Γιατί μια μικρή αντίδραση του συντρόφου σου μπορεί να σε διαλύσει;

Υπάρχουν στιγμές που δεν συμβαίνει τίποτα σπουδαίο και όμως νιώθεις σαν να πέρασε φορτηγό από πάνω σου. Ένα βλέμμα που δεν απαντήθηκε, μια σιωπή στη μέση μιας κουβέντας, ένα «εντάξει» ειπωμένο λίγο πιο κοφτά. Δεν είναι καβγάς, δεν είναι δράμα, αλλά μέσα σου γίνεται σεισμός. Και μετά λες στον εαυτό σου «υπερβάλλω», ενώ ταυτόχρονα πονάς κανονικά. Αυτό το μπέρδεμα δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα ούτε υπερευαισθησία. Είναι ο τρόπος που λειτουργούν οι σχέσεις όταν κουβαλάς ιστορία, προσδοκίες και ανάγκη για σύνδεση. Δεν αντιδράς μόνο σε αυτό που έγινε, αλλά σε αυτό που σήμαινε για σένα εκείνη τη στιγμή.

Από τη συμπεριφορά στο νόημα

Δεν αντιλαμβάνεσαι ποτέ τη συμπεριφορά του άλλου ουδέτερα, ακόμη κι αν νομίζεις πως είσαι ψύχραιμος άνθρωπος. Ο εγκέφαλός σου δεν βλέπει απλώς τι έκανε ο σύντροφός σου, φτιάχνει ιστορία. Η σιωπή μπορεί να μεταφραστεί ως απόρριψη, η ένταση ως επίθεση, η αδιαφορία ως «δεν με υπολογίζει». Αυτό γίνεται αστραπιαία, χωρίς να σε ρωτήσει κανείς. Το πρόβλημα δεν είναι η πράξη, αλλά το νόημα που της δίνεις. Και αυτό το νόημα δεν γεννήθηκε τώρα. Έχει ρίζες σε παλιές εμπειρίες, σε σχέσεις όπου ένιωσες ότι δεν σε άκουσαν, δεν σε είδαν, δεν σε κράτησαν. Έτσι, μια μικρή κίνηση στο παρόν κουβαλά βάρος παρελθόντος και το σώμα σου αντιδρά σαν να κινδυνεύει κάτι πολύ σημαντικό.

Όταν ενεργοποιείται η ντροπή και ο φόβος δεσμού

Οι έντονες αντιδράσεις στις σχέσεις συχνά δεν έχουν να κάνουν με θυμό, αλλά με ντροπή και φόβο αποσύνδεσης. Όταν νιώθεις ότι ο άλλος απομακρύνεται, έστω και για λίγο, ενεργοποιείται ένας παλιός συναγερμός. Μπορεί να νιώσεις ανεπαρκής, αόρατος, ή να φοβηθείς ότι κάτι χαλάει. Από την άλλη πλευρά, ο σύντροφός σου μπορεί να αντιδρά με σιωπή ή απόσυρση όχι επειδή δεν νοιάζεται, αλλά επειδή πλημμυρίζει από πίεση ή αίσθηση αποτυχίας. Εκεί γεννιέται το κλασικό μπλέξιμο. Εσύ πλησιάζεις με ένταση για να κρατήσεις τη σύνδεση, εκείνος απομακρύνεται για να προστατευτεί. Κανείς δεν θέλει να πληγώσει, αλλά και οι δύο πατάτε ευαίσθητα κουμπιά.

Γιατί η κατανόηση αλλάζει το παιχνίδι

Όταν αρχίζεις να βλέπεις ότι αντιδράς στο νόημα και όχι στην πρόθεση, κάτι μαλακώνει. Δεν εξαφανίζεται ο πόνος, αλλά χάνει τη βεβαιότητα ότι «μου το έκανε επίτηδες». Αντί να κολλάς στο τι είπε ή τι δεν είπε ο άλλος, μπορείς να στραφείς στο τι σου ξύπνησε. Αυτό ανοίγει χώρο για πιο αληθινές κουβέντες. Να πεις ότι όταν σωπαίνει νιώθεις να χάνεσαι, όχι ότι είναι ψυχρός. Να ακούσεις ότι όταν ανεβάζεις τόνο, ο άλλος κλείνει γιατί νιώθει ανεπαρκής. Αυτές οι στιγμές δεν λύνουν τα πάντα, αλλά αλλάζουν τον τρόπο που συγκρούεστε. Από αντίπαλοι, γίνεστε δύο άνθρωποι που προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει ανάμεσά τους.

Η ουσία δεν είναι να μη σε πειράζει τίποτα ούτε να μετράς κάθε αντίδρασή σου. Είναι να συνειδητοποιείς πότε η ένταση δεν αφορά μόνο το τώρα. Όταν το καταφέρνεις, έχεις περισσότερες επιλογές. Μπορείς να κάνεις παύση, να ζητήσεις χρόνο, να μιλήσεις πιο καθαρά για αυτό που φοβάσαι αντί να επιτεθείς. Η σχέση δεν γίνεται τέλεια, αλλά γίνεται πιο ασφαλής. Και αυτό είναι που τελικά σε κρατά όρθιο όταν μια μικρή αντίδραση πάει να σε διαλύσει.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock