Το παιδί σου ξεκίνησε κολύμβηση, μουσική ή ποδόσφαιρο με ενθουσιασμό και, λίγες εβδομάδες αργότερα, ανακοινώνει ότι θέλει να τα παρατήσει. Πριν φορέσεις τη στολή του προπονητή ζωής και αρχίσεις το κήρυγμα περί επιμονής, κάνε μια παύση. Η επιθυμία να σταματήσει μια δραστηριότητα δεν σημαίνει απαραίτητα τεμπελιά ή έλλειψη χαρακτήρα. Μπορεί να κρύβει κούραση, άγχος, απογοήτευση ή την απλή διαπίστωση ότι αυτή η επιλογή δεν του ταιριάζει. Στόχος σου δεν είναι να το πείσεις να συνεχίσει με κάθε κόστος, αλλά να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει. Τέσσερις ουσιαστικές ερωτήσεις μπορούν να μετατρέψουν μια φορτισμένη συζήτηση σε ευκαιρία αυτογνωσίας.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τι ακριβώς σε κάνει να θέλεις να σταματήσεις;
Απόφυγε το γενικό «γιατί;», γιατί συχνά ακούγεται σαν ανάκριση και γεννά την απάντηση «έτσι». Ζήτησε να σου περιγράψει τη δύσκολη στιγμή. Βαριέται πριν φύγει από το σπίτι; Αγχώνεται όταν συγκρίνεται με τα άλλα παιδιά; Δεν νιώθει άνετα με τον εκπαιδευτή; Μετά ρώτησέ το, «αν ξεκουραζόσουν περισσότερο, θα ήθελες να ξαναπάς;». Αυτή είναι η δεύτερη κρίσιμη ερώτηση, επειδή ξεχωρίζει τη σωματική εξάντληση από τη βαθύτερη άρνηση. Αν η διάθεσή του αλλάζει μετά από ύπνο ή ένα πιο χαλαρό πρόγραμμα, πιθανότατα χρειάζεται ανάσα. Αν η δυσφορία παραμένει σταθερή, αξίζει να κοιτάξεις πέρα από την κούραση.
Υπάρχει κάτι που θα έκανε τη δραστηριότητα καλύτερη;
Η τρίτη ερώτηση αποκαλύπτει αν το πρόβλημα βρίσκεται στη δραστηριότητα ή στις συνθήκες γύρω της. Ίσως του αρέσει ο χορός, αλλά όχι το συγκεκριμένο τμήμα. Ίσως αγαπά το μπάσκετ, αλλά φοβάται τα σχόλια ενός συμπαίκτη. Μη βιαστείς να προσφέρεις δέκα λύσεις πριν ολοκληρώσει τη σκέψη του, όσο κι αν ο εσωτερικός σου μάνατζερ έχει ήδη ανοίξει υπολογιστικό φύλλο. Άκουσε τι ζητά, μικρότερο ρυθμό, διαφορετικό δάσκαλο, παρέα ή λίγο χρόνο προσαρμογής. Έτσι του μαθαίνεις ότι πριν εγκαταλείψει κάτι, μπορεί να εξετάσει αν μια συγκεκριμένη αλλαγή θα το κάνει λειτουργικό και ευχάριστο.
Αν δεν φοβόσουν ότι θα απογοητεύσεις κάποιον, τι θα επέλεγες;
Η τέταρτη ερώτηση πηγαίνει πιο βαθιά, επειδή πολλά παιδιά συνεχίζουν όχι από επιθυμία, αλλά για να μη στενοχωρήσουν εσένα, τον προπονητή ή την παρέα τους. Πρόσεξε την πρώτη αυθόρμητη αντίδρασή του. Αν ανακουφιστεί μόλις ακούσει ότι επιτρέπεται να σταματήσει, η άρνηση πιθανόν είναι ουσιαστική. Αν διστάσει και αρχίσει να μιλά για φόβο αποτυχίας, ίσως δεν θέλει να εγκαταλείψει τη δραστηριότητα, αλλά να αποφύγει το συναίσθημα ότι δεν είναι αρκετά καλό. Εκεί χρειάζεται ενθάρρυνση, ρεαλιστικές προσδοκίες και υπενθύμιση ότι η αρχή κάθε δεξιότητας είναι συνήθως αδέξια, καθόλου εντυπωσιακή και απολύτως φυσιολογική.
Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στην πίεση και στην άμεση παραίτηση. Μπορείς να συμφωνήσεις σε μια σύντομη δοκιμαστική περίοδο, με σαφή ημερομηνία επανεκτίμησης και συγκεκριμένες αλλαγές. Έτσι το παιδί σου δεν αποφασίζει πάνω στην ένταση μιας κακής ημέρας, αλλά ούτε νιώθει παγιδευμένο σε μια δραστηριότητα που το βαραίνει. Αν τελικά σταματήσει, βοήθησέ το να κλείσει τον κύκλο υπεύθυνα, να ενημερώσει τον εκπαιδευτή και να αναγνωρίσει όσα έμαθε. Η επιμονή είναι πολύτιμη, όμως εξίσου σημαντική είναι η ικανότητα να καταλαβαίνει πότε κάτι απαιτεί προσπάθεια και πότε απλώς δεν του ταιριάζει. Αυτή η διάκριση θα του χρησιμεύσει πολύ πέρα από ένα μάθημα ή ένα γήπεδο.
Οι 4 ερωτήσεις που αξίζει να του κάνεις
- Τι ακριβώς σε κάνει να θέλεις να σταματήσεις;
- Αν ξεκουραζόσουν περισσότερο, θα ήθελες να ξαναπάς;
- Υπάρχει κάτι που θα έκανε τη δραστηριότητα καλύτερη;
- Αν δεν φοβόσουν ότι θα απογοητεύσεις κάποιον, τι θα επέλεγες;
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ