Divorced Mom Core: Όταν το σπίτι σταματά να είναι «τέλειο» και αποκτά προσωπικότητα

Υπήρχε μια εποχή που τα σπίτια έμοιαζαν να φτιάχνονται για να εγκρίνονται από όλους εκτός από εκείνον που ζούσε μέσα τους. Καναπέδες “σωστοί”, τραπεζάκια “ασφαλή”, χρώματα που δεν ενοχλούν κανέναν και μια μόνιμη αγωνία να δείχνουν όλα συντονισμένα, λες και θα περάσει επιτροπή αξιολόγησης από το σαλόνι σου Τρίτη πρωί. Και κάπου εκεί εμφανίστηκε το “Divorced Mom Core”, όχι σαν ακόμη μία αισθητική του TikTok αλλά σαν μικρή πολιτισμική επανάσταση μέσα στο σπίτι. Είναι η στιγμή που ένας χώρος σταματά να υπηρετεί την εικόνα και αρχίζει να υπηρετεί τον άνθρωπο που μένει μέσα του. Γι’ αυτό βλέπεις βελούδινες πολυθρόνες δίπλα σε παλιά ξύλινα έπιπλα, βιβλία στοιβαγμένα χωρίς τύψεις, χαμηλό φωτισμό, φυτά που έχουν απλωθεί παντού και αντικείμενα που δεν μπήκαν εκεί επειδή “ταιριάζουν”, αλλά επειδή σημαίνουν κάτι. Δεν πρόκειται για ακαταστασία ούτε για αδιαφορία. Είναι η αισθηση ότι ο χώρος χαλαρώνει μαζί σου και δεν σου ζητά να παίζεις έναν ρόλο μέσα στο ίδιο σου το σπίτι.

Η αισθητική της προσωπικότητας

 

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Woodenworkz (@woodenworkz)

Το πιο ενδιαφέρον με αυτό το στυλ είναι ότι βασίζεται στην ψυχολογία περισσότερο απ’ όσο στη διακόσμηση. Οι interior designers τα τελευταία χρόνια μιλούν όλο και περισσότερο για “emotion led interiors”, δηλαδή χώρους που σχεδιάζονται γύρω από το πώς θέλεις να αισθάνεσαι και όχι γύρω από το τι είναι της μόδας. Το “Divorced Mom Core” έχει ακριβώς αυτή τη λογική. Δεν σε ενδιαφέρει αν η πολυθρόνα είναι instagrammable, σε ενδιαφέρει αν κάθεσαι εκεί και διαβάζεις σαν άνθρωπος που έχει επιτέλους ησυχία στο κεφάλι του. Γι’ αυτό βλέπεις σπίτια με βαθιά χρώματα, ανοιχτές βιβλιοθήκες, ρετρό φωτιστικά, παλιούς δίσκους, μεγάλα τραπεζομάντηλα, κορνίζες χωρίς συμμετρία και μια γενικότερη αίσθηση ότι κάποιος ζει πραγματικά εκεί. Είναι ένας χώρος που δεν φοβάται να δείξει ηλικία, μνήμη ή χαρακτήρα. Και ξέρεις κάτι; Αυτό λειτουργεί καθησυχαστικά και για τον εγκέφαλο. Η υπερβολική “τελειότητα” συχνά δημιουργεί ένταση γιατί σου θυμίζει συνέχεια ότι κάτι δεν πρέπει να χαλάσει. Αντίθετα, οι χώροι με προσωπικότητα σε κάνουν να νιώθεις πιο ασφαλής, πιο ανθρώπινος, πιο ελεύθερος να υπάρξεις χωρίς σκηνοθεσία.

Γιατί οι γυναίκες κουράστηκαν να διακοσμούν για τους άλλους

Υπάρχει και μια κοινωνική πλευρά πίσω από όλο αυτό, που ίσως εξηγεί γιατί τόσες γυναίκες ταυτίστηκαν αμέσως με το συγκεκριμένο στυλ. Για δεκαετίες το σπίτι παρουσιαζόταν σαν χώρος “σωστής φιλοξενίας”, άρα έπρεπε να είναι αποδεκτό από συγγενείς, φίλους, συντρόφους, πεθερές, επισκέπτες και οποιονδήποτε θα έλεγε τη φράση “ωραίο αλλά εγώ θα το έκανα αλλιώς”. Το “Divorced Mom Core” πετά αυτή την υποχρέωση από το παράθυρο και λέει κάτι πολύ απλό, ότι ο χώρος σου δεν είναι δημόσια υπηρεσία. Μπορείς να έχεις leopard μαξιλάρια δίπλα σε κλασικό φωτιστικό, να βάλεις σκούρο πράσινο στην τραπεζαρία επειδή σε ηρεμεί ή να κρατήσεις εκείνη τη βιβλιοθήκη που όλοι θεωρούν “παλιομοδίτικη” επειδή σου θυμίζει το σπίτι της μητέρας σου. Αυτή η αισθητική δεν έχει να κάνει με divorce, έχει να κάνει με αποδέσμευση. Έχει να κάνει με εκείνη τη φάση της ζωής όπου δεν διαλέγεις πια πράγματα για να δείχνουν “σωστά”, αλλά για να σε κάνουν να αισθάνεσαι ο εαυτός σου. Και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Ένα σπίτι με χαρακτήρα κάνει και τον άνθρωπο που ζει μέσα του να κινείται αλλιώς, πιο χαλαρά, πιο αυθεντικά, χωρίς εκείνη τη μόνιμη εσωτερική επιτήρηση.

Το νέο luxury είναι η άνεση

 

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Eliza Gran (@elizagranstudio)

Κάποτε το “πολυτελές σπίτι” σήμαινε μάρμαρο παντού, ουδέτερες παλέτες και καναπέδες που φοβόσουν να ακουμπήσεις. Τώρα η έννοια της πολυτέλειας αλλάζει. Πολυτέλεια θεωρείται να ανοίγεις το βράδυ ένα πορτατίφ αντί για δυνατό λευκό φως, να έχεις κουβέρτες πεταμένες στον καναπέ γιατί πραγματικά χρησιμοποιούνται, να ακούς μουσική στην κουζίνα χωρίς να σε νοιάζει αν το σπίτι μοιάζει “αρκετά μοντέρνο”. Το “Divorced Mom Core” κουβαλά αυτή την αλλαγή γιατί δίνει προτεραιότητα στην εμπειρία του χώρου και όχι στη φωτογραφία του. Γι’ αυτό βλέπεις ξανά βαριές κουρτίνες, πιο θερμά χρώματα, vintage αντικείμενα, ξύλο, βιβλία, ατμοσφαιρικό φωτισμό και δωμάτια που μοιάζουν να έχουν ιστορίες αντί για styling. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη διαφορά. Το σπίτι δεν προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Δεν αγχώνεται να φαίνεται νεότερο, πλουσιότερο ή πιο sophisticated. Απλώς σε χωράει όπως είσαι εκείνη τη μέρα, είτε έχεις διάθεση να μαγειρέψεις ακούγοντας Nick Cave είτε να κάτσεις σιωπηλά στον καναπέ κοιτώντας το ταβάνι για δέκα λεπτά σαν κουρασμένος ποιητής της Κυριακής.

Και τελικά αυτό είναι που κάνει το “Divorced Mom Core” τόσο ενδιαφέρον. Δεν πρόκειται για στιλιστικό κανόνα αλλά για αλλαγή νοοτροπίας. Είναι η στιγμή που σταματάς να αντιμετωπίζεις το σπίτι σαν project και αρχίζεις να το βλέπεις σαν προέκταση της ζωής σου, με τις αντιφάσεις, τις μνήμες, τα λάθη και τις μικρές εμμονές σου. Ένας χώρος δεν γίνεται όμορφος επειδή ακολουθεί πιστά μια τάση. Γίνεται όμορφος όταν αποκτά ρυθμό, όταν έχει γωνιές που χρησιμοποιείς πραγματικά, όταν κουβαλά πράγματα που αγαπάς χωρίς να απολογείται γι’ αυτά. Ίσως γι’ αυτό αυτή η αισθητική αγγίζει τόσο πολύ κόσμο, επειδή μέσα σε μια εποχή υπερβολικής εικόνας θυμίζει κάτι σχεδόν ξεχασμένο, ότι το σπίτι δεν είναι σκηνικό. Είναι το μέρος όπου επιτρέπεις επιτέλους στον εαυτό σου να κατεβάσει άμυνες.

Εικόνα άρθρου: iStock