Η Βάσια Παναγοπούλου στο TLIFE για το σοβαρό ατύχημα στο αεροδρόμιο: «Δεν μου παρείχαν καμία βοήθεια – Προφανώς θα κινηθώ νομικά»

Η Βάσια Παναγοπούλου, περιγράφει στο TLIFE το σοβαρό ατύχημα που είχε στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης και τη μετέπειτα ταλαιπωρία της.

Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της πτήσης επιστροφής της από την Αμερική προς την Αθήνα, η σκάλα αποβίβασης στην Κωνσταντινούπολη δεν εφάπτετο σωστά με το αεροπλάνο. Ως αποτέλεσμα, το πόδι της βρέθηκε στο κενό, προκαλώντας την πτώση και τον σοβαρό τραυματισμό της.

«Είχα πάει στην Αμερική για 12 ημέρες για ένα πολύ χαρούμενο γεγονός που ήταν η βάφτιση ενός παιδιού μιας φιλικής οικογένειας και ταξίδευα μαζί με μία φίλη μου. Στην επιστροφή μου από την Αμερική, η πτήση μου ήτανε Μαϊάμι – Κωνσταντινούπολη και μετά Κωνσταντινούπολη – Αθήνα. Μετά, φτάνοντας στην Κωνσταντινούπολη, έφεραν σκάλα για να κατέβουν οι επιβάτες απ’ το αεροπλάνο. Εγώ κατέβηκα πρώτη. Η σκάλα δεν εφάπτετο καλά με το αεροπλάνο με αποτέλεσμα να βρεθεί το αριστερό μου πόδι στο κενό ανάμεσα στο αεροπλάνο και τη σκάλα.

Ευτυχώς έπεσα στο κεφαλόσκαλο και δεν έπεσα στο τσιμέντο γιατί θα ‘χα σκοτωθεί. Φώναξαν δύο νοσοκόμους, οι οποίοι ήρθανε να μου παράσχουν τις πρώτες βοήθειες, μου βάλαν ένα σπρέι που δεν κατάλαβα τι σπρέι ήταν αυτό, γιατί ούτε πάγωσε το πόδι μου, ούτε τίποτα. Και το πόδι μου πρήστηκε σε κλάσμα δευτερολέπτων είχε πρηστεί φοβερά, είχε πεταχτεί ο αστράγαλος.

Η νοσοκόμα άρχισε να μου βάζει μία αλοιφή και να μου κάνει μαλάξεις στο πόδι. Της λέω «σταματήστε, μη μου κάνετε μασάζ στο πόδι, γιατί πονάω πάρα πολύ και είναι πρησμένο και δεν ξέρω αν επιτρέπεται».

Μου λέει «θα με μάθετε εσείς τη δουλειά μου;» Μου λέει «σηκωθείτε». Της λέω «δεν μπορώ να σταθώ όρθια. Είναι αδύνατον». Μου λέει «ελάτε τώρα, είναι ένα στραμπούληγμα στο πόδι, μην το κάνετε θέμα, θέλετε να δημιουργήσετε πρόβλημα;» Της λέω «δε θέλω να δημιουργήσω πρόβλημα. Θέλω να πάω στο νοσοκομείο να με δει ένας, ένας γιατρός. Να κάνω ακτινογραφία, να δω αν έχω σπάσει το πόδι μου». Μου λέει «εντάξει, θα χάσετε την πτήση σας και εμείς δεν αναλαμβάνουμε ούτε να σας μεταφέρουμε ούτε να σας καλύψουμε τα έξοδα». Της λέω «δώστε μου ένα αμαξίδιο να με πάει στην πύλη». Μου λέει «όχι, δεν έχετε τίποτα, να σηκωθείτε, να περπατήσετε». Έχω τρελαθεί πραγματικά. Δηλαδή κοίταγα με το στόμα ανοιχτό. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το κάνουν αυτό.

Φτάσαμε στην πύλη, μπήκαμε στο αεροπλάνο με τη φίλη μου, φτάσαμε Ελλάδα, πήγα στο ΚΑΤ κατευθείαν, όπου διαπιστώθηκε ότι έχω κάταγμα στον αστράγαλο. Πρέπει να μείνει το πόδι μου στον γύψο έξι εβδομάδες.

Αυτό σημαίνει μια απίστευτη ταλαιπωρία για μένα και κυρίως… δεν υπολογίζω την ταλαιπωρία μου, υπολογίζω την αναμπουμπούλα που φέρνω στη δουλειά μου. Γιατί είμαστε στα τελευταία γυρίσματα για τη “Γη της Ελιάς”, πρέπει να ταξιδέψω στην Κύπρο και όλο αυτό καθίσταται αδύνατο.

Έχω μείνει πραγματικά άφωνη με την απανθρωπιά. Να βλέπεις έναν άνθρωπο να σου λέει «πονάω, πονάω!», να βλέπεις το πόδι μου ότι είναι πρησμένο. Δεν το λέω γιατί χαϊδεύομαι. Είναι πρησμένο το πόδι μου, υπήρχαν άνθρωποι που το είδανε το περιστατικό ότι έπεσα στη από τη σκάλα του αεροπλάνου. Δεν είναι ότι στραβοπάτησα! Και να σου λένε «όχι, δε σου δίνω αμαξίδιο να σε πάει στην πύλη».

Προφανώς θα κινηθώ νομικά. Όχι για τίποτα άλλο, αλλά πιστεύω ότι, σαν επιβάτες, το πρώτο που πρέπει να απαιτούμε από την αεροπορική εταιρεία, από το αεροδρόμιο, είναι η ασφάλεια. Αν δεν έχουμε ασφάλεια, να μπορούμε να νιώθουμε ότι είμαστε ασφαλείς, τότε τι κάνουμε;

Δηλαδή αυτό είναι μια απάνθρωπη, απαράδεκτη συμπεριφορά. Δεν μπορώ να την καταλάβω, ειλικρινά δεν την καταλαβαίνω. Η μόνη εξήγηση που δίνω είναι ότι δε μου… παρείχαν καμία βοήθεια για να μη φανεί ότι φέρουν οποιαδήποτε ευθύνη. Γιατί αυτό θα σήμαινε ότι φέρουνε κάποια ευθύνη. Αλλά η συμπεριφορά τους είναι απαράδεκτη.