Italian-Girl Beauty: Από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα, η ιταλική ομορφιά δεν ακολούθησε ποτέ τους κανόνες

Υπάρχει κάτι στην ιταλική ομορφιά που δύσκολα περιγράφεται με έναν μόνο όρο. Δεν είναι μόνο τα λαμπερά μαλλιά, το κόκκινο κραγιόν ή εκείνο το τέλειο eyeliner που έχουμε συνδέσει με τις θρυλικές Ιταλίδες σταρ.

Είναι περισσότερο μια στάση ζωής. Μια φυσική αυτοπεποίθηση, λίγη θεατρικότητα, αρκετός αισθησιασμός και κυρίως, η αίσθηση ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται να είναι άψογη για να είναι γοητευτική.

@giuliatordini

Από την Καλαβρία μέχρι τις Άλπεις, η ομορφιά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιταλικής κουλτούρας. Και αν σήμερα το Italian-Girl Aesthetic βρίσκεται παντού στα social media, η ιστορία του ξεκινά πολύ πριν από το TikTok, το Instagram και τα beauty trends που αλλάζουν με ταχύτητα φωτός.

Γιατί οι Ιταλίδες πειραματίζονταν με τα μαλλιά, το μακιγιάζ και τα beauty standards αιώνες πριν αποκτήσουμε εμείς serums, lip oils και heatless curls.

Η εμμονή με τα μαλλιά ξεκίνησε πολύ πριν από το Hollywood

Αν πίστευες ότι η λατρεία για τα ξανθά μαλλιά είναι δημιούργημα του Hollywood, η Αναγέννηση έχει μια πολύ διαφορετική ιστορία να αφηγηθεί.

Στη Βενετία, οι αριστοκράτισσες περνούσαν ώρες στις ταράτσες των επιβλητικών palazzi με θέα στο Μεγάλο Κανάλι, προσπαθώντας να αποκτήσουν την πολυπόθητη χρυσαφένια απόχρωση στα μαλλιά τους. Φορούσαν τη solana, ένα ιδιαίτερο καπέλο χωρίς επάνω μέρος, ώστε το πρόσωπο να παραμένει προστατευμένο και τα μαλλιά εκτεθειμένα στον ήλιο.

Και το DIY hair lightening της εποχής ήταν κάθε άλλο παρά απλό. Στα μαλλιά εφαρμόζονταν μείγματα που περιείχαν μεταξύ άλλων αλισίβα και λεμόνι και στη συνέχεια ο ήλιος αναλάμβανε τα υπόλοιπα. Όχι ακριβώς η haircare ρουτίνα που θα θέλαμε να αντιγράψουμε σήμερα, αλλά σίγουρα μια πρώιμη εκδοχή της εμμονής μας με το τέλειο ξανθό.

Τα beauty standards της Αναγέννησης δεν σταματούσαν εκεί. Η επιδερμίδα έπρεπε να είναι λευκή σαν αλάβαστρο, με τις γυναίκες να χρησιμοποιούν ακόμη και τοξικό λευκό μόλυβδο για να πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι καμπύλες θεωρούνταν όμορφες και θηλυκές, ενώ ένα πολύ ψηλό μέτωπο ήταν σημάδι κομψότητας και κοινωνικού status.

Τόσο πολύ, ώστε ορισμένες γυναίκες αφαιρούσαν τρίχες από τη γραμμή των μαλλιών τους για να κάνουν το μέτωπο να φαίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Τα trends μπορεί να αλλάζουν, αλλά η διάθεση να πειράζουμε τα φρύδια και το hairline μας μάλλον έχει πολύ βαθύτερες ρίζες απ’ όσο φανταζόμασταν.

La Dolce Vita: Η εποχή που η μεσογειακή ομορφιά έγινε iconic

Κάνουμε fast forward μερικούς αιώνες, αφήνουμε πίσω τις περούκες του Μπαρόκ και τους κορσέδες του 19ου αιώνα και φτάνουμε σε μια από τις ωραιότερες περιόδους της ιταλικής ομορφιάς.

Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Silvana Mangano. Τρία ονόματα που αρκούν για να δημιουργήσουν ολόκληρο moodboard.

Η μεταπολεμική Ιταλία λάτρεψε τη maggiorata, την πληθωρική, αισθησιακή γυναίκα με τις καμπύλες και την έντονη προσωπικότητα. Η ομορφιά δεν ήταν εύθραυστη ούτε αυστηρά στημένη. Ήταν ζεστή, θηλυκή και unapologetically μεσογειακή.

Και φυσικά υπήρχαν συγκεκριμένα beauty signatures. Μαύρο eyeliner με feline τελείωμα, κόκκινα ή nude χείλη με άψογο περίγραμμα και μαλλιά με γενναιόδωρο όγκο και ακόμη πιο γενναιόδωρη ποσότητα λακ. Headbands και κορδέλες ολοκλήρωναν συχνά τα χτενίσματα.

Ήταν η εποχή της La Dolce Vita, μιας ομορφιάς που σχεδόν μπορούσες να αισθανθείς. Μύριζε καλοκαίρι στη Μεσόγειο, θύμιζε pasta al pomodoro στο κυριακάτικο τραπέζι και είχε εκείνο το effortless sexiness που δεν έδειχνε ποτέ υπερβολικά μελετημένο.

Και ίσως γι’ αυτό εξακολουθεί να λειτουργεί ως beauty reference τόσες δεκαετίες αργότερα.

Τα ’80s είπαν «more is more»

Και μετά ήρθαν τα ’80s και μαζί τους το Μιλάνο.

Η μόδα βρέθηκε στο επίκεντρο και η Ιταλίδα It girl άλλαξε. Ήταν δυναμική, είχε καριέρα και μπορούσε –τουλάχιστον στη fashion φαντασίωση της δεκαετίας– να ισορροπεί τα πάντα και το βράδυ να περπατά σε ένα show του Armani ή του Versace.

Όσο για το beauty look; Διακριτικότητα, ποια διακριτικότητα;

Φούξια ρουζ που έφτανε μέχρι τους κροτάφους, πολύχρωμες σκιές, πυκνά φρύδια και μαλλιά με τόσο όγκο ώστε η περμανάντ να γίνει σχεδόν συνώνυμη της δεκαετίας. Ήταν η περίοδος που το «more is more» δεν αποτελούσε απλώς τάση αλλά ολόκληρη beauty φιλοσοφία.

Η εκκεντρικότητα ήταν μέρος του παιχνιδιού και το μακιγιάζ δεν προσπαθούσε να περάσει απαρατήρητο. Το ακριβώς αντίθετο.

Και μετά ήρθε η Monica Bellucci

Στα ’90s το beauty mood άλλαξε ξανά. Τα έντονα χρώματα των ’80s άρχισαν να υποχωρούν και τα supermodels έγιναν οι νέες πρωταγωνίστριες της pop κουλτούρας.

Στην ιταλική εκδοχή αυτής της εποχής, η Monica Bellucci έγινε το απόλυτο beauty icon, συνδυάζοντας τον μεσογειακό αισθησιασμό με μια κοσμοπολίτικη, σχεδόν κινηματογραφική κομψότητα.

Η χρωματική παλέτα έγινε πιο ήσυχη. Καφέ και γήινες σκιές, nude τόνοι και φυσικότερη επιδερμίδα άρχισαν να αντικαθιστούν τις εκρήξεις χρώματος της προηγούμενης δεκαετίας. Και φυσικά υπήρχε το lip liner. Σκούρο μολύβι, πιο ανοιχτό κραγιόν και έντονα σχηματισμένο περίγραμμα, ένα look που σήμερα έχει επιστρέψει τόσο δυναμικά ώστε μοιάζει σαν να μην έφυγε ποτέ.

Το «less is more» είχε αρχίσει να κάνει αισθητή την παρουσία του, χωρίς όμως η ιταλική ομορφιά να χάνει τον αισθησιασμό της.

Lip gloss, glitter και υπερβολικά λεπτά φρύδια

Με το millennium άλλαξαν όλα ξανά. Η εμπορική τηλεόραση, το MTV και οι pop stars έφεραν στην Ευρώπη μια τεράστια δόση αμερικανικής pop αισθητικής και το αποτέλεσμα ήταν μια από τις πιο χαοτικές αλλά απολαυστικές beauty περιόδους.

Hello, Y2K.

Το μαύρισμα ήταν βαθύ και ιδανικά διαρκούσε όλο τον χρόνο. Το lip gloss βρισκόταν σε κάθε νεσεσέρ και το glitter δεν είχε κανένα λόγο να περιορίζεται στα βλέφαρα – μπορούσε να βρίσκεται κυριολεκτικά παντού.

Και μετά ήταν τα φρύδια. Υπερβολικά λεπτά, σχεδόν μια γραμμή. Μια τάση που αρκετές γυναίκες της εποχής πιθανότατα θα προτιμούσαν σήμερα να μην είχαν ακολουθήσει με τόσο μεγάλο ενθουσιασμό.

Στα μαλλιά, το crimped effect συνυπήρχε με έντονες ανταύγειες και hairstyles που σήμερα έχουν επιστρέψει μέσα από το φίλτρο της Y2K νοσταλγίας.

Ήταν όλα λίγο too much. Και ίσως γι’ αυτό ήταν τόσο διασκεδαστικά.

@simonatabasco

Italian-Girl Aesthetic: Η φυσικότητα επιστρέφει

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα, όπου η ιταλική ομορφιά φαίνεται να κινείται ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Από τη μία βρίσκεται το Italian-Girl Aesthetic, που έχει γίνει ένα από τα πιο αγαπημένα beauty moods των τελευταίων χρόνων. Λαμπερή επιδερμίδα που μοιάζει σχεδόν γυμνή, ελάχιστη mascara, φυσικά φρύδια και μαλλιά που δεν δείχνουν υπερβολικά στιλιζαρισμένα.

Το Italian Bob είναι ίσως η καλύτερη έκφραση αυτής της φιλοσοφίας: κομψό αλλά χαλαρό, sexy χωρίς να προσπαθεί πολύ, με κίνηση και μια μικρή δόση ατέλειας.

Είναι ουσιαστικά το beauty equivalent του «ξύπνησα έτσι» – μόνο που όλοι γνωρίζουμε ότι πίσω από ένα πραγματικά καλό effortless look υπάρχει συνήθως αρκετή σκέψη.

Και μετά ήρθε η AI

Ακριβώς τη στιγμή που η ομορφιά δείχνει να επιστρέφει στη φυσικότητα, υπάρχει μια δεύτερη, εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: AI, φίλτρα και αλγόριθμοι.

Πρόσωπα χωρίς πόρους, απόλυτα συμμετρικά χαρακτηριστικά, τέλεια μαλλιά, τέλειο δέρμα. Η ψηφιακή αισθητική δημιουργεί σταδιακά ένα νέο, σχεδόν ομοιόμορφο beauty standard, όπου οι μικρές ιδιαιτερότητες ενός προσώπου μπορούν πολύ εύκολα να εξαφανιστούν.

Και η εμφάνιση virtual models που δεν μεγαλώνουν, δεν κουράζονται και μπορούν να είναι μονίμως «τέλεια» βάζει αναπόφευκτα στη συζήτηση και το πώς διαμορφώνεται η εικόνα της ομορφιάς για τις νεότερες γενιές.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όλο αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που το Italian-Girl Beauty πηγαίνει προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

Ίσως τελικά η ατέλεια να είναι το νέο beauty statement

Αν κοιτάξεις την ιστορία της ιταλικής ομορφιάς, υπάρχει ένα στοιχείο που επανέρχεται ξανά και ξανά. Δεν ήταν ποτέ μόνο θέμα τέλειων χαρακτηριστικών.

Από τη Sophia Loren και τη Monica Bellucci μέχρι το σημερινό Italian-Girl Aesthetic, εκείνο που γοητεύει είναι η προσωπικότητα. Η έκφραση, η κίνηση, τα μαλλιά που δεν βρίσκονται όλα ακριβώς στη θέση τους, ένα πρόσωπο που έχει χαρακτήρα.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα beauty απάντηση στην εποχή της AI: αντί να προσπαθούμε να μοιάσουμε όλες με την ίδια ψηφιακά τελειοποιημένη εκδοχή ομορφιάς, να κρατήσουμε όλα εκείνα που μας κάνουν διαφορετικές.

Μια γκρίζα τρίχα, μια χαρακτηριστική έκφραση, λίγο messy hair ή μια μικρή ασυμμετρία δεν χρειάζεται απαραίτητα να «διορθωθούν».

Γιατί αν υπάρχει κάτι που μας δίδαξε η ιταλική ομορφιά μέσα στους αιώνες, είναι ότι το τέλειο μπορεί να είναι εντυπωσιακό, αλλά το ατελές είναι συχνά πολύ πιο γοητευτικό.