Όταν η σχέση σας δουλεύει άψογα αλλά δεν νιώθετε πια ομάδα – Τι πρέπει να γίνει τότε;

Κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, η σχέση σου αρχίζει να λειτουργεί άψογα αλλά να μη σε ζεσταίνει. Τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο, οι λογαριασμοί πληρώνονται, οι δουλειές γίνονται στην ώρα τους, όλα μοιάζουν να λειτουργούν στην εντέλεια, σαν καλοστημένο πρόγραμμα, μόνο που λείπει η ζεστασιά. Κι εσύ, κάπου ανάμεσα στις υποχρεώσεις και στις λίστες, νιώθεις ότι πορεύεστε παράλληλα, όχι μαζί. Δεν λείπει η αγάπη, δεν λείπει η δέσμευση, λείπει εκείνο το αόρατο νήμα που σε κάνει να νιώθεις ομάδα. Στις σύγχρονες σχέσεις, ειδικά όταν η καθημερινότητα είναι γεμάτη δουλειά και υποχρεώσεις, η σύνδεση χάνεται όχι επειδή μαλώνετε αλλά επειδή συνεργάζεστε μηχανικά. Αν θέλεις να ξαναχτίσεις το “εμείς”, δεν χρειάζεσαι δραματικές εξομολογήσεις ούτε ατελείωτες αναλύσεις. Χρειάζεσαι μικρές, σταθερές μετατοπίσεις στον τρόπο που νοηματοδοτείς όσα κάνεις μαζί, γιατί η αίσθηση της ομάδας είναι ψυχολογική εμπειρία, όχι λίστα καθηκόντων.

Η παγίδα της σωστής μοιρασιάς

Μπορεί να έχετε μοιράσει τις ευθύνες δίκαια, εσύ κρατάς τα οικονομικά, εκείνος τις μετακινήσεις των παιδιών, ή το αντίστροφο. Στα χαρτιά αυτό λέγεται ισορροπία. Στην πράξη όμως, αν η μοιρασιά δεν συνοδεύεται από κοινό νόημα, καταλήγεις να αισθάνεσαι μόνη μέσα στην προσπάθεια. Η έρευνα δείχνει ότι όταν ο κόπος μένει αθέατος, δεν βιώνεται ως σύνδεση αλλά ως ατομικό βάρος. Δεν αρκεί να κάνεις κάτι για τη σχέση, χρειάζεται να ακουστεί τι σημαίνει αυτό για σένα. Όταν λες, με απλότητα, ότι η οργάνωση των οικονομικών σου δίνει αίσθηση ασφάλειας για το κοινό σας μέλλον, μετατρέπεις μια αγγαρεία σε κοινή επένδυση. Η ψυχολογία των σχέσεων μιλά για κοινή αφήγηση, για το πώς ερμηνεύετε μαζί όσα ζείτε. Εκεί γεννιέται το “εμείς”, όχι στην τέλεια κατανομή εργασιών.

Από το check in στη συναισθηματική ευθυγράμμιση

Ίσως κάθε βράδυ να ρωτάς πώς πήγε η μέρα του, να απαντάς κι εσύ στα ίδια. Αυτό είναι χρήσιμο, όμως μένει στην επιφάνεια αν δεν αγγίζει τη θέση σας ως ζευγάρι απέναντι σε ό,τι συμβαίνει. Η ουσία δεν είναι μόνο τι σου συνέβη, αλλά πώς τοποθετείστε μαζί απέναντι σε αυτό. Οι μελέτες για τη συναισθηματική συνρρύθμιση δείχνουν ότι τα ζευγάρια αντέχουν το στρες όταν αναπτύσσουν κοινή εκτίμηση της κατάστασης, όταν το πρόβλημα γίνεται “δικό μας” και όχι “δικό σου”. Δοκίμασε να λες μία φορά τη μέρα τι χρειάζεσαι από εσάς, όχι από εκείνον μόνο. Χρειάζεσαι ηρεμία, χιούμορ, στήριξη, απόσταση, πες το ως ανάγκη της ομάδας σας. Με αυτό τον τρόπο το νευρικό σου σύστημα μαθαίνει ότι σε στιγμές πίεσης στρέφεσαι προς τον σύντροφό σου και όχι μακριά του, και αυτό αλλάζει βαθιά την εμπειρία της σχέσης.

Η δύναμη του να γίνεστε πρωταγωνιστές της ίδιας ιστορίας

Πολλές φορές αφηγείσαι τη ζωή σου σαν να υπάρχουν δύο παράλληλα σενάρια που απλώς τέμνονται. Η αίσθηση ομάδας, όμως, χτίζεται όταν αρχίζεις να βλέπεις και να περιγράφεις τα γεγονότα με δύο πρωταγωνιστές. Όταν λες ότι παλεύετε μαζί με τις απαιτήσεις της δουλειάς, ότι μεγαλώνετε μαζί τα παιδιά, ότι διαχειρίζεστε μαζί τις δυσκολίες, ενεργοποιείς μια κοινή ταυτότητα. Η κοινή ταυτότητα είναι από τους ισχυρότερους προγνωστικούς παράγοντες ικανοποίησης στη σχέση, γιατί μειώνει τον ανταγωνισμό και αυξάνει την αίσθηση συμμαχίας. Δεν σημαίνει ότι χάνεις την ατομικότητά σου, σημαίνει ότι προσθέτεις ένα επίπεδο ταύτισης. Το “εμείς” δεν ακυρώνει το “εγώ”, το περιέχει και το προστατεύει μέσα σε ένα πλαίσιο αμοιβαίας ευθύνης και φροντίδας.

Το να νιώθεις ξανά ομάδα δεν σημαίνει ότι δεν θα διαφωνήσεις ή ότι όλα θα ρέουν αβίαστα. Σημαίνει ότι ακόμη και μέσα στη διαφωνία, η εσωτερική σου πυξίδα δείχνει προς τον άλλον και όχι απέναντί του. Αν αρχίσεις να μοιράζεσαι το νόημα πίσω από τις πράξεις σου, να ζητάς από εσάς και όχι μόνο από εκείνον, να αφηγείσαι τη ζωή σας ως κοινή πορεία, θα παρατηρήσεις μια λεπτή αλλά ουσιαστική μετατόπιση. Η σχέση θα πάψει να είναι απλώς λειτουργική και θα γίνει ξανά ζωντανή. Το “εγώ κι εσύ” δεν εξαφανίζεται, ωριμάζει μέσα στο “εμείς”. Και εκεί, μέσα σε αυτή τη συνειδητή επιλογή να στέκεστε δίπλα και όχι αντικριστά, κρύβεται η πιο βαθιά μορφή συντροφικότητας.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock