Τα μυστικά των designers για σπίτια με χαμηλά ταβάνια

Μπαίνεις σε ένα σπίτι και πριν καν το καταλάβεις, κάτι σε βαραίνει. Δεν είναι τα έπιπλα, ούτε τα χρώματα. Είναι το ταβάνι που σου “κάθεται” λίγο πιο κοντά απ’ όσο θα ήθελες. Κι όμως, δεν χρειάζεται να γκρεμίσεις τίποτα για να αλλάξει αυτή η αίσθηση. Το ύψος δεν είναι μόνο αρχιτεκτονική υπόθεση, είναι και θέμα οπτικής αντίληψης. Με τις σωστές κινήσεις, μπορείς να ξεγελάσεις το μάτι και να δημιουργήσεις έναν χώρο που δείχνει πιο ανάλαφρος, πιο φωτεινός, πιο «ανοιχτός». Το μυστικό είναι να σταματήσεις να πολεμάς το ταβάνι και να αρχίσεις να δουλεύεις μαζί του. Να δεις τον χώρο σαν σύνολο και να χρησιμοποιήσεις φως, χρώμα και αναλογίες με τρόπο που σε εξυπηρετεί. Γιατί τελικά, το σπίτι δεν είναι αυτό που είναι, αλλά αυτό που δείχνει.

Φως που ανεβάζει το βλέμμα

Αν υπάρχει ένα εργαλείο που υποτιμάς εύκολα, αυτό είναι το φως. Σε χώρους με χαμηλό ταβάνι, το λάθος γίνεται σχεδόν πάντα στο ίδιο σημείο, φωτιστικά που κρέμονται χαμηλά και κόβουν τον αέρα του δωματίου. Αντί να γεμίζεις το ταβάνι με όγκο, κράτα το καθαρό και άφησε το φως να δουλέψει για σένα. Επίλεξε φωτιστικά οροφής διακριτικά ή απλίκες που «λούζουν» τον τοίχο και σπρώχνουν το φως προς τα πάνω. Όταν το φως αντανακλάται στην οροφή, το μάτι την αντιλαμβάνεται πιο μακριά απ’ όσο είναι. Είναι ένα μικρό οπτικό τρικ που λειτουργεί αθόρυβα αλλά αποτελεσματικά. Πρόσθεσε και ένα φωτιστικό δαπέδου που φωτίζει προς τα πάνω και θα δεις τον χώρο να «ανασαίνει» χωρίς να αλλάξεις ούτε ένα εκατοστό στο ύψος.

Έπιπλα που συνεργάζονται με τον χώρο

Εδώ χρειάζεται λίγη τόλμη. Τα μεσαία ύψη στα έπιπλα συνήθως δεν βοηθούν, γιατί κόβουν τον τοίχο και τον κάνουν να φαίνεται ακόμα πιο κοντός. Δοκίμασε να κινηθείς στα άκρα. Χαμηλός καναπές, κρεβάτι χωρίς έντονο κεφαλάρι, πολυθρόνες που δεν βαραίνουν οπτικά τον χώρο. Όλα αυτά αφήνουν «αέρα» από πάνω τους και κάνουν το ταβάνι να μοιάζει πιο ψηλό. Από την άλλη, όταν μιλάμε για αποθηκευτικούς χώρους, κάνε το αντίθετο. Βιβλιοθήκες και ντουλάπες που φτάνουν μέχρι πάνω δημιουργούν μια κάθετη γραμμή που τραβάει το βλέμμα προς τα πάνω. Ο εγκέφαλος διαβάζει αυτή τη συνέχεια σαν ύψος. Είναι θέμα ισορροπίας, χαμηλά στοιχεία για ελευθερία, ψηλά για να δώσεις κατεύθυνση. Και κάπου εκεί, ο χώρος αρχίζει να αλλάζει χωρίς να το φωνάζει.

Χρώμα και γραμμές που ξεγελούν το μάτι

Το σημείο που ενώνεται ο τοίχος με το ταβάνι είναι πιο σημαντικό απ’ όσο νομίζεις. Αν το τονίσεις με διαφορετικά χρώματα, ουσιαστικά λες στο μάτι «μέχρι εδώ είναι το ύψος». Αν όμως τα ενοποιήσεις, το όριο εξαφανίζεται. Διάλεξε ίδιες ή πολύ κοντινές αποχρώσεις για τοίχους και οροφή και θα δεις τον χώρο να αποκτά ροή. Τα ανοιχτά χρώματα βοηθούν, όχι απαραίτητα το λευκό, αλλά ζεστά υπόλευκα, απαλές μπεζ αποχρώσεις ή φωτεινά παστέλ που δεν ψυχραίνουν το δωμάτιο. Και μετά έρχονται οι κάθετες γραμμές. Κουρτίνες που ξεκινούν από ψηλά και πέφτουν μέχρι κάτω, ριγέ ταπετσαρίες, ψηλοί καθρέφτες ή πίνακες. Όλα αυτά τραβούν το βλέμμα προς τα πάνω, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Είναι σαν να δίνεις στο δωμάτιο μια σιωπηλή υπόσχεση ύψους.

Δεν χρειάζεται να αλλάξεις το σπίτι σου για να νιώσεις καλύτερα μέσα σε αυτό. Αρκεί να αλλάξεις τον τρόπο που το κοιτάς και τον τρόπο που το στήνεις. Όταν κατευθύνεις το βλέμμα χαμηλότερα, με ένα όμορφο χαλί, ένα ενδιαφέρον έπιπλο ή λίγες λεπτομέρειες που τραβούν την προσοχή, το ταβάνι παύει να είναι το κέντρο της προσοχής. Και κάπου εκεί γίνεται κάτι ωραίο, ο χώρος παύει να σε περιορίζει και αρχίζει να σε αγκαλιάζει. Δεν είναι θέμα τετραγωνικών ή ύψους, είναι θέμα αίσθησης. Κι αυτή, ευτυχώς, χτίζεται.

Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock