Ναταλία Γερμανού για «Καλύτερα δε γίνεται»: «Ο εχθρός της εκπομπής μου είναι ο τίτλος της»

Η Ναταλία Γερμανού μίλησε στον Γιώργο Σκρομπόλα στο Zappit.gr σε μια συνέντευξη για όλα! Η παρουσιάστρια του Alpha αναφέρθηκε στην πορεία τους, στους συνεργάτες της αλλά και στη ζωή της χωρίς την τηλεόραση. 

«Αισθάνομαι ότι ίσως είμαι ένα σταθερό ραντεβού. Mε ξέρουν πια πάρα πολύ καλά, με γνωρίζουν πολύ καλά. Πιστεύω ότι οι τηλεθεατές έχουν απόλυτη οικειότητα μαζί μου και είμαι μια γνωριμία ζωής, συντροφικότητας, έχω μεγαλώσει γενιές που λένε. Είμαι σαν ένα κομμάτι της ζωής τους ή του σπιτιού τους, της συντροφιάς τους και αυτό μ’ αρέσει πάρα πολύ, με συγκινεί», εξομολογήθηκε αρχικά η Ναταλία Γερμανού. 

«Όσο περνούν τα χρόνια εκτίθεμαι όλο και περισσότερο, ελευθερώνοντας τη Ναταλία τηλεοπτικά»

Με την έννοια ότι μπορεί ξεκινώντας να κάνω τηλεόραση να ήμουνα ένα πιο κρατημένο παιδί, γιατί δεν ήθελα ποτέ να στεναχωρώ κανέναν, είχα αυτό το διπλωματικό, δημοσιοσχετίστικο… “να είμαι καλή με όλους, να τα ‘χουμε καλά με όλους”. Ακόμα και αν διαφωνούσα πολλές φορές με τις απόψεις πολλών που φιλοξενούσα ή με πολλά θέματα που φιλοξενούσα, εγώ δεν συμφωνούσα με αυτά που ακούγονταν στον τηλεοπτικό αέρα, όμως δεν τολμούσα να το αρθρώσω παλιότερα. Τώρα πια όσο περνάνε τα χρόνια, όσο μεγαλώνω, όσο ωριμάζω, ελευθερώνομαι περισσότερο. Και ακούω τη φωνή μου να ηχεί πιο δυνατά, πιο καθαρά, πιο έντονα.

«Θα μπορούσα να κάνω πολλά στην τηλεόραση»

Κάθε φορά που βλέπω ένα τηλεπαιχνίδι που μ’ αρέσει λέω “να ρε συ, δεν έχω κάνει ένα τηλεπαιχνίδι”. Θα μπορούσα να κάνω μια ταξιδιωτική εκπομπή… είναι πολλά αυτά που μ’ αρέσουν. Δηλαδή εγώ την αγαπώ την τηλεόραση. Την αγαπώ πραγματικά. Δεν την υπηρετώ μόνο για βιοποριστικούς λόγους και ας είναι το βασικό μου βιοποριστικό μέσο. Άρα λοιπόν σου απαντώ ότι θα μπορούσα να κάνω πάρα πολλά πράγματα στην τηλεόραση, αλλά το ζωντανό είναι αυτό που αγαπώ περισσότερο απ’ όλα. Στο μαγνητοσκοπημένο δεν είμαι πολύ καλή.

Ζωντανό βραδινό μόνο το Fame Story έχω κάνει. Μακάρι να κάνω βραδινό. Αρκεί να είναι ζωντανό. Γιατί στο μαγνητοσκοπημένο, δηλαδή τι γίνεται εγώ, τι παθαίνω; Στο Secret Song που ήταν μια καταπληκτική εκπομπή, μαγική εκπομπή και νιώθω ευγνώμων που την έκανα… επειδή έπρεπε να πάμε πάλι και πάμε ξανά… έλεγα κάτι ωραίο, ήμουνα σε φόρμα, το ‘κανα πολύ καλά, λέγανε “τέλειο, το κρατάμε. Άλλη μία. Άλλη μία, άλλη μία. Στο τρίτο άλλη μία”, εγώ έχω χάσει την ενέργειά μου. Ξέρεις τι εννοώ; Δηλαδή το μομέντουμ εμένα μού ‘φυγε. Εγώ είμαι του μπαμ και κάτω τώρα, πάμε παιδιά τώρα το ‘χουμε, τώρα ζωντανό. Μακάρι, ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, τώρα είμαι εδώ, κάνω αυτό και το αγαπώ.

Αν ξανάκανα εκπομπή συνεντεύξεων όπως είχα κάνει το “Η Γερμανού ξανάρχεται”, θα την έκανα πολύ διαφορετικά πια γιατί είμαι πολύ διαφορετική εγώ πια απ’ ότι ήμουνα τότε. Ήταν μια πολύ ωραία εκπομπή και εκείνη. Και επίσης είχα κάνει παλιότερα μία εκπομπή που έπαιρνα τους καλεσμένους και τους πήγαινα σε μια χώρα που επέλεγαν εκείνοι. Άλλα χρόνια.

«Άκουγα αρκετούς συναδέλφους που λέγανε ότι ο Γιώργος Παπαδάκης δεν άντεξε τη ζωή του χωρίς το Καλημέρα Ελλάδα»

…και ότι πικράθηκε, ζορίστηκε, δυσκολεύτηκε. Ε, το κατανοώ. Αισθάνομαι ότι αυτός ο άνθρωπος έδωσε τόσα πολλά πράγματα στην ελληνική τηλεόραση, πραγματικά… Δηλαδή, τόσα πολλά πράγματα. Και μπορώ ίσως, ίσως να καταλάβω –γιατί είναι ξέρεις πολύ εύκολο έξω από τον χορό λέμε «Ναι, τον καταλαβαίνω πώς θα ένιωθε», όχι, δεν τον καταλαβαίνουμε– μόνο αν κάποιος συνεργαζόταν μαζί του θα μπορούσε ίσως να καταλάβει πώς αυτός ο άνθρωπος που επί τριάντα τόσα χρόνια ξυπνούσε κάθε πρωί στις τρεις τα ξημερώματα, τέσσερις, για να λέει την καλημέρα του στους Έλληνες και στο ελληνικό κοινό, μπορεί να αισθάνθηκε την τελευταία μέρα που πήγε σπίτι του και ήξερε ότι μετά δεν έχει εκπομπή την άλλη μέρα. Κάποιοι θα λέγανε «Ωραία, δεν χαίρεται που ξεκουράστηκε;». Υπάρχουν λοιπόν δύο ειδών, δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που για αυτούς η τηλεόραση και αυτό είναι η ζωή τους όλη, και αυτοί που για αυτούς υπάρχει και ζωή χωρίς τηλεόραση.«Σε κοιτάω στα μάτια και σου λέω ότι για μένα υπάρχει και ζωή χωρίς τηλεόραση»

Προφανώς και έχω σκεφτεί την επόμενη μέρα. Δηλαδή, δεν είμαι 30 χρονών, ούτε 25. Αισθάνομαι βεβαίως ότι ακόμα ίσως, όσο έχω ενέργεια, διάθεση και όσο ο κόσμος μου δείχνει ακόμα αγάπη και συμπάθεια, έχω να δώσω πράγματα ε στην, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο και γενικά σ’ αυτό που λέμε media, αλλά προφανέστατα θα έρθει κάποια στιγμή που θα πρέπει να παραδώσω κι εγώ μια σκυτάλη σε επόμενη γενιά, σε άλλους παρουσιαστές.
Η τηλεόραση είναι ένα μέσο παλιό, δηλαδή είναι ένα μέσο που πολλά χρόνια υπάρχει.

Ο κόσμος όμως αυτή τη στιγμή έχει πληροφόρηση, πληροφορία μάλλον, από παντού. Έχει δηλαδή την επιλογή του internet, του YouTube, της πλατφόρμας, του να δει μια ταινία, του να δει βιντεάκια στο TikTok, του να κάνει, του να ράνει, από παντού. Άρα λοιπόν εμείς τι πρέπει να κάνουμε; Να μην εφησυχάζουμε ποτέ. Να ψάχνουμε και καινούργιες ιδέες διαρκώς, να ανανεωνόμαστε. Ε, ο εχθρός του καλύτερα λοιπόν, είναι του να πεις «ΟΚ, εντάξει», είπε η Ναταλία Γερμανού. 

«Ο εχθρός της εκπομπής μου είναι ο τίτλος της»

Ο εχθρός της εκπομπής μου είναι να το πιστέψεις, να πεις «Πφ, καλύτερα δεν γίνεται». Γίνεται. Συνεχώς γίνεται καλύτερα, συνεχώς…
Ασταμάτητα, ασταμάτητα.

Σκέφτομαι, ψάχνω, μπαίνω, βλέπω τηλεόραση ξένη, βλέπω αμερικάνικη τηλεόραση, βλέπω αγγλική τηλεόραση, βλέπω βίντεο από άλλα πράγματα, βλέπω internet, δεν σταματάω ποτέ και έχω την ευλογία, δόξα τω Θεώ Παναγία μου, είμαι ευγνώμων για αυτό, έχω την ευλογία να έχω συνεργάτες, κανάλι και αρχισυντάκτες οι οποίοι δεν μου λένε «Παράτα μας κοπέλα μου, κάτσε στα αυγά σου και κάνε αυτό που κάνεις να ρημαδοτελειώσει η σεζόν να πάμε σπίτια μας», αλλά καλοδέχονται τις ανησυχίες μου και είμαστε συνεχώς στο ψάξιμο και στην ανανέωση.

Αν κάποιος πει παρουσιαστής πει «Δεν με ενδιαφέρουν τα νούμερα τηλεθέασης» τον θαυμάζω, μπράβο του και καλά κάνει, αλλά για μένα το να πεις «Δουλεύω στην τηλεόραση αλλά δεν ασχολούμαι με τα νούμερα», δεν θα πρέπει να κάνεις μια δουλειά στην τηλεόραση.

Δουλεύεις στην τηλεόραση και δεν σε ενδιαφέρουν τα νούμερα; Άρα δηλαδή τι; Δεν σε ενδιαφέρει το μηνιάτικό σου στο τέλος του μήνα; Είμαστε προϊόντα, δεν είμαστε; Δηλαδή ουσιαστικά, με την καλή έννοια το λέω. Προϊόντα που πρέπει να πουλάμε.