Η Δήμητρα Γιαννακούλη είναι από τις γυναίκες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να σου εξηγήσουν τι σημαίνει «δύναμη». Αρκεί να τη δεις στη θέση της. Κάτω από τα δοκάρια. Εκεί όπου κάθε απόφαση κρατάει δευτερόλεπτα, κάθε λάθος «γράφει», κάθε απόκρουση θέλει σώμα, μυαλό, ένστικτο και ψυχραιμία.
Γεννημένη στις 8 Μαΐου 1998, η Δήμητρα είναι τερματοφύλακας της ΑΕΚ και μέλος της Εθνικής Ομάδας Γυναικών Ποδοσφαίρου. Η πορεία της στο γυναικείο ποδόσφαιρο ξεκίνησε από τον Φείδωνα Άργους και πέρασε από ομάδες όπως ο Ατρόμητος, η Αγία Παρασκευή, οι Άβαντες Χαλκίδας, ο Εργοτέλης και ο Παναθηναϊκός, πριν φτάσει στην ΑΕΚ. Μια διαδρομή με σταθμούς, κόπο, επιμονή και συνεχείς αποδείξεις. Όχι μόνο προς τους άλλους, αλλά κυρίως προς τον ίδιο της τον εαυτό.
Σήμερα, μέσα από τη νέα καμπάνια του Dove, #WomenInSports, η ιστορία της αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Γιατί το Dove, στο πλαίσιο της διαρκούς δέσμευσής του για την ενίσχυση της αυτοπεποίθησης των γυναικών και μέσα από το Dove Self-Esteem Project, ενώνει τις δυνάμεις του με την Εθνική Ομάδα Ποδοσφαίρου Γυναικών, με στόχο να κρατήσει τα κορίτσια στον αθλητισμό. Σε μια εποχή που πολλά κορίτσια εγκαταλείπουν τα αθλήματα επειδή δεν νιώθουν άνετα με το σώμα ή την εμφάνισή τους, η φωνή μιας αθλήτριας όπως η Δήμητρα γίνεται κάτι πολύ περισσότερο από αθλητική μαρτυρία. Γίνεται μήνυμα.
«Ήταν όλα τα αγόρια και… η Δήμητρα»
Πριν όμως από τις μεγάλες ομάδες, τις μεταγραφές, τις προπονήσεις και τη φανέλα της Εθνικής, υπήρχε ένα κορίτσι που απλώς ήθελε… να παίζει μπάλα! «Με θυμάμαι στο Δημοτικό με τα αγόρια του σχολείου να παίζω στο διάλειμμα συνέχεια μπάλα», μου εκμυστηρεύτηκε η Δήμητρα στο πλαίσιο της μεγάλης συνέντευξης που παραχώρησε στο TLIFE.
Είναι μια εικόνα απλή, γλυκιά, παιδική, που μέσα της κρύβει την αρχή μιας μακράς πορείας. Την αρχή μιας ιστορίας. Ένα κορίτσι ανάμεσα στα αγόρια, στο διάλειμμα, χωρίς να σκέφτεται αν αυτό που κάνει «ταιριάζει» ή όχι. Παίζει γιατί το αγαπά. Παίζει γιατί εκείνη την ώρα είναι ο εαυτός της.
Όπως θυμάται και η μητέρα της, το ποδόσφαιρο ήταν πάντα εκεί. «Έπαιζε ποδόσφαιρο από το σχολείο πάρα πολλά χρόνια. Όλοι οι συμμαθητές ερχόντουσαν στο μπαλκόνι και έλεγαν: “Δήμητρα, Δήμητρα”. Έβγαινα και έλεγα “τι θέλετε;” και μου έλεγαν “τη Δήμητρα, να πάμε να παίξουμε ποδόσφαιρο”». Και μετά, η φράση που τα λέει όλα: «Ήτανε όλα τα αγόρια συν η Δήμητρα».
Όταν το παιχνίδι έγινε όνειρο!
Η ίδια ξεκίνησε οργανωμένα γύρω στα 14 της, το 2012, όπως λέει, «ως παιχνίδι με την παρέα μου, με τα αγόρια του σχολείου». Δεν ήξερε τότε πού θα την οδηγήσει όλο αυτό. Δεν μπορούσε να προβλέψει ότι κάποια στιγμή θα έφτανε στο επίπεδο της Εθνικής και της ΑΕΚ. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι το ποδόσφαιρο την είχε κερδίσει.
«Δεν πίστευα ότι θα εξελιχθώ, ότι θα μου αρέσει τόσο πολύ, μέχρι που με κέρδισε το ποδόσφαιρο. Ξεκίνησα και στην πορεία κατάλαβα ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο για μένα», εξομολογείται.
Αυτή η φράση κρύβει κάτι πολύ πιο βαθύ από μια αθλητική επιλογή. Κρύβει εκείνη τη στιγμή που ένα παιδί καταλαβαίνει ότι βρήκε τον χώρο του. Όχι επειδή κάποιος του είπε ότι του ανήκει, αλλά επειδή μέσα του το νιώθει.
Οι άνθρωποι που της είπαν «συνέχισε»
Η πορεία, βέβαια, δεν ήταν ποτέ αυτονόητη. Γιατί το να είσαι κορίτσι σε έναν χώρο που για χρόνια θεωρούνταν «αντρικός» σημαίνει ότι συχνά πρέπει να παλέψεις και με πράγματα που δεν έχουν σχέση με την μπάλα. Με βλέμματα. Με στερεότυπα. Με φόβους. Με ατάκες, όπως «είναι κοπέλα και θα χτυπήσει».
Η Δήμητρα μιλά ανοιχτά και για τους γονείς της, που ήταν πάντα δίπλα της. «Με στήριζαν γιατί έβλεπαν ότι δούλευα πολύ, μου άρεσε. Οπότε όλη μου η οικογένεια και οι φίλοι μου αντίστοιχα με κατανοούσαν πάντα και με στήριζαν».
Και αυτό είναι ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία στην ιστορία κάθε κοριτσιού που αγαπά τον αθλητισμό. Η στήριξη δεν είναι απλώς πρακτική βοήθεια. Είναι η φράση που ακούς όταν όλα γύρω σου σε κάνουν να αμφιβάλλεις. Είναι το βλέμμα που σου λέει «συνέχισε». Είναι η ασφάλεια ότι δεν χρειάζεται να εγκαταλείψεις κάτι που αγαπάς επειδή οι άλλοι δεν το έχουν συνηθίσει ακόμη.
Το σώμα μου δεν είναι εικόνα. Είναι δύναμη.
Η συζήτηση, όμως, δεν μένει μόνο στο ποδόσφαιρο. Πηγαίνει εκεί όπου πολλές φορές κρύβεται η πιο δύσκολη μάχη: στο σώμα. Στο σώμα που αλλάζει, που δυναμώνει, που συγκρίνεται, που κρίνεται, που μπορεί να γίνει πηγή υπερηφάνειας αλλά και ανασφάλειας.
Η Δήμητρα μιλά με ειλικρίνεια για τη στιγμή που ένιωσε διαφορετική. «Ένιωθα λίγο πιο ιδιαίτερα, γιατί δεν ήταν το τυπικό γυναικείο σώμα. Ήταν λίγο πιο “αντρικό”, μεγαλύτερες πλάτες, λίγο πιο ψηλή, οπότε εκεί κάπου ένιωσα διαφορετική».
Αυτή η παραδοχή έχει δύναμη γιατί δεν είναι φτιασιδωμένη. Είναι αληθινή. Και μιλάει σε κάθε κορίτσι που κάποια στιγμή ένιωσε πως το σώμα του δεν μοιάζει με αυτό που «πρέπει». Που κοίταξε τα πόδια του, τους ώμους του, το ύψος του, τη δύναμή του και αναρωτήθηκε αν χωράει σε μια εικόνα θηλυκότητας που άλλοι είχαν αποφασίσει για εκείνο.
Κάπου εκεί, όμως, έρχεται και η μεγάλη μετατόπιση. «Όταν κατάλαβα ότι το σώμα μου είναι το εργαλείο μου και δεν έχει σχέση πώς φαίνεται, αλλά τι μπορεί να κάνει στο γήπεδο, ηρέμησα λίγο περισσότερο με τον εαυτό μου».
Αυτή είναι ίσως η πιο ουσιαστική φράση της συνέντευξης. Γιατί συνοψίζει όλο το νόημα του body confidence. Το σώμα δεν είναι εικόνα. Είναι εργαλείο. Είναι δύναμη. Είναι ο τρόπος με τον οποίο διεκδικείς χώρο, αποκρούεις, πέφτεις, σηκώνεσαι, προστατεύεις, επιστρέφεις.
Η Δήμητρα περιγράφει και κάτι που πολλές γυναίκες, αθλήτριες ή μη, έχουν νιώσει: «Σπαταλούσα πολύ χρόνο στο κομμάτι του πώς δείχνω και όχι στο τι μπορώ να κάνω». Και συνεχίζει: «Όταν εστίασα στο ότι μπορώ να κάνω αυτό το πράγμα που αγαπάω, όπως είμαι, ακριβώς όπως είμαι, τότε ξεπέρασα και εγώ κάποια κομμάτια του εαυτού μου».
Εδώ βρίσκεται η καρδιά της πρωτοβουλίας του Dove. Να βοηθήσει τα κορίτσια να μη βλέπουν το σώμα τους σαν εμπόδιο, αλλά σαν σύμμαχο. Να μη μετρούν την αξία τους στον καθρέφτη, αλλά σε όλα όσα μπορούν να ζήσουν, να διεκδικήσουν και να καταφέρουν μέσα από αυτό.
Η ίδια το λέει με έναν τρόπο απλό και βαθιά ουσιαστικό: «Ο καθρέφτης μερικές φορές μπορεί να μας κάνει να αμφισβητήσουμε τον εαυτό μας και το σώμα μας, αλλά δεν χρειάζεται. Πρέπει να μιλάμε όμορφα στον εαυτό μας γιατί είναι ο σύμμαχός μας».
Και λίγο μετά, έρχεται η φράση που θα μπορούσε να σταθεί μόνη της ως μήνυμα προς κάθε κορίτσι στην εφηβεία: «Η αξία μας δεν μετριέται από το πώς δείχνουμε, αλλά από το τι μπορούμε να κάνουμε».
Η στιγμή που όλα έμοιαζαν να χάνονται
Και αν υπάρχει ένα σημείο όπου αυτή η αλήθεια δοκιμάζεται σκληρά, είναι ο τραυματισμός. Η Δήμητρα θυμάται έναν τραυματισμό σε πολύ μικρή ηλικία, ακριβώς ένα βράδυ πριν από την κλήση της στην Εθνική στις Κορασίδες. Σε μια προπόνηση, ο προπονητής της είπε να κάνει άλλη μία απόκρουση. Και εκεί, σε αυτή τη μία στιγμή, ράγισε την κλείδα της.
«Αυτό με άφησε εκτός. Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή ότι χάθηκαν όλα ξαφνικά. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα», λέει. Είναι από αυτές τις φράσεις που καταλαβαίνεις πόσο βαθιά μπορεί να πονέσει ένας τραυματισμός. Όχι μόνο στο σώμα, αλλά και μέσα σου. Γιατί όταν έχεις δώσει χρόνο, κόπο, ψυχή, όταν έχεις αρχίσει να βλέπεις μπροστά σου ένα όνειρο, η στιγμή που σταματάς ξαφνικά μοιάζει σαν να σου παίρνει κάποιος τον έλεγχο.
Όμως η Δήμητρα έμαθε από νωρίς ότι το σώμα χρειάζεται φροντίδα, υπομονή και σεβασμό. «Το σώμα πρέπει να το βοηθήσεις και εσύ για να σε βοηθήσει», λέει. «Πρέπει να τρέφεσαι σωστά, να κάνεις σωστή αποκατάσταση, να προσέχεις το σώμα σου, να είσαι συγκεντρωμένη στον στόχο σου». Γιατί όταν βοηθάς το σώμα σου, εκείνο θα βρει τον τρόπο να επανέλθει.
Αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα μαθήματα που μπορεί να δώσει μια αθλήτρια σε ένα νέο κορίτσι: το σώμα δεν είναι κάτι που υπάρχει για να το τιμωρείς, να το κρίνεις ή να το συγκρίνεις. Είναι κάτι που χρειάζεται να το ακούς, να το φροντίζεις, να το σέβεσαι. Είναι ο σύμμαχός σου. Είναι αυτό που σε κρατά μέσα στο παιχνίδι.
«Θα περάσει. Θα τα καταφέρω. Θα συνεχίσω πιο δυνατή»
Και η επιστροφή μετά από έναν τραυματισμό δεν είναι ποτέ μόνο σωματική. Είναι και ψυχολογική. «Μεγάλο ψυχολογικό κομμάτι ο τραυματισμός», λέει η Δήμητρα. «Πρέπει να γίνεις πολύ ανθεκτική και να πεις ότι θα περάσει, θα τα καταφέρω και θα συνεχίσω πιο δυνατή». Αυτή η φράση συνοψίζει ίσως όλη τη φιλοσοφία της. Θα περάσει. Θα τα καταφέρω. Θα συνεχίσω πιο δυνατή.
Και κάπως έτσι, η έννοια της ομορφιάς αλλάζει. Δεν είναι η εικόνα που στέκεται ακίνητη. Είναι η κίνηση. Είναι ο ιδρώτας. Είναι η απόκρουση. Είναι η προσπάθεια. Είναι το σώμα που πέφτει στο χορτάρι και σηκώνεται ξανά. Είναι το κορίτσι που επιλέγει να επιστρέψει στην προπόνηση, ακόμα κι όταν κάποια στιγμή αμφέβαλε.
Να μη σου πάρει ποτέ η ανασφάλεια αυτό που αγαπάς
Σήμερα, η Δήμητρα Γιαννακούλη δεν είναι απλώς μια τερματοφύλακας της ΑΕΚ και της Εθνικής. Είναι μια γυναίκα που κουβαλά μέσα της εκείνο το κορίτσι του Δημοτικού που έπαιζε στο διάλειμμα με τα αγόρια. Είναι μια αθλήτρια που ξέρει τι σημαίνει να αγαπάς κάτι αρκετά ώστε να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν πονάς. Είναι μια παρουσία που μπορεί να εμπνεύσει τα κορίτσια που σκέφτονται να σταματήσουν, επειδή κάποια στιγμή ένιωσαν ότι δεν χωρούν, ότι δεν ανήκουν, ότι το σώμα τους δεν είναι «όπως πρέπει».
Αυτό ακριβώς θέλει να φωτίσει και η καμπάνια του Dove #WomenInSports: ότι η χαμηλή αυτοπεποίθηση δεν πρέπει να γίνει ο λόγος που ένα κορίτσι θα εγκαταλείψει το άθλημά του. Ότι κάθε γήπεδο μπορεί να γίνει χώρος ενδυνάμωσης. Ότι κάθε σώμα που τρέχει, ιδρώνει, προσπαθεί και συνεχίζει, αξίζει σεβασμό.
Αν έπρεπε να μείνει μία μόνο αλήθεια από την ιστορία της Δήμητρας, θα ήταν αυτή: το σώμα σου δεν είναι εικόνα. Είναι δύναμη. Και η θέση σου είναι στο παιχνίδι.
Η ιστορία της Δήμητρας μάς θυμίζει πως η δύναμη δεν είναι να μη φοβηθείς ποτέ. Είναι να μη φύγεις από αυτό που αγαπάς επειδή φοβήθηκες. Είναι να δεχτείς ότι θα πέσεις, ότι θα πονέσεις, ότι θα υπάρξουν μέρες που θα νιώσεις πως όλα χάνονται ξαφνικά. Και όμως, να επιστρέψεις.
Γιατί η ομορφιά στον αθλητισμό δεν είναι να δείχνεις τέλεια. Είναι να συνεχίζεις. Να ιδρώνεις. Να πέφτεις. Να σηκώνεσαι. Να μένεις στο παιχνίδι. Και η Δήμητρα Γιαννακούλη ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει αυτό.
Επιμέλεια: Ταϋγέτη Λάζου
Φωτογραφίες: Πέτρος Χόντος
Ακολουθήστε το tlife.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλα τα νέα.
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232164