Οι φιλίες δεν χάνονται, αλλάζουν, κι εσύ μαζί τους!

Μπαίνεις στα 40 και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς κάτι περίεργο. Δεν είναι ότι δεν έχεις φίλους, είναι ότι δεν τους βλέπεις όπως παλιά. Δεν φταίει κανείς, ούτε εσύ, ούτε εκείνοι. Η ζωή απλώς γίνεται πιο πυκνή. Υποχρεώσεις, δουλειά, παιδιά, γονείς που μεγαλώνουν, σώμα που ζητάει ύπνο αντί για κρασί στις δώδεκα το βράδυ. Κι όμως, οι φιλίες δεν εξαφανίζονται, απλώς αλλάζουν μορφή. Το θέμα δεν είναι πόσους φίλους έχεις, αλλά ποιοι χωράνε αληθινά στη ζωή που ζεις τώρα. Αν το δεις έτσι, χωρίς ενοχές και χωρίς δράματα, οι φιλίες παύουν να είναι άλλο ένα πράγμα στη λίστα και γίνονται ξανά στήριγμα, όχι βάρος.

Από την παρέα στην επιλογή

Στα είκοσι οι φίλοι είναι δεδομένοι, σχεδόν γεωγραφικοί. Σχολή, δουλειά, έξοδοι, όλα σε φέρνουν κοντά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Μεγαλώνοντας όμως, η φιλία παύει να είναι θέμα σύμπτωσης και γίνεται θέμα επιλογής. Δεν έχεις πια χρόνο για όλους και αυτό δεν σε κάνει κακό φίλο, σε κάνει άνθρωπο με όρια. Επιλέγεις ποιους θες να έχεις κοντά σου, όχι με βάση το παρελθόν αλλά με βάση το παρόν. Ποιος σε καταλαβαίνει τώρα, ποιος αντέχει τις σιωπές σου, ποιος χαίρεται με τη χαρά σου χωρίς ανταγωνισμό. Αυτή η μετάβαση είναι υγιής, όσο κι αν πονάει λίγο. Οι φιλίες που μένουν, μένουν επειδή χωράνε στη ζωή σου όπως είναι σήμερα, όχι όπως ήταν κάποτε.

Όταν ο χρόνος μικραίνει αλλά η ουσία μεγαλώνει

Στα τριάντα και σαράντα, ο χρόνος γίνεται πολύτιμος και σπάνιος. Δεν έχεις την πολυτέλεια των ατελείωτων συναντήσεων, αλλά έχεις κάτι πιο δυνατό, την πρόθεση. Η φιλία εδώ δεν μετριέται σε ώρες, μετριέται σε ποιότητα. Ένα μήνυμα που λέει σε σκέφτηκα, ένας καφές στο πόδι που όμως λέγονται αλήθειες, μια βόλτα που χωράει και παιδικά καρότσια. Μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι, όχι να απαιτείς. Αντί να σκέφτεσαι γιατί χαθήκατε, σκέφτεσαι πώς μπορείτε να συνδεθείτε αλλιώς. Κι αυτό, όσο κι αν ακούγεται πρακτικό, είναι βαθιά συναισθηματικό. Γιατί δείχνει ότι η φιλία δεν εξαρτάται από συνθήκες αλλά από διάθεση.

Οι φιλίες που αντέχουν λένε και δύσκολα πράγματα

Υπάρχει ένας μύθος ότι οι καλές φιλίες δεν τσακώνονται. Στην πραγματικότητα, οι δυνατές φιλίες είναι αυτές που αντέχουν την ειλικρίνεια. Όταν κάτι σε ενοχλεί και το λες, όχι με επίθεση αλλά με φροντίδα, δίνεις χώρο στη σχέση να βαθύνει. Η αποφυγή σύγκρουσης συχνά δημιουργεί απόσταση, όχι γαλήνη. Αν μπορείς να πεις νιώθω παραμελημένος, με πλήγωσε αυτό, σε χρειάζομαι αλλιώς, τότε μιλάς για φιλία με βάθος. Και αν κάποια φιλία δεν αντέξει αυτή την αλήθεια, ίσως να μην είχε τα θεμέλια που νόμιζες. Δεν είναι αποτυχία, είναι ξεκαθάρισμα.

Κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι οι φιλίες δεν μετριούνται πια με αριθμούς αλλά με αίσθηση. Με το πόσο άνετα είσαι να είσαι ο εαυτός σου, κουρασμένος, ατελής, αληθινός. Οι φίλοι που μένουν δεν είναι απαραίτητα αυτοί που βλέπεις συχνά, αλλά αυτοί που όταν τους δεις νιώθεις ότι ο χρόνος δεν έκανε ζημιά. Αν τους φροντίζεις χωρίς ενοχές, με κατανόηση και λίγο χιούμορ για το χάος της ζωής, οι φιλίες δεν γερνάνε. Ωριμάζουν μαζί σου και αυτό είναι ίσως το πιο ωραίο κομμάτι της διαδρομής.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock