι που. με χρειάζεται. Είπα στον εαυτό μου ότι δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου να μείνω διαλυμένη για πολύ καιρό.
Ο σύζυγός σου, τι ρόλο έχει παίξει σε όλα αυτά; Φαντάζομαι ότι σε στηρίζει σε όλα.
Ο Δημήτρης έχει πολύ σοβαρό και ενεργό ρόλο στον τρόπο που υπάρχω, που σκέφτομαι, που στέκομαι. Η άποψή του και η γνώμη του είναι εξαιρετικά σημαντική για μένα. Έχει μία ψυχραιμία σαν άνθρωπος, μπορεί και αποστασιοποιείται και τα βλέπει όλα στην πραγματική του διάσταση, ακόμα και σε στιγμές πανικού.
Όλοι μας έχουμε περάσει και περνάμε από διάφορες στρεσογόνες καταστάσεις. Όταν συνέβη αυτό πριν 2,5 χρόνια ήταν πολύ βαρύ και για τον ίδιο. Είχε να διαχειριστεί τη δική του στεναχώρια, είχε να διαχειριστεί και εμένα που ήμουν διαλυμένη. Για μένα ο Δημήτρης είναι ο βράχος στην οικογένειά μας, μου προκαλεί ένα αίσθημα ασφάλειας, ηρεμίας, ψυχραιμίας.
Τώρα που είσαι σε αυτή τη φάση, έχει αναλάβει κάποιες περισσότερες αρμοδιότητες σε σχέση με την κόρη σας;
Έτσι κι αλλιώς είναι ένας πολύ ενεργός μπαμπάς. Εντάξει, όπως συμβαίνει σε όλους τους άντρες, του πήρε λίγο παραπάνω χρόνο να καταλάβει ότι έχουμε παιδί, αλλά είναι πολύ δίπλα στην κόρη μας.
Τώρα η κόρη μας είναι 8 χρονών. Οπότε είναι και η ίδια πιο αυτόνομη σε κάποια βασικά πράγματα, στο πώς θα φάει, πώς θα κάνει μπάνιο, πώς θα ντυθεί. Προσπαθούμε να τη μεγαλώνουμε με μια σχετική ελευθερία και αυτονομία, να είναι ένα κορίτσι που να θέλει να προσπαθεί χωρίς να τα περιμένει όλα από τη μαμά και τον μπαμπά.
Οπότε δεν μπορώ να σου πω ότι τώρα είναι πιο ενεργός ο Δημήτρης ως μπαμπάς, γιατί ενεργός ήταν πάντα. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι προσέχει εμένα λίγο παραπάνω.
Αυτό που μου είχες πει και την προηγούμενη φορά σε σχέση με την κόρη σας, είναι ότι προσπαθείτε και οι δυο να της θέτετε ξεκάθαρα όρια.
Για μένα είναι πολύ βασικό ένα παιδί να είναι οριοθετημένο. Και να υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ και των δύο γονέων. Να ‘ναι και οι δυο γονείς στην ίδια σελίδα σχετικά με τον τρόπο που μεγαλώνουν ένα παιδί. Και να μπορεί το παιδί, ανά πάσα ώρα και στιγμή, να μιλήσει ανοιχτά στους γονείς, από το πιο απλό μέχρι το πιο σκληρό, το πιο δύσκολο, οτιδήποτε θεωρεί ότι θα τη μαλώσει ο μπαμπάς ή η μαμά.
Δυστυχώς πολλά παιδιά δεν μιλάνε στους γονείς τους
Θεωρώ ότι το παιδί θα πρέπει να μιλάει ανοιχτά στους γονείς, ακόμα και στις πιο δύσκολες φάσεις και στιγμές, ακόμα κι αν το μαλώσουν. Ακόμα κι αν έχει επιπτώσεις και τιμωρίες, που υπάρχει και αυτό στη ζωή. Κάθε πράξη έχει και ένα ανάλογο αποτέλεσμα. Αλλά σε ό,τι αφορά τα όρια, νομίζω ότι και τα παιδιά νιώθουν πιο ασφαλή όταν αυτά υπάρχουν.
Κάτι ακόμα που λέω πάντα σχετικά με τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών, είναι ότι όσο και να μιλάς στο παιδί σου, αν οι πράξεις σου δεν έχουν κάποια συνέπεια με αυτά που λές, τότε δεν καταφέρνεις τίποτα. Τα λόγια σου, θα πρέπει να έχουν μια συνέπεια με τις πράξεις σου. Σε κάθε περίπτωση η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε ένα παιδί και στους γονείς του, είναι κάτι που χτίζεται μέρα-μέρα, χρόνο με τον χρόνο.
Υπάρχουν και γονείς όμως που δε θέλουν να δουν την πραγματικότητα και να ακούσουν την αλήθεια των παιδιών τους.
Σαφώς υπάρχει κι αυτό. Λέμε πολλές φορές “το δικό μου το παιδί είναι το καλύτερο”. Όχι, δεν είναι το καλύτερο. Εγώ, αυτό λέω και στην κόρη μου: “Είσαι ένα όμορφο κορίτσι, είσαι ένα έξυπνο κορίτσι, έχεις μια καλή καρδιά. Αλλά υπάρχουνε και πολύ πιο όμορφα κορίτσια, και πολύ πιο καλές μαθήτριες… και λιγότερο όμορφα και λιγότερο καλές μαθήτριες. Θα προσπαθείς για το καλύτερο”. Ας σταματήσουμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με το σκεπτικό “εσύ είσαι και άλλη καμία, εσύ είσαι ο κούκλος”. Όχι! Είναι ωραίο να τονώνουμε την αυτοπεποίθηση του παιδιού, αλλά δεν μπορούμε να το μεγαλώνουμε μαθαίνοντάς του ότι “εσύ είσαι, και όλοι οι άλλοι είναι τίποτα”.
Έχεις σκεφτεί ποτέ να φύγεις από την Αθήνα και να πας σε μια άλλη, μικρότερη πόλη, για μια «καλύτερη ποιότητα ζωής»;
Με τον Δημήτρη είμαστε και οι δυο από τη Θεσσαλονίκη, θα μπορούσαμε να έχουμε γυρίσει εκεί εδώ και χρόνια. Μένουμε στην Αθήνα από επιλογή, όχι μόνο λόγω επαγγελματικών προοπτικών. Μας αρέσει η Αθήνα, την αγαπάμε, και η αλήθεια είναι ότι μας έχει αγκαλιάσει, θα ήταν αχαριστία από πλευράς μου τουλάχιστον να πω ότι δεν την αγαπώ αυτή την πόλη.
Για να πάρω μια τόσο δύσκολη απόφαση και να πω ότι φεύγω από εδώ, θα έπρεπε να είναι όλα πολύ καλά δρομολογημένα και στημένα στο μυαλό μου. Επίσης δεν ξέρω αν πλέον στην επαρχία η ποιότητα ζωής είναι καλύτερη. Τόσα συμβαίνουν κι εκεί, τόσα ακούμε καθημερινά.
Ειδικά το τελευταίο διάστημα ακούμε πάρα πολλά.
Ακριβώς. Στην Αθήνα, σίγουρα, επειδή είναι πολύ πιο μεγάλη η πόλη, ίσως είναι πιο πολλοί οι κίνδυνοι. Δε σημαίνει ότι στην επαρχία όμως δεν υπάρχουν. Παλιά ίσως ήταν λίγο πιο αγνά τα πράγματα. Πλέον όμως έχουν αλλάξει τα πράγματα.
Έχουμε δει να γίνονται αίσχη και στην επαρχία. Δεν σου εγγυάται κανένας ότι θα πας στην επαρχία και τα παιδιά σου θα μεγαλώσουνε πιο καλά.
Βλέποντας όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά, με πρωταγωνιστές πολλές φορές ανήλικους, και δεδομένου ότι είσαι μαμά που περιμένει το δεύτερο παιδί της, σε τρομάζει η κοινωνία στην οποία θα μεγαλώσουν οι κόρες σου;
Ανεξαρτήτου εγκυμοσύνης, σαν μία νέα γυναίκα που είμαι εργαζόμενη και μαμά, που έχω μεγαλώσει, σε μία «παραδοσιακή» οικογένεια σκέφτομαι ότι δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα.
Αναρωτιέμαι καμιά φορά τι γονείς μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά που κάνουν όλα αυτά τα πράγματα. Γιατί μας κάνουν εντύπωση όμως όλα αυτά τα απίστευτα πράγματα που συμβαίνουνε στα σχολεία, στα γυμνάσια, στα δημοτικά, στα νηπιαγωγεία, όταν βλέπουμε στα social media –στο Instagram, στο TikTok, στο YouTube– ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία, να μπαίνουν από κάτω και να βρίζουνε με τα χειρότερα λόγια, ή να εύχονται τον καρκίνο;
Είδαμε πρόσφατα να ανακοινώνεται και η απαγόρευση των social media σε νέους κάτω των 15. Πώς τη βρήκες αυτή την απόφαση;
Συμφωνώ με το ότι δεν θα έπρεπε τα παιδιά να έχουν social media από πολύ μικρά. Προσωπικά στην κόρη μου, π[ου ακόμα είναι πολύ μικρή, έχω εξηγήσει ότι κάποιες φορές είμαι με το κινητό γιατί κάνω μια δουλειά που χρειάζεται να κάνω και αυτό. Και φωτογραφίες της που έχω ανεβάσει, το πρόσωπό της είναι πάντα καλυμμένο. Με έχει ρωτήσει γιατί την κρύβω, και της έχω εξηγήσει ότι δε θέλω να την βλέπει ο ξένος κόσμος, ότι είναι μικρή και ότι όταν μεγαλώσει θα επιλέξει μόνη της τι θα κάνει. Βλέπω όμως αρκετά παιδιά στην ηλικία της που έχουν TikTok.
Σου έχει ζητήσει ποτέ να κάνει;
Όχι, δεν μου έχει ζητήσει. Προσπαθώ κι εγώ και ο μπαμπάς της να τη μεγαλώνουμε με βάση την ηλικία της. Δεν θέλουμε ούτε να είναι ξενέρωτη, ούτε να είναι έξω απ’ αυτό που συμβαίνει, αλλά αν αυτό που συμβαίνει είναι έξω απ’ τη λογική, δεν θέλουμε να συμμετάσχει. Τουλάχιστον όσο έχουμε εμείς λόγο ακόμα, θέλουμε να ακολουθεί την ηλικία της. Σε ό,τι έχει να κάνει όμως με την απαγόρευση των social media προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχει κάποιος άλλος λόγος. Δεν πιστεύω ότι ο πραγματικός στόχος είναι να προστατευτούν τα παιδιά. Αν τους ένοιαζε να προστατέψουν πραγματικά τα παιδιά, θα ‘χαν κάνει κι άλλα πράγματα.
Τα σχέδιά σου για το καλοκαίρι ποια είναι;
Πρώτα απ’ όλα να πάνε όλα κατ’ ευχήν, να έρθει η μικρή μας στην ώρα της. Μετά, να ξεκουραστούμε οικογενειακώς, να απολαύσουμε αυτές τις πρώτες στιγμές…Από τον Χειμώνα και μετά βλέπουμε.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ