Βίκυ Σταμάτη: «Δεν είχα την πολυτέλεια να καταρρεύσω» – Η εξομολόγηση για τον γιο της και τον εγκλεισμό στο ψυχιατρείο

Η Βίκυ Σταμάτη παραχώρησε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της στο ένθετο «Secret» των Παραπολιτικών και τη δημοσιογράφο Σάσα Σταμάτη, μιλώντας για τις δύσκολες στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή της, τη σχέση της με τον αείμνηστο Άκη Τσοχατζόπουλο, αλλά και τον γιο τους, που παραμένει η απόλυτη προτεραιότητά της.

Έχοντας βρεθεί για χρόνια στο επίκεντρο της δημοσιότητας, η Βίκυ Σταμάτη ανατρέχει στις προσωπικές της δοκιμασίες, στον αποχωρισμό από το παιδί της και στις περιόδους που χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλες της τις δυνάμεις για να σταθεί ξανά στα πόδια της. Παράλληλα, αναφέρεται στην αγάπη που τη συνέδεε με τον πρώην υπουργό, στις απώλειες που τη σημάδεψαν και στη δική της προσπάθεια να αφήσει πίσω το παρελθόν και να προχωρήσει στη ζωή της.

Τι σας κράτησε όρθια;

Το παιδί μου. Δεν είχα την πολυτέλεια να καταρρεύσω.

Γιατί αποφασίσατε να μιλήσετε τώρα;

Γιατί η σιωπή κάποτε σε προστατεύει. Ύστερα αρχίζει να σε εξαφανίζει.

Τι δεν έχει καταλάβει ο κόσμος για εσάς;

Με είδαν μέσα από το όνομα του άντρα μου. Ξέχασαν ότι ήμουν κι εγώ ένας άνθρωπος που πλήρωσε το τίμημα.

Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή σας;

Όταν κατάλαβα ότι η έξοδος από τη φυλακή δεν σήμαινε πως είχα ξανακερδίσει τη ζωή μου.

Πώς βιώσατε τον εγκλεισμό σας στο ψυχιατρείο και τι θα θέλατε να γνωρίζει ο κόσμος για όσα περάσατε εκεί;

Ο εγκλεισμός μου στο ψυχιατρείο δεν είχε σχέση με ιατρική φροντίδα. Εξυπηρετούσε συγκεκριμένους σκοπούς, τους οποίους ο Άκης Τσοχατζόπουλος είχε καταγράψει, μαζί με τα πρόσωπα και τις κινήσεις που συνδέονταν με αυτούς. Η ανθεκτικότητά μου οφειλόταν στην αγάπη μου για το παιδί μου και στην ανάγκη να μείνω όρθια για εκείνο. Δεν σιωπούσα επειδή δεν είχα τι να πω. Σιωπούσα γιατί φοβόμουν τις συνέπειες αν μιλούσα – κυρίως μήπως η αλήθεια επιβάρυνε ακόμα περισσότερο το παιδί μου και τον αποχωρισμό μας. Αυτός ο φόβος με κρατούσε σιωπηλή. Η αγάπη μου, όμως, με βοηθούσε να αντέχω.

Πώς ξαναρχίζει κανείς;

Δεν ξεκίνησα από την αρχή. Ξεκίνησα από τα συντρίμμια.

Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, τι θα αλλάζατε;

Θα ζητούσα πίσω τα χρόνια που χάθηκαν, τις στιγμές που δεν έζησα με το παιδί μου, τις αγκαλιές που δεν πρόλαβα, τις λέξεις που έμειναν φυλακισμένες στα χείλη. Θα ήθελα να ξανακούσω την παιδική φωνή του, να ξαναδώ το βλέμμα του, να γεμίσω τα κενά που άφησε η απουσία του. Την αγάπη μου δεν θα την άλλαζα ούτε για μία στιγμή. Ήταν το τελευταίο καταφύγιό μου, η δύναμή μου όταν όλα μου είχαν αφαιρεθεί. Όταν γύρω μου έσβηναν τα πάντα, η αγάπη εκείνη έμενε αναμμένη.