Όταν αγχώνεσαι εσύ, αποσυντονιζόμαστε κι οι δύο

Δεν είναι μόνο ότι όταν αγχώνεσαι γίνεσαι πιο απότομη ή πιο σιωπηλή. Δεν είναι μόνο ότι μικραίνει η υπομονή σου ή ότι κοιτάς το κινητό σου σαν να περιμένεις σωτηρία. Είναι κάτι πιο βαθύ, πιο σωματικό, σχεδόν αόρατο. Το σώμα σου αλλάζει ρυθμό και μαζί του αλλάζει και ο ρυθμός της σχέσης σου. Η επιστήμη τα τελευταία χρόνια μιλά για συγχρονισμό καρδιακού ρυθμού ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που συνδέονται συναισθηματικά. Όταν είσαι κοντά με κάποιον, οι βιολογικοί σας δείκτες, όπως η μεταβλητότητα καρδιακού ρυθμού, τείνουν να ευθυγραμμίζονται. Δεν είναι ρομαντική υπερβολή, είναι μετρήσιμο φαινόμενο. Κι όμως, όταν ένας από τους δύο βιώνει έντονο στρες, αυτός ο συγχρονισμός διαταράσσεται. Δεν αποσυντονίζεστε μόνο συναισθηματικά, αποσυντονίζεστε και βιολογικά. Κι αυτό αλλάζει τον τρόπο που αντέχετε μαζί τις δυσκολίες.

Τι σημαίνει ότι συγχρονίζονται οι καρδιές σας

Όταν μιλάμε για συγχρονισμό, δεν εννοούμε ότι χτυπά η καρδιά σας ταυτόχρονα σαν μετρονόμος. Μιλάμε για τη μεταβλητότητα του καρδιακού ρυθμού, τη μικρή διακύμανση ανάμεσα στους παλμούς, που δείχνει πόσο ευέλικτο είναι το νευρικό σου σύστημα. Η υψηλή μεταβλητότητα, ειδικά στο κομμάτι που σχετίζεται με τη χαλάρωση, συνδέεται με ανθεκτικότητα στο στρες και καλύτερη ρύθμιση συναισθημάτων. Όταν είσαι με τον σύντροφό σου και υπάρχει οικειότητα, οι οργανισμοί σας μπαίνουν σε μια μορφή συντονισμού. Αυτό βοηθά να νιώθεις ασφάλεια, να ρυθμίζεις πιο εύκολα το άγχος, να ηρεμείς μέσα από την παρουσία του άλλου. Είναι ο βιολογικός μηχανισμός πίσω από το αίσθημα ότι κάποιος σε γειώνει. Όμως αυτός ο μηχανισμός δεν είναι δεδομένος, επηρεάζεται από την πίεση που κουβαλάς μέσα σου.

Όταν το στρες του ενός γίνεται ρήγμα για δύο

Σε πρόσφατη μελέτη σε ζευγάρια, οι ερευνητές προκάλεσαν στρες στον έναν σύντροφο μέσω ενός απαιτητικού πειράματος και στη συνέχεια παρατήρησαν πώς επηρέαζε τον συγχρονισμό του ζευγαριού. Το αποτέλεσμα ήταν καθαρό, όταν ο ένας ήταν στρεσαρισμένος, ο καρδιακός συγχρονισμός μειωνόταν, ακόμα κι αν μετά έκαναν δραστηριότητες μαζί, περπατούσαν συγχρονισμένα ή συζητούσαν ελεύθερα. Με απλά λόγια, το άγχος σου δεν μένει δικό σου. Μπαίνει ανάμεσά σας και επηρεάζει το πώς ρυθμίζεστε ως σύστημα. Κι εδώ βρίσκεται η ουσία, δεν αρκεί να λες δεν το φέρνω στο σπίτι. Το σώμα σου το φέρνει. Αν επιστρέφεις από τη δουλειά φορτισμένη, ακόμα κι αν χαμογελάς, ο οργανισμός σου μπορεί να μην επιτρέπει εκείνη τη βιολογική αρμονία που κάνει τη σχέση καταφύγιο.

Πώς προστατεύεις τον ρυθμό της σχέσης σου

Αυτό δεν σημαίνει ότι αν αγχώνεσαι καταστρέφεις τη σχέση σου. Σημαίνει ότι χρειάζεται επίγνωση. Αν ξέρεις ότι το στρες διαταράσσει τον συγχρονισμό σας, μπορείς να φροντίσεις συνειδητά τη μετάβαση. Δώσε στον εαυτό σου λίγα λεπτά αποφόρτισης πριν μπεις σε ουσιαστική επαφή. Ρύθμισε την αναπνοή σου, κούνησε το σώμα σου, βγες για ένα μικρό περπάτημα. Όταν καθίσεις απέναντί του, κοίταξέ τον πραγματικά. Η οπτική επαφή, η αργή αναπνοή, το ήρεμο άγγιγμα βοηθούν το νευρικό σύστημα να μετακινηθεί από την επιφυλακή στη σύνδεση. Δεν είναι ρομαντικό τρικ, είναι νευροβιολογία. Και αν βλέπεις ότι εκείνος είναι βυθισμένος στο δικό του στρες, θυμήσου ότι δεν σε απορρίπτει απαραίτητα. Μπορεί απλώς το σώμα του να παλεύει να επανέλθει.

Το σημαντικό δεν είναι να ζείτε χωρίς άγχος, αυτό θα ήταν ουτοπία. Το σημαντικό είναι να καταλαβαίνεις ότι η σχέση σας λειτουργεί σαν κοινό νευρικό σύστημα. Όταν φροντίζεις τη δική σου ρύθμιση, φροντίζεις και τον δεσμό. Όταν αναγνωρίζεις ότι το στρες έχει βιολογικό αποτύπωμα ανάμεσά σας, σταματάς να το ερμηνεύεις μόνο ως αδιαφορία ή ψυχρότητα. Αυτό αλλάζει τον τρόπο που μιλάς, που ζητάς στήριξη, που δίνεις χώρο. Η σύνδεση δεν είναι μόνο θέμα λόγων ή προθέσεων, είναι ρυθμός, είναι συγχρονισμός, είναι σώμα. Κι αν θέλεις μια σχέση που αντέχει, χρειάζεται να μάθεις να ακούς όχι μόνο τι λέτε, αλλά και πώς χτυπά η καρδιά σου όταν στέκεσαι δίπλα του.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock