Στις περισσότερες σχέσεις υπάρχει ένας άνθρωπος που κρατάει τα νήματα χωρίς καν να το καταλάβει. Εσύ θυμάσαι τις επετείους, εσύ λες πρώτη «συγγνώμη», εσύ πιάνεις τον εαυτό σου να προσπαθεί να χαλαρώσει την ένταση πριν καν δημιουργηθεί. Μοιάζει με φροντίδα, μοιάζει με αγάπη, πολλές φορές μοιάζει και με ωριμότητα. Μόνο που υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φροντίδα και στο να κουβαλάς τη σχέση στους ώμους σου. Όταν για καιρό καλύπτεις τα κενά, η ισορροπία μοιάζει φυσιολογική. Σαν να είναι αυτονόητο ότι εσύ θα διαχειρίζεσαι τα δύσκολα, τα συναισθήματα, τις παρεξηγήσεις, τις σιωπές. Μέχρι τη στιγμή που αποφασίζεις να κάνεις κάτι διαφορετικό. Όχι από θυμό, ούτε για να τιμωρήσεις κανέναν. Απλώς σταματάς να κάνεις όλη τη δουλειά μόνος σου. Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο. Η σχέση αρχίζει να δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Όταν σταματάς να κάνεις όλη τη συναισθηματική δουλειά
Υπάρχει ένας όρος στην ψυχολογία που λέγεται συναισθηματική εργασία. Είναι όλη εκείνη η αόρατη προσπάθεια που χρειάζεται για να λειτουργήσει μια σχέση. Να καταλαβαίνεις τη διάθεση του άλλου, να προβλέπεις συγκρούσεις, να μαλακώνεις τις γωνίες. Αν είσαι ο άνθρωπος που κάνει συνήθως αυτή τη δουλειά, πιθανότατα το θεωρείς απλώς κομμάτι του χαρακτήρα σου. Είσαι αυτός που φροντίζει, που ηρεμεί, που βρίσκει λύσεις. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτή η ισορροπία γίνεται μόνιμη. Όταν εσύ οργανώνεις τις συζητήσεις, ξεκινάς την επανασύνδεση μετά από καβγάδες, προσπαθείς να καταλάβεις τι συμβαίνει πριν καν μιλήσει ο άλλος. Αν κάποια στιγμή κάνεις ένα βήμα πίσω, δεν δημιουργείς πρόβλημα. Απλώς σταματάς να καλύπτεις το κενό. Και τότε φαίνεται καθαρά αν η σχέση βασίζεται σε κοινή προσπάθεια ή στη δική σου αντοχή.
Γιατί η αλλαγή σε γεμίζει άγχος
Το πιο παράξενο κομμάτι αυτής της διαδικασίας είναι ότι, όταν σταματάς να ελέγχεις τα πάντα, νιώθεις χειρότερα πριν νιώσεις καλύτερα. Το άγχος ανεβαίνει, η αβεβαιότητα μεγαλώνει, το μυαλό σου ψάχνει να βρει τρόπο να επαναφέρει την παλιά ισορροπία. Αυτό συμβαίνει γιατί για καιρό είχες μάθει ότι η ηρεμία στη σχέση εξαρτάται από εσένα. Αν υπήρχε ένταση, την μαλάκωνες. Αν υπήρχε σιωπή, την γέμιζες. Όταν σταματάς να το κάνεις, το σύστημα αλλάζει. Είναι σαν να αφήνεις το τιμόνι ενός αυτοκινήτου που οδηγούσες μόνος σου για χρόνια. Το σώμα σου αντιδρά γιατί φοβάται την απώλεια ελέγχου. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που συμβαίνει είναι πιο απλό. Δίνεις στον άλλον χώρο να συμμετέχει. Και αν δεν το κάνει, τότε μαθαίνεις κάτι που ίσως απέφευγες να δεις.
Τι αποκαλύπτεται όταν κάνεις ένα βήμα πίσω
Όταν σταματήσεις να διαχειρίζεσαι κάθε μικρή ένταση ή κάθε παρεξήγηση, η σχέση αρχίζει να δείχνει τη δομή της. Μερικές φορές ο άλλος το καταλαβαίνει και ενεργοποιείται. Ξεκινάει συζητήσεις, παίρνει πρωτοβουλίες, προσπαθεί να φροντίσει τη σύνδεση που μέχρι τώρα θεωρούσε δεδομένη. Άλλες φορές υπάρχει αμηχανία. Ο άλλος ίσως δεν είχε αντιληφθεί πόσα πράγματα έκανες στο παρασκήνιο. Και τότε ανοίγει χώρος για μια ειλικρινή κουβέντα. Υπάρχει όμως και η πιο δύσκολη εκδοχή, εκείνη όπου τίποτα δεν αλλάζει. Κανείς δεν κάνει το επόμενο βήμα. Σε αυτή την περίπτωση η αλήθεια είναι σκληρή αλλά καθαρή. Η σχέση λειτουργούσε επειδή εσύ τη συντηρούσες. Δεν είναι εύκολο να το αποδεχτείς, αλλά είναι απελευθερωτικό να το δεις.
Το να σταματήσεις να καλύπτεις τα πάντα δεν σημαίνει ότι γίνεσαι ψυχρός ή αδιάφορος. Σημαίνει ότι επιτρέπεις στη σχέση να σταθεί στα δικά της πόδια. Οι υγιείς σχέσεις δεν βασίζονται σε έναν άνθρωπο που διαχειρίζεται τα πάντα και έναν που απλώς ακολουθεί. Βασίζονται σε δύο ανθρώπους που παρατηρούν, ανταποκρίνονται και αναλαμβάνουν ευθύνη για τη σύνδεση που έχουν δημιουργήσει. Όταν κάνεις ένα βήμα πίσω, δεν δημιουργείς απόσταση, δημιουργείς χώρο. Χώρο για να φανεί αν υπάρχει αληθινή συμμετοχή, αν υπάρχει διάθεση για κοινή πορεία, αν υπάρχει σεβασμός. Και κάποιες φορές αυτός ο χώρος γίνεται το πιο ειλικρινές σημείο μιας σχέσης. Εκεί που δεν υπάρχει πια προσπάθεια να κρατηθεί η ισορροπία με το ζόρι, αλλά μόνο η αλήθεια για το πόσο θέλουν πραγματικά και οι δύο να είναι μέσα σε αυτή.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ