Οι δικές σας ιστορίες: «Μου λέει “δεν ξέρω αν θέλω γάμο και παιδιά”. Τι δεν ξέρεις;»

Οι δικές σας ιστορίες: «Μου λέει “δεν ξέρω αν θέλω γάμο και παιδιά”. Τι δεν ξέρεις;» | tlife.gr

Καλησπέρα,
με λένε Βίκυ και εδώ και 3 χρόνια κατοικώ μόνιμα στην Ελβετία, εργάζομαι ως μηχανικός. Είμαι 27. Ελπίζω να μην κριθώ αρνητικά που έφυγα από την όμορφη κι αδικημένη μου πατρίδα, μα δεν είχα άλλη λύση.

Από το 3ο έτος των σπουδών μου έβλεπα μέλλον μόνο έξω, όχι μόνο για τα επαγγελματικά μου, αλλά και για μια ελπίδα στην προσωπική μου ζωή. Είχα κουραστεί από αποτυχημένες βραχυχρόνιες σχέσεις με αγοράκια που ήθελαν δίπλα τους ένα μονίμως χαμογελαστό μπιχλιμπίδι που θα ανεχόταν την ανωριμότητά τους, την ανεύθυνη συμπεριφορά τους και το αέναο δεν-είμαι-σε-φάση-τώρα-μωρέ.

Είμαι Ελληνίδα, περήφανη για αυτό. Μακάρι να μπρούσα να είμαι το ίδιο περήφανη για τους Έλληνες άντρες στα μέρη που ζω τώρα. 🙂 Τρία χρόνια, τρεις στις συνολικά τέσσερις αποτυχημένες σχέσεις ήταν με Έλληνες. Δεν ξέρω τι στο καλό συμβαίνει με τη φάρα μας, και δη με τον αρσενικό της πληθυσμό. Καταλαβαίνω τους 30χρονους άντρες της Ελλάδας της κρίσης, που θέλουν να κάνουν πράγματα και δεν μπορούν λόγω παραγκωνισμού στις ευκαιρίες και δυσκολίες στα οικονομικά. Έτσι, τους μένουν πολλά απωθημένα και δεν καταφέρνουν να φτάσουν στην αυτοπραγμάτωση. Αλλά εδώ στην Ελβετία είναι πολύ διαφορετικά. Κατέχουν πόστα, έχουν πολύ καλούς μισθούς, και πάλι έχουν αυτήν τη χαζή δεσμοφοβία και ευθυνοφοβία στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ο ένας 34 χρονών, μια χαρά τύπος, δούλευε σε επιχείρηση με καλές απολαβές. Τα πάντα του έφταιγαν, όμως. Τα πάντα! Που δεν έχει ήλιο, που το χοιρινό δεν είναι σαν το δικό μας, που οι περαστικοί είναι τόσο “αγέλαστοι” (συγγνώμη που δεν είναι όπως η κυρα-Μαρίκα στο χωριό μας 100 κατοίκων που μάς ήξερε όλους και άνοιγε η καρδιά της). Αχ και βαχ συνεχές, δεν άντεχα άλλο, ειδικά εφόσον συνέκρινε τα πάντα με την πατρίδα, κάτι που με μιζέριαζε και δεν με βοηθούσε να πάω μπροστά.

Ο άλλος μια χαρά, 31 χρονών, καλές προοπτικές. Χαζά όνειρα. Είχε πτυχίο στις Κλασικές Σπουδές και ονειρευόταν “κάποτε” να… σπουδάσει Αστροφυσική (προπτυχιακό και μεταπτυχιακό, προσέξτε! 5-6 έτη ζωής τουλάχιστον) για να πάει, λέει, να δουλέψει για τη… NASA. Χαριτωμένο να το ακούσεις από 10χρονο, πολύ ελπιδοφόρο από μαθητή Λυκείου, αλλά για 30χρονο που θα έπρεπε να κοιτάει πια τι περαιτέρω βήματα να κάνει στην ήδη υπάρχουσα καριέρα του (κι ας μην σχετίζεται με το πτυχίο που έχει), ακούγεται γελοίο. Α, συν το ότι κουβέντα για συμβίωση, γάμο, οικογένεια, ούτε για αστείο.

ΟΚ, εγώ είμαι 27, δεν θέλω να χάνω χρόνο. Δεν είμαι η Amal Clooney που θα κάνει εξωσωματική στα 35 της, όσο κι αν θα το ήθελα. Και να σου ο 36χρονος. Καλή ηλικία, σταθερή δουλειά, δεν έχει μεν φιλοδοξίες, αλλά δεν ονειρεύεται να γίνει και αστροναύτης. Ζούσε στα προάστια της πόλης που μένω, μου πρότεινε να συζήσουμε κι ας έκανα περισσότερη ώρα καθημερινά για να πάω στη δουλειά μου. Μετακόμισα, επένδυσα υλικά και συναισθηματικά για να δημιουργήσουμε κοινό σπιτικό, έφτιαξα κοινό ταμείο στο οποίο συνεισέφερα τα μέγιστα…

Έρχεται κάποια στιγμή η κουβέντα για κάτι σοβαρότερο. Μου λέει “δεν ξέρω αν θέλω γάμο και παιδιά”. Τι δεν ξέρεις; Είσαι 36 χρονών, έχεις έτοιμη γυναίκα με μισθό, εξίσου καλή νοικοκυρά, που μετακόμισε στη Β’ Πάροδο Διαόλου Κέρατο για να είναι μαζί σου, κάνει τα πάντα για να έχετε σπιτικό κι όχι απλή “οικία”, οπότε τι άλλο θες να ξέρεις; Και, αλήθεια, μήπως ξέρεις και αν στα 40 σου θα βρεις με την ίδια ευκολία γυναίκα να σε περιμένει; Δεν ξέρω, λέει, οι συνθήκες φταίνε, δεν είμαστε για τέτοια, και η δουλειά μου δεν μου αρέσει, ο προϊστάμενος είναι βλάκας, οι συνάδελφοι κοιμίσες, και τι χαζοχώρα αυτή, σκέφτομαι να φύγω, να γυρίσω Θάσο κι ας είμαι άνεργος εκεί.

Να τα, να κι άλλος ένας που όλα του φταίνε και στην πρώτη δυσκολία βάζει τα κλάματα και νοσταλγεί την Ελλαδίτσα μας. Πάει κι αυτός. Ό,τι Ελβετό ή άλλης δυτικοευρωπαϊκής καταγωγής άντρα γνώρισα, καμία σχέση. 30 χρονών ήδη έχουν χαράξει πορεία στην καριέρα τους, έχουν σαφές πενταετές πλάνο, δεν κατηγορούν κανέναν για τυχόν αποτυχίες τους, ενώ δεν φοβούνται να δείξουν αισθήματα, να επιδιώξουν ειλικρινά κάτι παραπάνω μαζί σου, να συζητήσουν για ενδεχόμενο κοινό σας μέλλον και δεν ντρέπονται να θέλουν παιδιά μαζί σου. Αν οι σχέσεις μαζί τους δεν λειτούργησαν, είχαν να κάνουν με άλλους παράγοντες αλλά όχι το χαρακτήρα τους. Ενώ οι Έλληνες, όσο κι αν ήθελα να βρω Έλληνα άντρα, απογοήτευση σκέτη. Ήρθαν από το πολιτικά και οικονομικά χρεωκοπημένο μας κράτος, έχουν όλα τα εφόδια να προοδέψουν με βάση τα προσόντα τους από την Ελλάδα, έχουν ένα κράτος εδώ να είναι ο εγγυητής τους ακόμα και στο σενάριο αρρώστιας ή ανεργίας, σπίτι μπορείς να πάρεις χωρίς πρόβλημα αν δουλεύεις, ειδικά αν είστε ζευγάρι, προοπτικές υπέροχες…

Αλλά όχι, πάλι κάτι τους φταίει, πάλι τάσεις φυγής, πάλι καμία πρόοδος, λες και ήρθαν από τον ράθυμο παράδεισο στην καπιταλιτική κόλαση. Η οποία δεν είναι κόλαση, απλά θέλει να δουλεύεις. Δεν έχει αμπελώνες και φραπεδιά στην παραλία εδώ. Και ναι, και οι σχέσεις θέλουν δουλειά. Δεν υπάρχουν θαύματα. Εύκολο να νοσταλγείς εποχές ραστώνης όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με προοπτικές ευθυνών. Αλλά η προθυμία ανάληψης ευθυνών είναι αυτή που διαχωρίζει τον άντρα από τον μη. Νόμιζα ότι το πρόβλημα ήταν σε εμένα. Μα τελικά… Faith in Greek men lost.

Vicky

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ;

Το πρώτο φιλί, το πρώτο βλέμμα, η γνωριμία. Η αμηχανία, τα ευτράπελα, το συναίσθημα. Κεραυνοβόλος έρωτας, σχέση πάθους, σχέση λάθους, χωρισμός… Στείλε τη δική σου ξεχωριστή ερωτική ιστορία και δες την δημοσιευμένη. ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Εσύ τι λες; Πες τη γνώμη σου
  1. Η γκρίνια είναι κάτι φυσικό!!! Νά! Πώς εσύ γκρινιάζεις τώρα σχετικά με τους Έλληνες άντρες κι έχεις κολλήσει, ενώ πολύ εύκολα θα μπορούσες να βρεις έναν Δανό ή Ολλανδό ή Ελβετό στο ίδιο μήκος κύματος με εσένα; Αλλά όχι! Προτιμάς να διαμαρτύρεσαι και να αγανακτείς γκρινιάζοντας. Όσο για τον αστροναύτη (δεν ξέρω αν σ αυτή την ηλικία μπορεί να το κάνει… δεν με ενδιέφερε προσωπικά) αλλά είναι δικαίωμά του να κυνηγήσει το όνειρό του και είναι δικαίωμά του, τό όνειρό του να μην συμπίπτει με το δικό σου. Ηταν όμως ξεκάθαρος. Και μη τον κρίνεις, γιατί όπως εσύ λες ότι κάνει σαν 10χρονο, έτσι μπορεί να έρθει κάποιος και να πει για σενα ότι κάνεις σαν 60χρονη. Στο πολυτεχνείο (όταν σπούδαζα εγω) είχαν εισαχθεί άτομα αρκετά μεγαλύτερα ηλικιακά σε σχέση με μας, μέσω κατατακτηρίων, άλλοι με παιδιά και άλλοι ούτε που να ακούσουν για παιδιά. Γιατί βλέπεις ολοι έχουμε δικαίωμα να κατευθύνουμε την ζωή μας όπως εμείς επιθυμούμε, κι όχι όπως ορίζουν οι σύντροφοί μας, ή η κοινωνία, ή η γιαγιά μας κτλ Είσαι πράγματι άξια που σπούδασες και βρήκες την άκρη σου κι έχεις το δικό σου πορτοφόλι, αλλά μην απαιτείς απο τους άλλους να παρατήσουν τα πάντα και να κάνουν αυτό που θες εσύ, για να μην χάσουν το κελεπούρι αλλα και για να μη σε δυσαρεστήσουν που πήγες κι έμεινες σπίτι τους. Είχες προσδοκία και το έκανες αυτό και απλά δεν έγινε όπως το επεδίωκες. Κι επειδή εσύ φοβάσαι μη και στα 35 δεν έχεις παιδί, θα πρέπει και ο άλλος να φοβάται αν στα 40του δεν υπάρχει κάποια να τον περιμένει; Τέλος, θα ήθελα να σε ενημερώσω, ότι, όχι μόνο στα 35 αλλά και στα 25 (ναι ναι μικρότερη απο σένα) μπορεί να χρειαστεί να κάνει εξωσωματική γονιμοποίηση για να αποκτήσει παιδί. Όπως βέβαια είναι δυνατό μια γυναίκα στα 35 και στα 37 να συλλάβει χωρίς εξωσωματική. Όπως επίσης μπορεί μια γυναίκα 20 ετών (η ηλικία αναφέρεται τυχαία , αλλά σκόπιμα 7 χρονάκια μειον την ηλικία σου) να μην μπορεί να κάνει καθόλου παιδί!!!! Δηλαδή αν ανήκεις σ αυτή την κατηγορία τί θα κάνεις; Θα αυτοκτονήσεις μ αυτόν τον πανικό που σ έχει πιάσει; Το κακό για μενα (όπως τα αντιλαμβάνομαι όλα αυτά βέβαια) δεν είναι πότε κι αν θα κάνεις παιδί. Το κακό είναι ότι στο ζήτημα της συντροφικότητας βάζεις μόνο μυαλό . Δεν υπάρχει δυνατό συναίσθημα, απουσιάζει ο έρωτας και η αγάπη τόσο απο την δική σου μεριά, όσο και απο αυτή των συντρόφων σου. Σίγουρα πριν προβεί κανείς σε γάμους και τα ρέστα θα σκεφτεί το βιοποριστικό, αλλά αν όλα τα μετράς με μυαλό και προσόντα και ευκαιρίες… τότε δεν μιλάμε για σχέση , αλλά για καριέρα. Σαν εργαζόμενη σύζυγος και μάνα, θα σου πρότεινα και θα σου ευχόμουν να αγαπήσεις και να αγαπηθείς και με αυτά τα δυό να συμφωνεί και το μυαλό σου. Αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι ότι θα κάνουν ένα παιδί και θα είναι με ένα μόνιμο χαμόγελο ευτυχίας και θα αλείφουν βούτυρο στην φρυγανιά όλοι μαζί και ήρεμοι… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Απο την γονεικότητα και μετά, που αλλάζουν τα δεδομένα, δοκιμάζονται πολλά. Φιλικά

  2. Διάβαζα τόση ώρα με προσοχή και δεν είδα πουθενά πραγματικό ενδιαφέρον ή έρωτα για κάποιον από όλους αυτούς που απαρίθμησες. Μόνο το πλάνο σου για γάμο και κουτάκια για την ζωή της κυρίας του κυρίου (χωρίς παρεξήγηση). Ναι είναι δύσκολες οι εποχές για σχέσεις ουσιαστικές και πολύς κόσμος κουβαλάει τις ανασφάλειες του, τις ανησυχίες του κλπ κλπ. Μπράβο που τόλμησες να αναζητήσεις την τύχη σου σε άλλη χώρα, εύγε που χωρίζεις όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά και δεν αναλώνεσαι συναισθηματικά. Όμως ζήσε και λίγο πιο ανέμελα χωρίς όλη αυτή τη λίστα στο μυαλό σου. Δε σε πήραν τα χρόνια και προς θεού το ανέμελο δεν σημαίνει να γίνεις ο καλός ο μύλος. Αλλά η περιγραφή σου θυμίζει λίγο ψυχαναγκαστικό προγραμματισμό για μια ζωή, με οποιονδήποτε πληροί κάποιες προδιαγραφές. Πιστεύω πως αν δεν αναλύσεις όλα αυτά στην επόμενη γνωριμία θα είσαι πιο ήρεμη, οπότε αυτό θα το δει και θα το εκτιμήσει ο άλλος δίπλα σου. Κάθε πράγμα στην ώρα του! Καλή τύχη!

  3. Δε νομίζω ότι θα σε κρίνει κάποιος που έφυγες, επιλογή σου ήταν. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το εξής αφού έφυγες από την Ελλάδα λόγω των αποτυχημένων σου σχέσεων με ανώριμα αγοράκια όπως λες, γιατί πας στην Ελβετία και επιλέγεις πάλι άντρες με τα ίδια χαρακτηριστικά; Επίσης, κοιτάς πρώτα το υλικό κομμάτι, ακόμα και όταν περιγράφεις την συγκατοίκηση πρώτα βάζεις τη λέξη υλικά και έπειτα τη λέξη συναισθηματικά. Εφόσον, λοιπόν, κινείσαι με γνώμονα το οικονομικό τότε αυτό θα πρέπει να είναι και το κριτήριο σου, όχι το αν είναι Έλληνας. Είτε εκεί είτε εδώ δεν αλλάζουν οι συμπεριφορές των ανθρώπων. Υπάρχουν αυτοί που ακομά και με όχι και τόσο ευνοϊκές συνθήκες είναι διατεθειμένοι να κάνουν το ένα βήμα – τα δέκα βήματα παραπέρα και αυτοί που όσο καλό μισθό και να είχαν και σπίτι και την ιδανική σχέση δεν θα πάρουν ποτέ την απόφαση να βγουν από την βολή τους και το λέω από προσωπική εμπειρία αυτό. Με το να αγχώνεσαι για το πότε θα βρεις τον κατάλληλο μπλα μπλα χαλάρωσε και θα έρθει. Τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένουμε.

  4. Εντάξει γελάω με αύτα που γράφεις!Εχεις σκεφτεί κοπελιά οτι μάλλον εσύ είσαι αυτή που έχει το πρόβλημα?Και καλά αμα σου φταίνε όοοολοι οι Ελληνες άντρες και ζείς και έξω βρες καναν Ελβετο (αν και μεταξύ μας πάλι θα σου φταίει)!Εμενα πάντως ο δικός μου Ελληνας μια χαρα είναι και είμαι σίγουρη οτι υπάρχουν και αλλοι!

  5. Γιατί εχω την αίσθηση οτι ούτε εσυ καλοθές γάμο και παιδιά; Και οτι τους το προβάλεις αυτό οπότε και εκείνοι δεν σε βλέπουν για πιθανή υποψήφια; Γράφεις τόσο θεωρητικά και προκατειλημένα για τους Ελληνες που αυτό μου βγάζεις. Και επίσης εχεις την τάση να πηγαίνεις με άντρες «ψώνια» τους οποίους επιπλήττεις κιόλας για τις επιλογές τους. Θές να ζήσεις το παραμύθι στην Ελβετία με Ελληνα αλλά οπως είπε και ο Καβάφης «η πόλις θα σε ακολουθεί».

  6. ΧΑΛΑΡΩΣΕ!!!!!! Το μόνο που θες είναι να παντρευτεις κ να κάνεις παιδιά, πριν τα 30, έχεις τρελό άγχος και αυτό φαίνεται!! Θες να βάλεις τη ζωή σου σε πρόγραμμα, 5ετές πλανο!! Μιλάς για τους άντρες που πέρασαν απο τη ζωή σου σαν να ήταν υποψήφιοι για δουλειά, ΧΑΛΑΡΩΣΕ!! Συναίσθημα ΜΗΔΕΝ!!! Κανείς δεν σου φταίει, πρόσεξε τις επολογές σου λίγο καλύτερα.

  7. Ο ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΑ 30 ΑΛΛΙΩΣ ΜΕΤΑ ΘΕΩΡΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΑΠΟΣΥΡΣΗ…..ΕΓΩ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΝΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΠΝΙΞΕΣ ΚΑΘΕ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΚΑΙ ΓΙΝΑΝΕ ΚΑΠΝΟΣ….ΜΗΠΩΣ ΣΟΥ ΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΛΙΓΟ ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ ΤΟ ΒΟΛΕΜΑ ??? ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ ΣΩΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΝ ΝΑ ΝΑΙ Η ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΕΙΤΕ ΠΡΩΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ?? ΔΕ ΣΟΥ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΙΠΟΝ…..ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΟΤΙ ΕΣΤΙΑΖΕΙΣ ΣΤΗΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥΣ ΔΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝ ΣΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ …..ΓΙΑ ΔΕΣ ΤΟ ΛΙΓΟ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ …

  8. Μενω και εηω στο εξωτερικό και έχοντας δει ολα αυτα τα κουσούρια στους ελληνες δεν εμπλεξα ποτε με ελληνα και ειμαι μια χαρα!σε συμβουλευω να γνωρισεις καποιον απο αλλη χωρα

  9. Ο ένας δεν ήταν καλός, ό άλλος ήταν ανώριμος, ο παράλλος έτσι και ο άλλο γιουβέτσι…
    Μήπως τελικά φταίει ο «κοινός παρανομαστής» και στις 4 περιπτώσεις;

  10. Aγαπητη Βίκυ, συμφωνω σε 1 πραγμα μαζι σου: στο οτι οτι αρκετοί Έλληνες- όχι όλοι- σε παραγωγική ηλικία πήγαν στο εξωτερικό με το όνειρο μιας καλύτερης -και όχι χρεωκοπημένης ζωής στην Ελλάδα της ανεργίας- κ ενώ βρήκαν πολύ καλές δουλειές, αξιοπρεπέστατες συνθήκες διαβίωσης, σοβαρή αντιμετώπιση από σοβαρα Κράτη,γυρίζουν πίσω,επειδή τους εφαγε ο νόστος του ελληνικού ήλιου, της φραπεδιάς και του »χαλαραααααά΄΄….Κακομαθημένες περιπτώσεις ανδρών, που τα παρατανε στην πρώτη δυσκολία, όπως γράφεις. Κατα τα λοιπά, ξερεις τι πρέπει να κάνεις:ή βρισκεις νορμάλ Ελληνα ή Ελβετό με 5ετές ή και10ετεςπλάνο ζωής!

  11. Κοπέλα μου σε καταλαβαίνω απόλυτα. απλά σου έτυχαν στραβές. δεν νομίζω ότι κάνεις κάτι λάθος. ειλικρινά, έχεις δώσει τόσα και έχεις επενδύσει!
    Δεν συμφωνώ με τα σχόλια ορισμένων.
    Στις σχέσεις συνήθως ρισκάρεις όμως. Εννοείται ότι θα ξεκαθαρίσεις από την αρχή ότι ενδιαφέρεσαι για σχέση με απώτερο σκοπό το γάμο…έστω και να το αφήσεις να εννοηθεί! Να ξέρει δηλαδή ο άλλος ότι δεν παίζεις αλλά θέλεις κάτι άλλο στη ζωή σου…
    Κατά τα άλλα είναι σύνηθες….μέχρι να βρεις έναν άνθρωπο να στεριώσεις!

    Θα σου έρθει…και θα αξίζει τον κόπο

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

READ more