Μήπως δεν φταις εσύ; Δες τι τύπος είσαι στη σχέση

Υπάρχουν στιγμές που κοιτάς τη σχέση σου και αναρωτιέσαι αν κάτι πάει στραβά με εσένα ή αν απλώς διάλεξες λάθος άνθρωπο. Και κάπου εκεί ξεκινάει το μπέρδεμα, γιατί η απάντηση δεν είναι πάντα τόσο απλή. Ο τρόπος που αγαπάς, που πλησιάζεις, που απομακρύνεσαι, δεν γεννήθηκε χθες. Κουβαλάει ιστορία, εμπειρίες, μικρές και μεγάλες μνήμες από τότε που μάθαινες τι σημαίνει να σε φροντίζουν και να σε βλέπουν. Αυτό που σήμερα λες «έτσι είμαι εγώ», συχνά είναι ένα μοτίβο που έμαθες για να επιβιώσεις συναισθηματικά. Αν το δεις έτσι, αλλάζει όλο το παιχνίδι. Δεν ψάχνεις πια ποιος φταίει, αλλά τι συμβαίνει. Και εκεί, μέσα σε αυτή τη μικρή μετατόπιση, αρχίζει να ανοίγει χώρος για κάτι πιο ήρεμο, πιο συνειδητό, πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά θέλεις να ζήσεις.

Ο σταθερός, αυτός που κρατάει το τιμόνι

Αν είσαι από τους ανθρώπους που μπορούν να αγαπούν χωρίς να χάνονται, να μένουν χωρίς να πνίγονται και να ακούν χωρίς να αμύνονται, τότε έχεις μια πιο ασφαλή βάση. Δεν σημαίνει ότι δεν πληγώνεσαι, σημαίνει ότι δεν διαλύεσαι με το πρώτο κύμα. Ξέρεις να συνεργάζεσαι, να ζητάς, να δίνεις, να μένεις παρών όταν τα πράγματα δυσκολεύουν. Όμως ακόμα και εδώ υπάρχει μια παγίδα. Μπορεί να περιμένεις από τον άλλον να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, να θεωρείς δεδομένη την αμοιβαιότητα και να απογοητεύεσαι όταν αυτή δεν έρχεται. Για να κρατήσεις αυτή την ισορροπία, χρειάζεται να θυμάσαι ότι η σχέση δεν είναι διάλεξη, είναι σύνδεση. Όταν δείχνεις ενδιαφέρον για το πώς λειτουργεί ο άλλος και όχι μόνο για το τι θα έπρεπε να κάνει, τότε η σταθερότητα που έχεις γίνεται χώρος ασφάλειας και για τους δύο.

Ο ανεξάρτητος που κλείνει την πόρτα όταν πιέζεται

Αν έχεις μάθει να τα βγάζεις πέρα μόνος σου, να μην ζητάς πολλά και να κρατάς απόσταση όταν τα πράγματα ζορίζουν, τότε πιθανότατα ανήκεις σε αυτούς που φοβούνται ότι η εγγύτητα θα τους πνίξει. Δείχνεις ψύχραιμος, δυνατός, αυτάρκης, αλλά μέσα σου υπάρχει μια ευαισθησία που δεν θέλει να εκτεθεί. Όταν ο άλλος ζητάει περισσότερη επαφή, εσύ τραβιέσαι, όχι γιατί δεν νοιάζεσαι, αλλά γιατί νιώθεις ότι χάνεις τον έλεγχο. Το κλειδί εδώ είναι να μάθεις να μένεις λίγο περισσότερο από όσο σε βολεύει. Να εξηγείς τι σου συμβαίνει αντί να εξαφανίζεσαι. Όταν λες «χρειάζομαι λίγο χρόνο» και το εννοείς, δίνεις σήμα εμπιστοσύνης. Και σιγά σιγά, η απόσταση παύει να είναι άμυνα και γίνεται επιλογή με συνείδηση.

Ο συναισθηματικός που θέλει επιβεβαίωση για να ηρεμήσει

Αν νιώθεις ότι αγαπάς με ένταση, ότι χρειάζεσαι σημάδια, λέξεις, παρουσία για να νιώσεις ασφαλής, τότε πιθανότατα κινείσαι πιο κοντά σε έναν τύπο που φοβάται την εγκατάλειψη. Μπορεί να δίνεις πολλά, να φροντίζεις, να επενδύεις, αλλά όταν δεν παίρνεις αυτό που περιμένεις, μέσα σου ξεκινάει μια καταιγίδα. Θες απαντήσεις, θες επιβεβαίωση, θες να ξέρεις ότι είσαι σημαντικός. Και όταν αυτό δεν έρχεται, μπορεί να αντιδράς πιο έντονα από όσο θα ήθελες. Εδώ η δουλειά δεν είναι να γίνεις πιο «ήρεμος», αλλά να μάθεις να ρυθμίζεις τον εαυτό σου. Να αναγνωρίζεις πότε ενεργοποιείσαι και να μην αφήνεις το συναίσθημα να οδηγεί όλη τη σχέση. Όταν μπορείς να πεις «φοβάμαι ότι σε χάνω» αντί να θυμώσεις, τότε αλλάζει όλη η δυναμική.

Όταν αρχίζεις να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα από αυτά τα μοτίβα, κάτι χαλαρώνει. Δεν είσαι πια ο δύσκολος, ο υπερβολικός ή ο απόμακρος. Είσαι ένας άνθρωπος που έμαθε να αγαπά με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Και αυτός ο τρόπος μπορεί να εξελιχθεί. Όταν γνωρίζεις τι σε ενεργοποιεί, μπορείς να ζητήσεις πιο καθαρά, να ακούσεις πιο ουσιαστικά και να σταματήσεις να αντιδράς αυτόματα. Αν κάνεις και ένα βήμα παραπέρα και δεις πώς λειτουργεί ο άνθρωπος απέναντί σου, τότε η σχέση παύει να είναι πεδίο μάχης και γίνεται χώρος κατανόησης. Δεν λύνεις τα πάντα, αλλά αρχίζεις να κινείσαι αλλιώς. Και αυτό, πολλές φορές, είναι ακριβώς αυτό που έλειπε.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock