Τα 4 πράγματα που κρίνουν τον πρώτο χρόνο μιας σχέσης

Ο πρώτος χρόνος μιας σχέσης δεν είναι πρόλογος για κάτι που θα συμβεί αργότερα. Είναι το ίδιο το εργαστήριο. Εκεί δοκιμάζονται οι αντοχές σου, τα όριά σου, η ικανότητά σου να σχετίζεσαι χωρίς να χάνεσαι. Δεν είναι ροζ φίλτρο, είναι φως δυνατό που δείχνει τι κουβαλάς εσύ και τι κουβαλά ο άλλος. Αν περάσεις αυτόν τον χρόνο περιμένοντας να «ηρεμήσουν τα πράγματα», χάνεις το νόημα. Ο πρώτος χρόνος δεν στρώνει, αποκαλύπτει. Και όσο πιο καθαρά τον δεις, τόσο λιγότερες αυταπάτες θα χρειαστείς μετά. Δεν κρίνεται από μεγάλα λόγια ή εντυπωσιακές στιγμές, αλλά από μικρές επαναλήψεις. Από το πώς μιλάτε όταν δεν συμφωνείτε, από το πώς υπάρχετε όταν δεν είστε μαζί, από το αν μπορείτε να πείτε ναι χωρίς να ακυρώνετε τον εαυτό σας.

Όχι χημεία, εμπειρία

Στην αρχή όλα μοιάζουν να κρίνονται από τη σπίθα. Στην πραγματικότητα όμως, ο πρώτος χρόνος κρίνεται από το αν μπορείς να ζήσεις κάτι μαζί, όχι απλώς να το συζητάς. Οι σχέσεις που αντέχουν χτίζονται μέσα από κοινές εμπειρίες που σε βγάζουν από το «τι νιώθω» και σε πάνε στο «πώς είμαι μαζί σου». Όταν κάνεις κάτι με τον άλλον, τον βλέπεις σε κίνηση, σε απρόοπτα, σε χαρά, σε αμηχανία. Δεν ακούς μόνο την αφήγησή του για το ποιος είναι, τον παρατηρείς. Αυτό σε γλιτώνει από εξιδανίκευση και σε φέρνει πιο γρήγορα στην αλήθεια. Αν ο πρώτος χρόνος γεμίσει μόνο καφέδες και αναλύσεις, μένει θεωρία. Αν γεμίσει εμπειρίες, αποκτά σώμα και μνήμη.

Χώρος δεν σημαίνει απόσταση

Ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα του πρώτου χρόνου είναι να αντέξεις ότι ο άλλος δεν είναι προέκτασή σου. Ότι είχε ζωή πριν από εσένα και θα συνεχίσει να έχει. Όταν προσπαθείς να γίνεις το κέντρο του κόσμου του άλλου, η σχέση βαραίνει και χάνει ανάσα. Ο χώρος δεν απειλεί τη σύνδεση, την θρέφει. Όσο επιτρέπεις στον σύντροφό σου να εξελίσσεται, τόσο περισσότερα φέρνει πίσω στη σχέση. Εμπειρίες, σκέψεις, ενέργεια. Αντίθετα, όταν ζητάς αποκλειστικότητα σε όλα, γεννιέται πίεση. Ο πρώτος χρόνος δείχνει αν μπορείς να αγαπάς χωρίς έλεγχο. Αν μπορείς να πεις «πήγαινε, ζήσε» χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε ξεχάσουν.

Μάθε τι λειτουργεί, όχι ποιος φταίει

Καμία σχέση δεν περνά τον πρώτο χρόνο χωρίς τριβές. Το κρίσιμο δεν είναι αν τσακώνεστε, αλλά πώς βγαίνετε από αυτό. Αν επιμένεις να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο, χάνεις την ουσία. Οι σχέσεις που αντέχουν δεν ψάχνουν ενόχους, ψάχνουν τρόπους. Μαθαίνεις τι ηρεμεί τον άλλον, τι τον κλείνει, τι τον ανοίγει. Μαθαίνεις και για εσένα, πότε γίνεσαι σκληρός, πότε αμύνεσαι, πότε κλείνεσαι. Όταν εστιάζεις σε ό,τι λειτουργεί, χτίζεις γέφυρες αντί για χαρακώματα. Ο πρώτος χρόνος είναι το crash test της επικοινωνίας. Εκεί φαίνεται αν μπορείς να προσαρμόζεσαι χωρίς να προδίδεις τον εαυτό σου.

Ο πρώτος χρόνος τελικά δεν κρίνει αν είστε ίδιοι, αλλά αν μπορείτε να προχωράτε μαζί λέγοντας «ναι, και». Ναι στις αλλαγές, και στις ανασφάλειες. Ναι στα όνειρα, και στις δυσκολίες. Όχι σαν θυσία, αλλά σαν κοινή πορεία. Αν στο τέλος αυτού του χρόνου νιώθεις ότι μεγάλωσες λίγο, ότι έμαθες κάτι για τον εαυτό σου και όχι μόνο για τον άλλον, τότε κάτι έχει γίνει σωστά. Μια σχέση δεν σε ολοκληρώνει, σε εξελίσσει. Και αυτό φαίνεται από νωρίς, αρκεί να τολμήσεις να κοιτάξεις χωρίς φίλτρα.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock