Η ομορφιά του ατελούς: Η τάση που σου αφαιρεί την πίεση

Υπάρχει κάτι πολύ κουραστικό στα σπίτια που μοιάζουν σαν να μην κατοικούνται ποτέ. Εκείνα τα σαλόνια που δεν επιτρέπεται να καθίσεις άνετα, οι κουζίνες που λάμπουν σαν χειρουργείο και οι χώροι που θυμίζουν περισσότερο φωτογράφιση περιοδικού παρά αληθινή ζωή. Κάπου εκεί έρχεται η φιλοσοφία του wabi sabi και σου ψιθυρίζει κάτι σχεδόν επαναστατικό, ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται στην τελειότητα αλλά στο σημάδι του χρόνου, στην υφή, στη μικρή ατέλεια που κάνει ένα σπίτι να μοιάζει ζωντανό. Δεν είναι τυχαίο που αυτή η αισθητική επιστρέφει ξανά και ξανά. Ζεις σε μια εποχή όπου όλα φιλτράρονται, διορθώνονται και γυαλίζονται υπερβολικά. Κι όμως, οι άνθρωποι αρχίζουν να κουράζονται από την εικόνα του άψογου. Θέλεις έναν χώρο που να σε ξεκουράζει, όχι να σε αγχώνει. Ένα σπίτι που να λέει την ιστορία σου, όχι να μοιάζει με έκθεση επίπλων. Και αυτό, πίστεψέ με, είναι πολύ πιο δύσκολο αλλά και πολύ πιο γοητευτικό από το να αγοράσεις απλώς τα “σωστά” αντικείμενα.

Το σπίτι που αναπνέει μαζί σου

Το wabi sabi γεννήθηκε μέσα από τη γιαπωνέζικη φιλοσοφία και συνδέθηκε με την ιδέα ότι τίποτα δεν είναι μόνιμο, τέλειο ή ολοκληρωμένο. Στη διακόσμηση αυτό μεταφράζεται σε φυσικά υλικά, ακατέργαστες υφές, αντικείμενα με ιστορία και χώρους που εξελίσσονται μαζί με τη ζωή σου. Ένα ξύλινο τραπέζι με μικρές φθορές, ένα χειροποίητο κεραμικό που δεν είναι απόλυτα συμμετρικό, ένα λινό ύφασμα που τσαλακώνει εύκολα, όλα αυτά θεωρούνται όμορφα ακριβώς επειδή δεν μοιάζουν βιομηχανικά. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η αισθητική δεν κυνηγά τη μόδα αλλά το συναίσθημα. Σε κάνει να αισθάνεσαι ότι μπορείς να χαλαρώσεις. Ότι μπορείς να αφήσεις ένα βιβλίο ανοιχτό στον καναπέ χωρίς να καταστρέφεται η εικόνα του σπιτιού σου. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια σήμερα. Όχι η τελειότητα, αλλά η αίσθηση πως ο χώρος σου σε χωρά πραγματικά, με την κούραση, τις σκέψεις, τα παιδιά, τα λάθη και τις Κυριακές που το σπίτι μυρίζει καφέ και ζωή.

Γιατί το “λίγο ατημέλητο” δείχνει πιο ακριβό

Υπάρχει ένας λόγος που τα σπίτια με χαρακτήρα σε κάνουν να τα θυμάσαι. Δεν είναι αποστειρωμένα. Έχουν βάθος. Το μάτι ξεκουράζεται όταν βλέπει φυσικά υλικά και αληθινές υφές αντί για υπερβολικά στιλιζαρισμένες επιφάνειες. Γι’ αυτό και το wabi sabi αγαπά το ξύλο, την πέτρα, το λινό, το βαμβάκι, τα κεραμικά που φαίνονται φτιαγμένα από ανθρώπινο χέρι. Όταν όλα είναι υπερβολικά “σωστά”, ο χώρος χάνει την ψυχή του. Αντίθετα, ένα σπίτι που έχει μικρές ανομοιομορφίες μοιάζει πιο ζεστό και τελικά πιο εκλεπτυσμένο. Όχι επειδή προσπαθεί να εντυπωσιάσει αλλά επειδή έχει προσωπικότητα. Αυτό σημαίνει επίσης πως σταματάς να αγοράζεις πράγματα μόνο και μόνο επειδή είναι τάση. Διαλέγεις αντικείμενα που θα ήθελες να κρατήσεις χρόνια, που θα παλιώσουν όμορφα και θα αποκτήσουν αναμνήσεις. Είναι σχεδόν μια μικρή αντίσταση απέναντι στη μαζική κατανάλωση. Και ειλικρινά, υπάρχει κάτι πολύ απελευθερωτικό στο να μην αισθάνεσαι ότι το σπίτι σου πρέπει να αποδείξει κάτι σε κανέναν.

Η γοητεία του ανολοκλήρωτου

 

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Improbable Boudoir (@improboudoir)

Το πιο όμορφο στοιχείο αυτής της φιλοσοφίας είναι ότι σου επιτρέπει να σταματήσεις να βλέπεις το σπίτι σαν project που κάποτε “θα τελειώσει”. Ένας χώρος αλλάζει συνεχώς, όπως αλλάζεις κι εσύ. Μετακινείς έπιπλα, προσθέτεις αντικείμενα από ταξίδια, κρατάς μια παλιά καρέκλα επειδή πάνω της διάβαζες τα καλοκαίρια, βάζεις κλαδιά σε ένα βάζο αντί για εντυπωσιακές συνθέσεις λουλουδιών. Το σπίτι γίνεται πιο προσωπικό όταν δεν μοιάζει έτοιμο για πώληση. Και εδώ κρύβεται όλη η μαγεία του wabi sabi, στη σχέση που αποκτάς με τα αντικείμενα. Ένα χειροποίητο μπολ, μια κουβέρτα που έχει ξεθωριάσει λίγο, ένα τραπέζι γεμάτο μικρά σημάδια από οικογενειακά τραπέζια, όλα αυτά έχουν συναισθηματικό βάρος. Δεν είναι απλώς ντεκόρ. Είναι μνήμη. Είναι ζωή. Κάποτε η διακόσμηση είχε γίνει ένας αγώνας επίδειξης. Τώρα μοιάζει να επιστρέφει εκεί που πάντα έπρεπε να βρίσκεται, στην ανάγκη σου να αισθάνεσαι καλά μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, χωρίς να παίζεις κάποιον ρόλο.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock