Οι δικές σας ιστορίες: «Τι να κάνω για να είναι λιγότερο οδυνηρός ο χωρισμός;»

Οι δικές σας ιστορίες: «Τι να κάνω για να είναι λιγότερο οδυνηρός ο χωρισμός;» | tlife.gr

Καλησπέρα σας.
Μετά από σκέψη και διάβασμα παρόμοιων ιστοριών από άλλες αναγνώστριες, αποφάσισα να μοιραστώ κι εγώ τη δικιά μου ιστορία και το δίλημμα που αντιμετωπίζω.

Εδώ και τέσσερα χρόνια κατοικώ μόνιμα στη Γλασκώβη και εργάζομαι πάνω στο αντικείμενο που έχω σπουδάσει. Γενικά, είμαι ικανοποιημένη από το επίπεδο ζωής εδώ και η μετανάστευσή μου συμβολίζει για μένα την προσωπική πρόοδο, γιατί μετά την αποφοίτησή μου με αριστεία από το πανεπιστήμιο, την παραμονή μου στο πατρικό μου και τις δουλειές σε καφετέριες και ξενοδοχεία, εντελώς άσχετες με τις σπουδές μου, κατάφερα να αποκτήσω μια εντελώς διαφορετική ζωή μεταναστεύοντας. Νοικιάζω διαμέρισμα -μη φανταστείτε, ένα 34 τ.μ. μεγάλο στούντιο, αλλά μετά την ταλαιπωρία των συγκατοικήσεων, είναι μια γωνιά που έχω να αποκαλώ δική μου.

Εδώ και σχεδόν ένα χρόνο ήμουν σε σχέση με συμπατριώτη που αγαπώ και με αγαπάει, είναι 37 χρόνων και ζει κι εκείνος στην ίδια πόλη. Το κακό είναι ότι πρόσφατα μπήκαν ανάμεσά μας οι διαφορετικές μας βλέψεις για το κοντινό μέλλον. Εκείνος δεν έχει ολοκληρώσει σπουδές πουθενά μεν, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να έχει μια καλή θέση εργασίας με καλές απολαβές στη Γλασκώβη. Ωστόσο, μάλλον κυκλοφορεί ο ιός της νοσταλγίτιδας μεταξύ πολλών Ελλήνων του εξωτερικού, αλλιώς δεν εξηγείται! Τον έχει πιάσει μια μελαγχολία το τελευταίο τρίμηνο και δηλώνει ότι υποφέρει, θέλει πολύ να επιστρέψει στην Ελλάδα. Δεν έχει κανένα σχέδιο για εκεί, όπως λέει, μόνο τη θέληση να δουλέψει οπουδήποτε αρκεί να βιώσει ξανά τη ζωή του με τις παρέες, τον ήλιο, την ξεγνοιασιά. Τον καταλαβαίνω σε αυτό, αλλά δεν τον συμμερίζομαι.

Σέβομαι πολύ τις αξίες του και τα θέλω του και φυσικά ξέρω πόσο σημαντικό είναι να έχεις την καλοπέραση στα γνώριμα μέρη (άλλωστε για αυτό προτιμάμε Ελλάδα για διακοπές). Μα το να ζήσω ξανά εκεί, για μένα θα σήμαινε ότι θα επέστρεφα σε ό,τι δουλειές να ‘ναι και δεν θα είχα χρόνο για την ξεγνοιασιά, κι επιπλέον θα ήταν βλακεία να θυσιάσω τα όσα έχω καταφέρει εδώ για μια ουτοπκή εικόνα της Ελλάδας που έχουμε πλάσει με τη νοσταλγία μας. Εκείνος δεν νιώθει το ίδιο και είναι λογικό, γιατί μοιράζεται το διαμέρισμά του με συγκατοίκους, οπότε δεν έχει επανδύσει στο να στήσει ένα νοικοκυριό στη Γλασκώβη, ενώ πίσω στην Ελλάδα έχει το σπίτι των γονιών του, στο οποίο μπορεί να μείνει ώσπου να σταθεί στα πόδια του. Εκεί, δηλαδή, έχει ένα δίκτυο αγαπημένων ανθρώπων για στήριξη. Εδώ νιώθει αποξενωμένος και έχει μόνο εμένα. Να σημειώσω φυσικά ότι όλα αυτά τα σκέφτηκα αφότου με ρώτησε άμα θέλω να τον ακολουθήσω.

Μου είπε ότι βλέπει το κοινό μας μέλλον, μόνο όμως αν είναι κάπου στην Ελλάδα, γιατί εδώ δεν είναι το στοιχείο του. Οπότε, λοιπόν, μετά από πολλή σκέψη και τη μεταξύ μας συζήτηση, όπου φάνηκαν οι διαφορές στα πλάνα μας και τον τρόπο σκέψης μας, του πρότεινα να χωρίσουμε. Όσο κι αν πονάει, ένιωσα αυτό να είναι η πιο σωστή επιλογή και για τους δυο μας, για να είναι κι εκείνος ελεύθερος να πάρει την απόφαση και να γυρίσει στον τόπο που είναι η καρδιά του. Του τα εξήγησα όλα αυτά και του πρότεινα μάλιστα να τον στηρίξω και να τον βοηθήσω όσο μπορώ από εδώ στα σχέδιά του (αναζήτηση δουλειάς, κανονισμός διαμονής κτλ.).

Δεν συμφωνεί με το χωρισμό και με κατηγορεί ότι σκέφτομαι υπολογιστικά και έχει φτάσει μέχρι και να νομίζει ότι υπάρχει άλλος, ενώ δεν είναι έτσι. Απλώς είμαι κι εγώ 32 χρόνων και δεν βλέπω το νόημα να κρατώ μια σχέση στην οποία δεν υπάρχει ούτε καν σενάριο συγκατοίκησης (αν και του έχω προτείνει να φτιάξουμε εδώ τη ζωή μας, γιατί εδώ μπορώ να τον στηρίξω, μα δεν το ήθελε).

Το θεωρώ εγωιστικό να προσπαθήσω να του αλλάξω γνώμη για να μείνει εδώ και να κάνει σχέδια μαζί μου, όταν η βαθιά του επιθυμία είναι πίσω στον τόπο του. Δεν έχω δικαίωμα να τον κρατήσω πίσω στα σχέδιά του και από την άλλη δεν μπορώ να αφεθώ σε μια σχέση και να την απολαύσω στο φουλ τώρα που ξέρω ότι έχει ημερομηνία λήξης αργά ή γρήγορα. Τρώω πολλές κατηγόριες από εκείνον, μα ειλικρινά, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Καιρός να κοιτάξουμε τη ζωή μας, η οποία δυστυχώς δεν θα είναι κοινή από ένα σημείο και μετά.

Εκείνος δεν θέλει να το καταλάβει και με κατηγορεί ότι πετάω έτσι τη σχέση μας χωρίς να εξετάσω σοβαρά το σενάριο της επιστροφής μαζί του. Του εξηγώ ξανά και ξανά ότι ούτε εγώ θα είχα σαφές σχέδιο στην Ελλάδα, οπότε θα του ήμουν βάρος εκεί, την ώρα που θα κοιτάει να ορθοποδήσει ο ίδιος. Ακόμα και στο χωρισμό σκεφτόμαστε διαφορετικά.

Πείτε μου εσείς τώρα, τι να κάνω για να είναι λιγότερο οδυνηρός ο χωρισμός και για να μη βγω κακιά και άκαρδη σε έναν άνθρωπο που σέβομαι και αγαπώ; Τι θα μπορούσα να του πω ή να κάνω για εκείνον για να του το αποδείξω; Κατά προτίμηση, χωρίς να χρειαστεί να γίνω εκ νέου μετανάστρια και χωρίς απαραίτητα το σενάριο της επανασύνδεσης. Έχω δει ζευγάρια όπου ο ένας από τους δύο υποφέρει λόγω συμβιβασμού και δεν το θέλω αυτό. Θέλω μόνο να είναι ευτυχισμένος, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μακριά μου και ξεχνώντας με.

Αφροδίτη

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΚΙ ΕΣΥ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ;

Το πρώτο φιλί, το πρώτο βλέμμα, η γνωριμία. Η αμηχανία, τα ευτράπελα, το συναίσθημα. Κεραυνοβόλος έρωτας, σχέση πάθους, σχέση λάθους, χωρισμός… Στείλε τη δική σου ξεχωριστή ερωτική ιστορία και δες την δημοσιευμένη. ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Εσύ τι λες; Πες τη γνώμη σου
  1. Πολύ ανάλυση και κοσκίνισμα… πώς έχουν καταντήσει έτσι οι σχέσεις; Νομίζεις οτι θα πατήσεις το κουμπί και θα βρείς αύριο μια σχέση ακριβώς κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου; Αν τον θές και σου αρέσει και σου φέρεται καλά για ποιό λόγο να χωρίσεις;;;; Και πού ξέρεις εσύ δηλαδή τι θα γίνει αύριο;;; Μέντιουμ είσαι;;;;

  2. Ο χωρισμός είναι οδυνηρός ό,τι κι αν κάνεις, και σε πονάει γιατί τον αγαπάς όπως λες και παρόλα τα ελαττώματά του εσύ δεν τον κατηγορείς και ούτε καν τον εκθέτεις εδώ. Και μπράβο σου γιατί κάτι μου λέει ότι ο λόγος που αποφάσισες να χωρίσεις δεν είναι μόνο επειδή έχετε διαφορετικά πλάνα… αλλά επειδή έχεις κι εσύ βαρεθεί τη μίρλα του, τη νοσταλγία για την «Ελλαδίτσα μας» και την απροθυμία του να κάνει κάτι στο τώρα και να κοιτάξει πώς να ορθοποδήσει εντός των καλών συνθηκών που του παρέχονται. Εσύ έχεις πολλά περισσότερα να προσφέρεις απ’ ότι εκείνος και είμαι σίγουρη ότι αν είχες το ίδιο σκεπτικό με αυτόν (δηλ. για το πόσο τέλεια είναι η Ελλάδα), θα τον ακολουθούσες, θα δούλευες και εσύ όπου νά ‘ναι, και 12ωρα και απλήρωτες υπερωρίες, αρκεί να είσαι με τον αγαπημένο σου. Θα ήσουν, όμως, ευτυχισμένη; Φυσικά και όχι. Αργά ή γρήγορα θα κατέστρεφε τη σχέση σας η πολλή δουλειά και η οικονομική πίεση. Και αν μετά θα θέλατε να μεταναστεύσετε στο εξωτερικό ξανά, δεν θα ήταν πια τόσο εύκολα όπως τώρα να βρείτε δουλειές και να στήσεις κι εσύ εκ νέου τη ζωή σου. Οπότε, λοιπόν, εγώ είμαι 100% μαζί σου για την ώριμη αυτήν απόφασή σου γιατί προσωπικά ούτε εγώ θα ήθελα έναν άνδρα δίπλα μου που θα μονίμως θα παραπονιόταν και εγώ θα έπρεπε να κάνω τα πάντα για να έχουμε και οι δύο καλή ζωή. Αυτός είναι άνδρας, όχι εγώ. Και κακώς του πρότεινες να μείνει εκεί και να τον στηρίξεις. Εσύ έχεις δικό σου σπιτικό, καλή δουλειά, και βρίσκεις την ευτυχία ακόμα και σε μέρη που δεν μοιάζουν με την Ελλάδα που όλοι έχουμε στην καρδιά μας. Αυτός δείχνει σα να προσπαθεί να γραπωθεί από πάνω σου γιατί ούτε σαφές πλάνο για την Ελλάδα έχει, ούτε και έχει κάτι άλλο να τον κρατάει στη Γλασκώβη. Στη σχέση σας δεν ήσαστε 1+1 ίσον 1, αλλά 1+0, με αυτόν να είναι το μηδενικό χωρίς εσένα. Ξέκοψέ τον αν μπορείς γιατί μου φαίνεται ότι αυτό που τον τσούζει πιο πολύ δεν είναι τόσο ότι τον άφησες, αλλά πιο πολύ ο φόβος του για το τι θα κάνει από εδώ και πέρα, τώρα που έχασε το νόημα και δεν έχει καν μέρος να πάει με μια κοπέλα (φαντάζομαι, τη βγάζατε σπίτι σου γιατί αυτός ακόμα μένει σαν φοιτητής με συγκατοίκους). Μη φορτώνεσαι τύψεις και μη γυρνάς για να απολογηθείς και να του εξηγήσεις, δεν θα καταλάβει. Ας μείνει μόνος του και αν του είσαι τόσο σημαντική, θα αποδείξει ότι μπορεί να κάνει κάτι για τους δυο σας. Ας γίνει από μηδέν έστω 0,5 και το ξαναβλέπετε. Δώσε του, όμως, χρόνο, και πάρε κι εσύ τον δικό σου ανενόχλητη. Σου εύχομαι καλή δύναμη!

  3. είσαι λογική! είσαι ανοιχτή! και δεν έχεις εγωισμούς . Δεν χρειαζεται να του πεις ή να κανεις κάτι, μόνο να νιωθεις καλα με την επιλογη σου τόσο να μεινεις, όσο και να τον αποδεσμευσεις και να είσαι σταθερή . Μπράβο σου για όσα καταφερες

  4. (Π)φφφφ, κοσκίνισμα ίσως φαίνεται σε ένα εικοσάχρονο άτομο που μπορεί να κάνει τρίχρονες σχέσεις κι ό,τι μας ξημερώνει (δηλ. χωρίς σαφής προοπτικές ούτε σαν ζευγάρι, ούτε καν σαν άτομο), αλλά αν είσαι γυναίκα άνω των 30 με μια βαθιά επιθυμία να βρεις τον άνθρωπό σου και να δημιουργήσεις μια οικογενειακή εστία (αφού έχεις κατασταλάξει στον τόπο κατοικίας και τις φιλοδοξίες σου) τότε ναι, λυπάμαι που το λέω, μα χωρίς κοσκίνισμα και πλάνο δεν πας πουθενά. Ούτε καν πίσω στην Ελλάδα. Και ναι, εφόσον σκεφτόμαστε διαφορετικά με τον πρώην σύντροφό μου για κάτι τόσο βασικό όπως ο τόπος διαμονής για το εγγύς μέλλον, σημαίνει ότι αν έρθει η κουβέντα για συμβίωση ή για ένα παιδί, θα έχουμε αδιέξοδο. Δεν θεωρώ ότι ντε και καλά πάνω στο έτος ή στα δύο έτη σχέσης «πρέπει» να παντρευτείτε και να τεκνοποιείτε, απλώς θα ένιωθα ασφαλέστερη να είμαι σε μια σχέση όπου δεν θα φοβόμαστε τις αλλαγές που μπορεί να έρθουν (όπως η ανάγκη του να μείνουμε μαζί ή μια εγκυμοσύνη) σα να είμαστε δεκαεξάχρονα που δεν ξέρουν τι να κάνουν τη ζωή τους, αλλά αντίθετα θα τις δεχτούμε σαν μια ευλογία. Είναι δικαίωμα του καθενός να ορίζει τον τόπο και τον τρόπο για την ευτυχία του στη ζωή, οπότε αν δύο άνθρωποι έχουν τελείως διαφορετικούς ορισμούς, πάει να πει ότι είναι ασύμβατοι. Χαίρομαι για τον πρώην μου σύντροφο που βρήκε το κουράγιο και σκέφτηκε σοβαρά τα αληθινά του θέλω, κι ας μην ταίριαζαν με τα δικά μου, και στάθηκε ειλικρινής μαζί μου και μου τα εξέφρασε. Ήταν, ομως, και δικαίωμά μου με τη σειρά μου να σταθώ ειλικρινής στο ότι αυτό δεν μου ταιριάζει. Ευτυχώς το πρόβλημα λύθηκε από μόνο του: μετά από απανωτά θυμωμένα μηνύματα εκ μέρους του (που άρχισαν να μένουν αναπάντητα από μεριάς μου γιατί πια στ’ αλήθεια δεν είχε νόημα), με μπλόκαρε από παντού. ΟΚ, δίκαιο – πάνω απ’ όλα τελείωσε η επώδυνη φάση.

  5. Πραγματικά φφφφ, γιατί είναι κοσκινισμα η συγκεκριμένη κατάσταση? Τί πρέπει να κάνει δηλαδή να ακολουθει σαν άβουλη τον συντροφό της (στην Ελλάδα, στο χωριό του, όπου θέλει εκείνος) προκειμένου να μην χάσει το κελεπούρι? Τί σημαίνει ‘ πού ξέρεις τί θα γίνει αύριο?’ επειδή δεν ξέρει τί θα γίνει αύριο πρέπει σήμερα να διαλύσει ότι έχτισε με το ζορι , επειδή εκείνος την αγαπάει? Αν την αγαπάει να μεινει εκεί που κάθεται και να κάνει κινήσεις ώριμες για να προχωρήσουνσε κοινη ζωή. Άρα, θα χωρίσει απλά γιατί ο ένας θέλει κάτι και ο άλλος κάτι τελειως διαφορετικό. δηλαδή τί? αν δε σε κάνει ο άλλος μπλε στο ξύλο πρέπει να μεινεις μαζί του κάνοντας ότι θέλει? Τί λογική είναι αυτή?

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.

READ more