Υπάρχει μια στιγμή, συνήθως σε έναν καβγά ή σε μια παρεξήγηση που δεν άξιζε τόσο βάρος, που λες μέσα σου «γιατί αντιδρώ έτσι;». Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνο εσύ στο δωμάτιο. Είναι και εκείνο το παιδί που ήσουν κάποτε, με όλα όσα έμαθε για την αγάπη, την απόρριψη, την ασφάλεια. Η οικογένεια στην οποία μεγάλωσες δεν είναι απλώς αναμνήσεις, είναι ένα αόρατο σύστημα που επηρεάζει τον τρόπο που αγαπάς, που φοβάσαι, που δένεσαι. Δεν το κουβαλάς συνειδητά, αλλά σε κουβαλάει εκείνο. Και αν έχεις βρεθεί να θυμώνεις πιο πολύ απ’ όσο “δικαιολογεί” η στιγμή ή να κλείνεσαι χωρίς να το καταλάβεις, δεν είναι υπερβολή, είναι αποτύπωμα. Το θέμα δεν είναι να κατηγορήσεις κανέναν, αλλά να αρχίσεις να βλέπεις τι από όλα αυτά συνεχίζει να σε καθορίζει.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο εσωτερικός σου “χάρτης” δεν είναι τυχαίος
Όσα έζησες μικρός έγιναν ένας εσωτερικός οδηγός που λειτουργεί χωρίς να τον σκέφτεσαι. Αν μεγάλωσες σε ένα σπίτι όπου τα συναισθήματα δεν είχαν χώρο, είναι πολύ πιθανό σήμερα να τα φοβάσαι ή να τα μειώνεις. Αν η αποδοχή ερχόταν μόνο όταν ήσουν “καλός”, μπορεί τώρα να δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι αξίζεις χωρίς να αποδεικνύεις κάτι. Αυτός ο χάρτης επηρεάζει τον τρόπο που αντιδράς στη σύγκρουση, το πόσο εμπιστεύεσαι, ακόμα και το πώς διαλέγεις σύντροφο. Δεν είναι θέμα χαρακτήρα, είναι μάθηση. Και το σημαντικό είναι να καταλάβεις ότι αυτό που έμαθες, μπορείς και να το ξαναγράψεις. Όχι διαγράφοντας το παρελθόν, αλλά αναγνωρίζοντας ότι δεν είσαι πια εκείνο το παιδί που έπρεπε να προσαρμοστεί για να επιβιώσει.
Όταν το παρόν ξυπνάει το παρελθόν
Έχεις νιώσει ποτέ να αντιδράς σαν να έγινε κάτι τεράστιο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν κάτι μικρό; Εκεί μπαίνει το περίφημο “trigger”. Δεν είναι η κατάσταση που σε διαλύει, είναι αυτό που σου θυμίζει. Ένα μήνυμα που δεν ήρθε, ένας τόνος φωνής, μια απόσταση, μπορεί να ενεργοποιήσει παλιά συναισθήματα εγκατάλειψης ή απόρριψης. Το σώμα σου δεν ξεχωρίζει αν είσαι 10 ή 40, αντιδρά όπως έμαθε. Εκεί χρειάζεται μια μικρή παύση μέσα σου, όχι για να καταπιείς το συναίσθημα, αλλά για να το καταλάβεις. Να πεις “αυτό που νιώθω είναι μεγάλο, αλλά μήπως δεν ανήκει μόνο στο τώρα;”. Αυτή η επίγνωση δεν σε κάνει αδύναμο, σε κάνει ελεύθερο. Γιατί αρχίζεις να ξεχωρίζεις τι είναι πραγματικό και τι είναι επανάληψη.
Πώς χτίζεις μια νέα εσωτερική σχέση
Δεν χρειάζεται να αλλάξουν οι άλλοι για να αλλάξει κάτι μέσα σου. Το δύσκολο, αλλά και ουσιαστικό, είναι να αλλάξεις τον τρόπο που σχετίζεσαι εσύ με τον εαυτό σου. Να μάθεις να ξεχωρίζεις τα συναισθήματά σου από των άλλων, να μην μπερδεύεις τη δική σου αξία με τη διάθεση του απέναντι. Να δώσεις στον εαυτό σου αυτό που ίσως δεν πήρες τότε, κατανόηση, αποδοχή, χώρο. Και ναι, να βάλεις όρια χωρίς ενοχές, όχι για να τιμωρήσεις κανέναν, αλλά για να προστατεύσεις την ηρεμία σου. Κάποιες φορές αυτό σημαίνει να μη μιλήσεις για όλα με όλους, ή να μειώσεις την ένταση σε σχέσεις που σε εξαντλούν. Μπορεί να νιώσεις τύψεις, αλλά πολλές φορές οι τύψεις είναι απλώς το σημάδι ότι πας κόντρα σε παλιούς κανόνες που δεν σε εξυπηρετούν πια.
Το να αφήσεις πίσω σου αυτά τα μοτίβα δεν είναι μια απόφαση που παίρνεις μια φορά και τελείωσε. Είναι μια διαδικασία που σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που είσαι χωρίς τα φίλτρα του παρελθόντος. Δεν σημαίνει ότι θα πάψεις να επηρεάζεσαι, αλλά ότι θα αρχίσεις να έχεις επιλογή. Και αυτή η επιλογή είναι ό,τι πιο απελευθερωτικό υπάρχει. Γιατί τότε οι σχέσεις σου δεν θα είναι επανάληψη, αλλά δημιουργία. Θα μπορείς να είσαι εκεί χωρίς να χάνεσαι, να αγαπάς χωρίς να φοβάσαι ότι θα εξαφανιστείς. Και κάπου εκεί, πολύ ήσυχα, αρχίζεις να νιώθεις ότι η ζωή σου ανήκει πραγματικά σε σένα.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ