Η καθημερινή «επανεκκίνηση» της οικογένειας χρειάζεται μόνο 10 λεπτά!

Υπάρχουν μέρες που έχεις όρεξη για κατασκευές, πάρκα, δημιουργικές ιδέες και ωραία οικογενειακά πλάνα. Και υπάρχουν κι εκείνες οι άλλες, που το σπίτι μοιάζει πεδίο μάχης, τα παπούτσια δεν βρίσκουν ποτέ το ζευγάρι τους και η υπομονή σου τελειώνει πριν τελειώσει ο καφές. Εκεί ακριβώς μπαίνει αυτή η μικρή, σχεδόν ταπεινή, αλλά απίστευτα αποτελεσματική ιδέα. Δέκα λεπτά στο πάτωμα, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς στόχο, χωρίς να προσπαθείς να γίνεις κάτι περισσότερο απ’ αυτό που ήδη είσαι. Ένας γονιός που είναι εκεί. Όχι για να μάθει, να διορθώσει ή να οργανώσει, αλλά για να μοιραστεί. Αυτό το μικρό διάλειμμα από τον ρυθμό της ημέρας δεν είναι χάρη στο παιδί. Είναι επανεκκίνηση για όλη την οικογένεια.

Γιατί το παιχνίδι σε μικρές δόσεις λειτουργεί

Το παιδί δεν χρειάζεται ατελείωτο χρόνο για να νιώσει ασφάλεια. Χρειάζεται προβλεψιμότητα και ποιότητα. Όταν κάθε μέρα, περίπου την ίδια ώρα, ξέρει ότι έχει δέκα λεπτά που σου ανήκει ολοκληρωτικά, το νευρικό του σύστημα χαλαρώνει. Νιώθει ότι το βλέπεις, ότι το απολαμβάνεις και ότι δεν χρειάζεται να διεκδικήσει την προσοχή σου με φωνές ή ένταση. Παράλληλα, εσύ αποκτάς ένα καθαρό παράθυρο στον εσωτερικό του κόσμο. Το παιχνίδι δείχνει τι το απασχολεί, τι το αγχώνει, τι προσπαθεί να καταλάβει. Και όσο πιο συχνά το παρατηρείς χωρίς να παρεμβαίνεις, τόσο πιο εύκολα καταλαβαίνεις και τις αντιδράσεις του μέσα στην ημέρα.

Τι αλλάζει πραγματικά μέσα σε 10 λεπτά

Αυτό το σύντομο παιχνίδι δεν είναι απλώς χαλάρωση. Ρυθμίζει το σώμα και το συναίσθημα. Οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις, η ήρεμη φωνή, ο κοινός ρυθμός βοηθούν το παιδί να κατεβάσει ταχύτητα. Μέσα από το παιχνίδι εξασκεί τη γλώσσα, τη σειρά, τη διαπραγμάτευση, χωρίς καμία πίεση. Ταυτόχρονα, εσύ γεμίζεις το δοχείο σύνδεσης πριν από τις δύσκολες μεταβάσεις της ημέρας. Το απόγευμα, το βράδυ, ο ύπνος γίνονται πιο ήρεμα όταν έχει προηγηθεί επαφή. Και μέσα από τα μικρά λάθη του παιχνιδιού, τις πτώσεις, τις ανατροπές, το παιδί μαθαίνει ανθεκτικότητα. Βλέπει ότι τα πράγματα χαλάνε και ξαναφτιάχνονται, χωρίς δράμα.

Πώς στήνεις το παιχνίδι χωρίς να σε κουράζει

Κάθεσαι στο πάτωμα ή όπου σε βολεύει και δηλώνεις απλά ότι είσαι διαθέσιμη. Ακολουθείς το παιδί, ακόμα κι αν το παιχνίδι σου φαίνεται μονότονο ή ακατανόητο. Δεν καθοδηγείς, δεν κάνεις ερωτήσεις εξετάσεων, δεν προσπαθείς να το πας κάπου. Περιγράφεις ήσυχα τι βλέπεις και συμμετέχεις όσο χρειάζεται. Αν εμφανιστεί θυμός ή απογοήτευση, το αναγνωρίζεις χωρίς να το εξαφανίσεις. Στο τέλος, κλείνεις με μια σταθερή φράση που σηματοδοτεί μετάβαση. Αυτό το σταθερό άνοιγμα και κλείσιμο δημιουργεί ασφάλεια και κάνει το παιδί να εμπιστεύεται τη διαδικασία.

Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τη ζωή σου για να χωρέσει αυτή η συνήθεια. Τη δένεις με κάτι που ήδη υπάρχει, μετά το σχολείο, πριν το φαγητό, πριν τον ύπνο. Αν μια μέρα δεν τα καταφέρεις, δεν ακυρώνεται τίποτα. Την επόμενη συνεχίζεις. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι, μέσα στον χαμό της καθημερινότητας, υπάρχει ένας σταθερός χώρος όπου το παιδί νιώθει επιλεγμένο, όχι βολεμένο. Κι αυτό, όσο μικρό κι αν ακούγεται, αλλάζει το κλίμα ενός σπιτιού πολύ περισσότερο απ’ ό,τι οποιοδήποτε τέλειο πρόγραμμα.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock