Δήμητρα Παπαδοπούλου και Σπύρος Παπαδόπουλος μιλούν στο TLIFE για τον Βλάσση Μπονάτσο, 22 χρόνια μετά το θάνατό του

22 χρόνια συμπληρώνονται από τον θάνατο του Βλάσση Μπονάτσου, ενός καλλιτέχνη που άφησε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στην ελληνική τηλεόραση και στο θέατρο. Με το εκρηκτικό του ταμπεραμέντο, το χιούμορ και την αστείρευτη αγάπη του για τη ζωή, κατάφερνε να μετατρέπει κάθε στιγμή σε παιχνίδι, χαρίζοντας γέλιο στους ανθρώπους γύρω του.

Για όσους τον γνώρισαν και μοιράστηκαν μαζί του προσωπικές στιγμές, όμως, η απουσία του παραμένει αισθητή μέχρι σήμερα. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου και ο Σπύρος Παπαδόπουλος μιλούν στο TLIFE για τον αγαπημένο τους Βλάσση, θυμούνται τις στιγμές που έζησαν μαζί του και αποκαλύπτουν διαφορετικές πτυχές της προσωπικότητάς του, 22 χρόνια μετά τον θάνατό του.

Δήμητρα Παπαδοπούλου: «Μου λείπει τρομακτικά στα γυρίσματα»

Η Δήμητρα Παπαδοπούλου δυσκολεύεται ακόμη να συνειδητοποιήσει πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Βλάσσης Μπονάτσος έφυγε από τη ζωή. Οι ατελείωτες νύχτες με τις συζητήσεις, τα γέλια και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις παραμένουν ζωντανές στη μνήμη της, όπως και η μοναδική ικανότητά του να αντιμετωπίζει τα πάντα με ανεμελιά και χιούμορ.

«Καταρχάς, δεν το πιστεύω. Τώρα που ακούω ότι πέρασαν τόσα χρόνια, δεν μπορώ να κατανοήσω ότι πέρασε τόσος καιρός, γιατί σαν χθες θυμάμαι με τον Βλάσση που καθόμασταν, ξενυχτάγαμε, μιλάγαμε, γελάγαμε, φιλοσοφούσαμε πάρα πολύ», αναφέρει στο TLIFE.

Όπως θυμάται, ο Βλάσσης Μπονάτσος ήταν ένας άνθρωπος με τον οποίο μπορούσε να συζητά ατελείωτες ώρες για τη ζωή, χωρίς να λείπει ποτέ το γέλιο. Ακόμη και οι πιο βαθιές συζητήσεις τους κατέληγαν συχνά σε ξεκαρδιστικές στιγμές, καθώς εκείνος είχε τον δικό του, μοναδικό τρόπο να αποφορτίζει κάθε κατάσταση.

«Ο Βλάσσης ήταν ένας άνθρωπος που μαζί του έχω κάνει άπειρες φιλοσοφικές κουβέντες, μαζί με πάρα πολύ γέλιο βέβαια, γιατί πάντα έσπαγε η φιλοσοφία με μια καφρίλα. Θυμάμαι πάρα πολλά βράδια, νύχτες ατελείωτες να κάνουμε μπίρι μπίρι. Ούτε με την κολλητή μου φιλενάδα δεν μιλούσα τόσο πολύ», λέει χαρακτηριστικά.

Η απουσία του, μάλιστα, είναι κάτι που εξακολουθεί να αισθάνεται έντονα μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται στα γυρίσματα. Είναι εκείνες οι στιγμές που θυμάται τη φωνή του, τη ζωντάνια του και την ξεχωριστή ενέργεια που έφερνε μαζί του, αλλάζοντας αμέσως την ατμόσφαιρα.

«Μου λείπει τρομακτικά στα γυρίσματα. Τώρα που κάνω γυρίσματα, μου λείπει πάντα αυτή η φωνή και αυτή η χαρά της ζωής που έμπαινε εκεί και γινόταν ανάσταση», εξομολογείται.

Για τη Δήμητρα Παπαδοπούλου, ο Βλάσσης Μπονάτσος συμβόλιζε μια ολόκληρη εποχή, στην οποία η χαρά και το παιχνίδι είχαν τον πρώτο λόγο. «Για τον Βλάσση τίποτα δεν ήταν σοβαρό. Ήταν όλα παιχνίδι. Και μου λείπει και ο Βλάσσης και η εποχή όλη που κουβάλαγε, που ήταν όλα παιχνίδι. Και αυτή η ελαφρότητα και αυτό το διαρκές γέλιο και η διαρκής αναπαραγωγή της χαράς δεν καταδεχόταν άλλα συναισθήματα», αναφέρει.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Tlife.gr (@tlifegr)

Σπύρος Παπαδόπουλος: «Ήταν ένα πάρα πολύ ευαίσθητο άτομο, ένας πολύ γλυκός άνθρωπος»

Από την πλευρά του, ο Σπύρος Παπαδόπουλος θυμάται μια διαφορετική πτυχή του Βλάσση Μπονάτσου, η οποία δεν ήταν πάντα ορατή στους ανθρώπους που τον γνώριζαν μόνο μέσα από τη δημόσια εικόνα του.

Όπως εξηγεί, το κοινό είχε συνδέσει τον Βλάσση με τον αυθορμητισμό, την ανεμελιά και την τρέλα του. Πίσω, ωστόσο, από αυτή την εικόνα υπήρχε ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος, ο οποίος δεν άφηνε εύκολα τους άλλους να ανακαλύψουν τον εσωτερικό του κόσμο.

«Ο Βλάσσης είχε μία εικόνα που είχε ο κόσμος για εκείνον, ενός χαρούμενου και ανέμελου τρελόπαιδου, που έπαιζε με τη ζωή. Ήταν έτσι, ακριβώς ήταν έτσι. Αλλά είχε και μία πτυχή που έπρεπε να τον γνωρίσεις καλά για να το καταλάβεις», αναφέρει στο TLIFE.

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει καλύτερα μέσα από τη στενή τους συναναστροφή, καθώς για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έκαναν παρέα σχεδόν καθημερινά. Τότε ήταν που ανακάλυψε την ευαισθησία και τη γλυκύτητα που έκρυβε πίσω από την ανέμελη συμπεριφορά του.

«Ήταν πάρα πολύ ευαίσθητος. Ήταν σαν μωρό παιδί. Το έκρυβε πολύ. Όλο αυτό το πράγμα, όλη αυτή η δήθεν τρέλα, ήταν μάλλον γι’ αυτόν τον λόγο», λέει χαρακτηριστικά.

Και συνεχίζει, περιγράφοντας την έκπληξή του όταν συνειδητοποίησε πόσο διαφορετικός μπορούσε να είναι ο Βλάσσης Μπονάτσος από την εικόνα που παρουσίαζε προς τα έξω: «Είχα την τύχη να κάνουμε πολλή παρέα, σχεδόν σε καθημερινή βάση, για ένα μεγάλο διάστημα. Βγαίναμε τα βράδια και πηγαίναμε και κάναμε το ένα και το άλλο. Και προς έκπληξή μου, ανακάλυψα έναν άνθρωπο που, ενώ τον ήξερα δύο χρόνια, τότε κατάλαβα τι πλάσμα είναι. Ήταν ένα πάρα πολύ ευαίσθητο άτομο. Πολύ, πολύ. Ένας πολύ γλυκός άνθρωπος».

22 χρόνια μετά τον θάνατό του, οι αναμνήσεις της Δήμητρας Παπαδοπούλου και του Σπύρου Παπαδόπουλου κρατούν ζωντανές διαφορετικές όψεις του Βλάσση Μπονάτσου: την αστείρευτη χαρά που γέμιζε τους χώρους με την παρουσία του, αλλά και την ευαισθησία που κρυβόταν πίσω από το γέλιο του.

Ο Σπύρος Παπαδόπουλος θυμάται, μάλιστα, δύο περιστατικά από την περίοδο που έκαναν στενή παρέα, τα οποία αποτυπώνουν τον αυθορμητισμό και το αφοπλιστικό χιούμορ του Βλάσση Μπονάτσου.

Το πρώτο συνέβη ένα βράδυ, όταν οι δυο τους βρέθηκαν σε ένα εστιατόριο και κάποιοι γνωστοί του Βλάσση, τους οποίους ο Σπύρος Παπαδόπουλος δεν γνώριζε, τους κάλεσαν στο τραπέζι τους. Όπως περιγράφει, δεν αισθάνονταν ιδιαίτερα άνετα και, όταν αποφάσισαν να φύγουν, οι δυο τους προχωρούσαν μπροστά, με την παρέα να ακολουθεί σε μικρή απόσταση.

Τότε, ο Βλάσσης Μπονάτσος άρχισε να φωνάζει, με τον Σπύρο Παπαδόπουλο να προσπαθεί να τον συγκρατήσει, επισημαίνοντάς του ότι οι άνθρωποι που είχαν μείνει πίσω μπορούσαν να τον ακούσουν. Η απάντηση του Βλάσση, ωστόσο, ήταν χαρακτηριστική: «Καλά, ακούνε, ρε ‘συ; Αυτά είναι που τους κάνουμε και βαριανασαίνουνε κι αυτοί».

Ένα ακόμη περιστατικό που θυμάται ο Σπύρος Παπαδόπουλος αφορά μια συνάντηση του Βλάσση Μπονάτσου με έναν άνθρωπο που δεν δίστασε να του πει ότι δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα καλλιτεχνικά. Όπως του είχε διηγηθεί ο ίδιος ο Βλάσσης, ο άγνωστος τον σταμάτησε κάποια μέρα και του είπε: «Ρε φίλε, δεν μ’ αρέσεις και πολύ. Ο Σπύρος και ο Μπέζος μ’ αρέσουν, εσύ δεν μ’ αρέσεις», για να του απαντήσει ο Βλάσσης Μπονάτσος «Ε είσαι κακόγουστος ρε φίλε» προκαλώντας το γέλιο του Σπύρου Παπαδόπουλου όταν ανακαλούσε την ιστορία.

Δύο μικρές ιστορίες που αποτυπώνουν τον αυθορμητισμό και την ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ του Βλάσση Μπονάτσου, ενός ανθρώπου που, όπως θυμούνται όσοι τον έζησαν από κοντά, είχε τον δικό του τρόπο να μετατρέπει ακόμη και τις πιο απλές στιγμές σε αξέχαστες αναμνήσεις.

Φωτογραφίες: NDP, Eurokinissi