Γιατί η αποθήκευση γίνεται κομμάτι του decor πια;

Τίποτα δεν προδίδει περισσότερο ένα σπίτι από την εμμονή να μοιάζει τέλειο. Για χρόνια, η αποθήκευση ήταν το μυστικό που έπρεπε να εξαφανιστεί, ντουλάπια μέχρι το ταβάνι, πόρτες χωρίς χερούλια, χώροι που έδειχναν άδειοι αλλά στην πράξη δεν ζούσε κανείς έτσι. Κάπου εκεί, οι designers άρχισαν να κουράζονται. Όχι μόνο αισθητικά, αλλά και πρακτικά. Γιατί ένα σπίτι δεν είναι showroom, είναι χώρος ζωής, με αντικείμενα, συνήθειες, μνήμη. Και κάπως έτσι, η αποθήκευση σταμάτησε να είναι κάτι που κρύβεται με ενοχές και άρχισε να αντιμετωπίζεται ως μέρος της αρχιτεκτονικής αφήγησης του σπιτιού. Όχι σαν ακαταστασία, αλλά σαν ένδειξη ότι εδώ μέσα ζουν άνθρωποι, όχι concept.

Όταν η αποθήκευση γίνεται μέρος του design

Οι σύγχρονοι designers δε βλέπουν πια την αποθήκευση ως αναγκαίο κακό. Τη βλέπουν σαν εργαλείο σύνθεσης. Ανοιχτά ράφια, βιβλιοθήκες που φτάνουν μέχρι το ταβάνι, χαμηλά έπιπλα που φιλοξενούν αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όλα αυτά λειτουργούν σαν δομικά στοιχεία του χώρου. Σου μαθαίνουν να οργανώνεις αλλιώς, να σκέφτεσαι τι αξίζει να φαίνεται και τι όχι. Δεν είναι θέμα έκθεσης, είναι θέμα επιλογής. Όταν η αποθήκευση σχεδιάζεται σωστά, βοηθά το μάτι να διαβάσει τον χώρο, να καταλάβει τη ροή του, να νιώσει άνεση. Και το σημαντικότερο, σε απαλλάσσει από την ψευδαίσθηση της τελειότητας. Δε χρειάζεται να κρύψεις τα πάντα για να δείχνει ένα σπίτι όμορφο, χρειάζεται να τα έχεις τοποθετήσει με σκέψη.

Λειτουργικότητα χωρίς ενοχές

 

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Lonika Chande (@lonikachande)

Ένας από τους βασικούς λόγους που οι designers σταματούν να κρύβουν την αποθήκευση είναι γιατί ο τρόπος ζωής έχει αλλάξει. Δουλεύεις από το σπίτι, μαγειρεύεις περισσότερο, έχεις παιδιά, έχεις αντικείμενα που χρησιμοποιείς καθημερινά. Το να τα εξαφανίζεις όλα πίσω από πόρτες δεν είναι πρακτικό. Η εμφανής αποθήκευση σου επιτρέπει να κινείσαι πιο γρήγορα, να βρίσκεις αυτό που θες, να μην παλεύεις με μηχανισμούς και ντουλάπια. Παράλληλα, σε εκπαιδεύει σε μια πιο συνειδητή σχέση με τα πράγματά σου. Δεν κρατάς ό,τι δε θες να βλέπεις. Κρατάς ό,τι χρησιμοποιείς και αγαπάς. Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα σπίτι πιο ειλικρινές, πιο λειτουργικό και τελικά πιο ήρεμο.

Το σπίτι ως ζωντανός οργανισμός

 

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη (@olivine_design)

Όταν η αποθήκευση φαίνεται, το σπίτι αποκτά χαρακτήρα. Τα βιβλία σου, τα κεραμικά σου, τα καλάθια, τα παιχνίδια των παιδιών, όλα αφηγούνται κάτι για εσένα. Οι designers σήμερα μιλούν όλο και περισσότερο για χώρους που εξελίσσονται μαζί με τον άνθρωπο που ζει μέσα τους. Η αποθήκευση δεν είναι στατική, αλλά προσαρμόζεται, μετακινείται, αλλάζει ρόλο. Μία ραφιέρα μπορεί να γίνει διαχωριστικό, μια βιβλιοθήκη μπορεί να λειτουργήσει σαν φόντο ζωής, όχι σαν αποθήκη. Αυτός ο τρόπος σκέψης απομακρύνει το σπίτι από την ψυχρή τελειότητα και το φέρνει πιο κοντά σε κάτι ανθρώπινο. Και αυτό, όσο περνούν τα χρόνια, γίνεται όλο και πιο σημαντικό.

Δεν σταματούν λοιπόν οι designers να κρύβουν την αποθήκευση από αμέλεια ή μόδα. Το κάνουν γιατί κατάλαβαν κάτι απλό. Ένα σπίτι δε χρειάζεται να προσποιείται ότι δεν έχει ανάγκες. Χρειάζεται να τις αγκαλιάζει. Όταν η αποθήκευση σχεδιάζεται με φροντίδα, γίνεται σύμμαχος και όχι εχθρός της αισθητικής. Σε βοηθά να ζεις καλύτερα, να οργανώνεσαι πιο έξυπνα, να νιώθεις ότι ο χώρος σου σε χωράει. Και τελικά, αυτό είναι το πιο σύγχρονο είδος πολυτέλειας, ένα σπίτι που δεν κρύβει ποιος είσαι.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock